De Onvoorwaardelijke Liefde.

Door Diamantje66 gepubliceerd op Friday 28 September 12:12

JE DENKT DAT JE MOEDER OF VADER VAN JE HOUDT, DAN INEENS...BLIJKT HET NIET ZO TE ZIJN, WEG FIGUUR DIE JE ALTIJD HEBT VERTROUWD, EN DAT DOET PIJN,HEEL VEEL PIJN.!!

ONVOORWAARDELIJKE LIEFDE,

--------------------------------------------------------------------

 

JE denkt toch dat een ouder van je houdt,
In alles wat je doet,
Je denkt toch dat een ouder je vertrouwd,
En alles wat je doet is goed.

Je denkt toch dat een ouder zich over je ontfermt,
Je opvoeding bewaakt,
Je denkt toch dat een ouder je beschermt,
En jij je dus nergens zorgen over maakt.

 

Je kijkt toch tegen zo,n ouder op,
Want zij weten alles wel.
Jouw vader en moeder zijn toch top,
En dan ineens…..blijkt alles spel.

Je wordt volgens die ouder een zorgenkind,
Maar je dacht toch dat die ouder nooit moeilijk zou gaan doen,
Je dacht toch dat die ouder nooit aan anderen zou gaan vertellen wat hij of zij van jou vindt,
Je dacht aan die ouder als iemand met fatsoen.

 

Pas veel later doorzie je die ouder wel,
Maar dan is het eigenlijk al te laat,
Dan zit je al in de knel,
En in de hulpverleningsstraat.

Maar ondanks alles wat er met mij is gebeurd,
Ben ik hetzelfde gebleven,
Is alles een beetje verkleurd,
Maar ik ben zo goed en zo kwaad als het ging doorgegaan met mijn leven.

 

Ondanks alles bleef ik mijn ouders toch beschermen,
Want ze hadden toch het beste met mij voor.?
Zij zouden zich toch over mij ontfermen,
Voor hun oudste dochter gingen ze toch door.?

En elke dag,
Keek ik weer naar ze op,
Alsof ik het echt niet zag,
Ik had toen echt een levensgroot bord voor mijn kop.

 

Ik bleef op die ene dag wachten,
Ook al kwam deze niet,
En wanneer ze naar mij lachten,
Had ik intens veel verdriet.

Ik hoopte in mijn buik te voelen,
Dat ze er serieus voor mij zouden zijn,
Dat ze het allemaal niet zo verkeerd bedoelen,
Dat te kunnen voelen was zo fijn.

 

Het gevoel dat ze echt van mij houden,
Met altijd een ouder om mij heen,
Dat ze mij vertrouwden,
Maar al wat ik zag waren koude,gevoelloze stukken steen.

Ieder kind,
Verdient een warm huis,
Dat een ouder hem of haar lief vindt,
Geborgen in een veilig thuis.

 

Maar levend in pijn,
Constante angst en verdriet,
Is dan echt niet fijn,
Een leven vol liefde heeft het dan niet.

Een kind blijft ondanks dat geloven,
Dat alles snel beter gaat,
Het komt alles wel weer te boven,
En er straks een liefdevolle ouder voor hem/haar staat.

 

Het blijft geloven in die levenslijn,
Voor een beetje zekerheid,
Om niet bang te hoeven zijn.!!
Want het wil de liefdevolle ouder niet kwijt.

Maar dit kind,
Voelt,
En ondervind,
Dat dit toch niet goed wordt bedoeld.

 

Het voelt zich verscheurd,
Uit elkaar getrokken,
Door alles wat er met hem/haar is gebeurd,
Het mist moeder,s rokken.

Door negatief ervaren,
En stelselmatig te worden verwaarloosd,
Kan het kind de exacte reden waarom niet verklaren,
Het wil alleen maar worden getroost.

 

En toch blijft het kind rotsvast geloven,
Waarbij het onvoorwaardelijk alles accepteert,
Ondanks dat het kind weet dat de ouder hem /haar van alles wil beroven,
Maar er ook niets van leert.

Ondanks alle dingen,
Die gebeuren,
Blijft hij/zij vrolijk zingen,
Om zo zijn/haar leventje te blijven kleuren.

 

Het kind bespeurd,
Het registreert,
Het wordt van binnen verscheurd,
Ondanks alles wat het bij en met de ouder probeerd.

Het snapt nog steeds de reden niet,
Waarom het geen liefde krijgt,
Dat doet hem/haar onnoemelijk veel verdriet,
En dat per dag de verbazing hierover stijgt.

 

Dat ouders dit zo kunnen doen,
Zo volkomen respectloos,
Zo zonder fatsoen,
Dat maakt een kind toch wel goed boos.!!

Maar toch blijft een kind geloven,
Zo flexibel als het is,
Eens komt het alles te boven,
Dus ook dit gemis.

 

In een nachtelijk visioen,
Zag het kind alles zo helder als glas,
Het zou alles overnieuw gaan doen,
En het zag dat alles goed was.

Dat ligt in het verre verschiet,
Fijne toekomstdromen,
Dat is nu nog lang niet,
Maar dat zal vast nog wel komen.

 

Het kind zal blijven hopen,
Elke dag,
Dat de ouder naar hem/haar toe zal lopen,
En hij zij van echte gemeende liefde genieten mag.

Dat dan de ware liefde mag komen,
Het kind zich dan eindelijk geborgen voelt,
Dat het dan ook alle tranen mag laten stromen,
En dit ook serieus zo wordt bedoeld.

 

Het kind blijft geloven,
In zijn of haar pap en mam,
Die hem/haar niet langer van alles beroven,
Maar van hem/haar houden vanaf de allereerste dag dat het kind in hun leven kwam.

Maar nu voelt de pijn nog als een stomp,
Als hevige uitwendige pijn,
Direct op de romp,
Maar daarmee zal het nog niet veel anders zijn.

 

Na een tijdje gaan de scherpe pijnlijke randjes er wel af,
En blijft het eerder een doffe pijn,
Wat nog steeds voelt als straf,
Een straf vol venijn.

Het kind zal nu een slag in de rondte slaan,
Voor een beetje positieve ouderlijke aandacht,
Het wil er voor gaan,
Want daar ligt de kinderlijke kracht.

Reacties (2) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Heel mooi geschreven, ja kinderen zijn de mooiste spiegels die er bestaan
Heftig, erg mooi geschreven , maar een trieste waarheid !