Een van de vele vormen van eenzaamheid is een herinnering hebben en er niet over kunnen praten.

Door Danique1 gepubliceerd op Friday 28 September 12:12

Iedereen kent het wel; het gevoel alleen te zijn. Maar wat als deze eenzaamheid veroorzaakt wordt door herinneringen die je niet MAG bespreken?

'Je hangt de vuile was niet buiten'

Is wat mijn moeder altijd tegen me zei. Ik ben opgegroeid in een klein dorpje, waar ik een prachtige tijd heb gehad. Ik had alles wat ik me maar kon voorstellen. Dolgelukkig was ik. 

De wereld stond aan mijn voeten en die wilde ik dolgraag ontdekken. Als mijn ouders me al maar even uit het oog verloren was ik vertrokken om de wijde wereld in te stappen. Niemand kon mij tegen houden. Ik genoot van het leven, ik was het leven, ik was ik; Danique. Een pracht van een meisje die het zou gaan maken in deze wereld. 

Toen veranderde mijn leven drastisch..

Vanaf mijn negende misbruikt door mijn broer. Dit hoorde toch zo? Dit deden broers toch? 
Mijn broer was vroeger mijn beste vriendje.. Ik hield van hem en hij van mij. We waren alles voor elkaar, mijn broer zou nooit iets doen wat mij kwaad zo doen. Hier had ik me sterk in vergist. Hoe naar het ook was, thuis liet ik niks merken. Mijn broer was iemand van dreigen, dus wanneer ik zijn klusjes niet deed zou hij me slaan. Als ik niet speelde wat hij wilde speelde, zou hij me slaan. En als hij aan me wilde zitten? Automatische betekende dit voor mij; klappen. Ik deed niks, ik vertelde niks. 
Was dit het maar.. verhuizing naar verhuizing, andere school, andere vriendjes, andere woonplaats. Ik kreeg veel te verwerken die tijd en moest me sterk aanpassen. Iets wat ik vanzelfsprekend deed. Danique was niet Danique als ze het mensen niet naar hun zin zou maken. 
Mijn broer was daarentegen meer van het soort: 'ik moet mijn zin hebben'. En dat kreeg hij ook.. Iedereen vond hem zielig aangezien hij erg achter raakte op school vanwege Dyslexie. Alle aandacht ging regelrecht naar hem. Ik zat daar niet mee, ik begreep het en ging gewoon door met school, vriendinnetjes, en voetbal. Het was echter wel vervelend dat er zoveel problemen kwamen met scholen. Dat alle aandacht naar hem zou gaan was tijdelijk dacht ik, en ik gunde hem dat. 

Er kwam geen eind aan...

Dag in dag uit ging alle aandacht naar mijn broer. Vrienden en familie vroegen alleen maar hoe het nu met hem ging, want het was allemaal zo naar... Niemand zag mij nog, ze vergaten me gewoon. Wat ik verborgen hield was het feit dat die zielige broer die het zo moeilijk had, al die tijd zijn kleine zusje misbruikte. Mijn hoop op een veilig thuisfront, met ouders die me zouden beschermen werd flink neergehaald. Mijn ouders zagen niks, wisten niks, en dat konden ze ook niet.. Ik zweeg. 

Waar zijn mijn pap en mam?

Ik voelde me eenzaam en alleen... Toch had ik veel vriendjes en vriendinnetjes op school, maar met hen was het alleen spelen. We waren nog jong. Ik speelde veel buitenshuis, waar ik alles kon vergeten en verder kon gaan. Niemand zou mij wat doen.. Want he! De wereld ligt aan mijn voeten..

De depressie sloeg toe.

Daar begon het op mijn 14e. Zwaar depressief. 
Hoe kon ik zo diep zinken? Het leven was me niks meer waard. Ik wilde dood. Niemand zag me thuis. Ik voelde me een slaaf die het toch nooit goed genoeg kon doen. Mam was overspannen, en ik deed het huishouden nooit goed genoeg. Mamma werkte veel dus was het huishouden mijn taak. Nooit genoeg dus. Van het O zo gelukkige meisje was ik veranderd in een zinloos wrak. 
Toen mijn ouders dit begonnen te merken werd ik 'onderwerp van de dag'. Echt niet de aandacht waar ik zo naar verlangde... Ze begonnen me uit te horen, nog meer uit te schelden, nog meer onbegrip te tonen en me te slaan. Ik verdronk in verdriet binnen deze vier muren.

Buiten de deur: Ta Da daar ben ik weer. 

Ik krabbelde er boven op, en wel door een rol te vormen. Deze rol werd mijn andere persoonlijkheid. Zo kon ik de wereld aan en zou ik niet alleen de verzopen Danique zijn. Ik slaagde voor alles. Deed het super op school en had veel vrienden.. 

I don't care
I don't care
I don't care
I do care
I hate myself

Toch was de depressie sterker dan ik. Zij won het. Waarom zou ik mijn vrienden met 'mij' opzadelen. Ik ben slecht. Niemand vind mij leuk. En zo sloot ik me nog meer af voor de buiten wereld. 

En daar zat ik vanaf mijn vijftiende in een sociaal isolement.

De afgelopen vijf jaar breng ik door in een sociaal isolement. De enige echte contacten die ik heb gehad zijn; hulpverleners. Vriendschappen heb ik verwaarloosd door de klote tijd die ik achter mijn rug heb. De wereld staat lang niet meer aan mijn voeten. Ik sta niet eens met beide benen op de grond.. 
Mensen zien me nog altijd niet staan of ze durven niks aan me te vragen. Ik haat de eenzaamheid, ik hou van de eenzaamheid. Het is dubbel, de eenzaamheid is mijn veiligheid.. al blijft het gemis naar meer... naar de wereld waar ik vroeger zo naar verlangde. Ik zie het alleen niet meer. 

 

Reacties (3) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Zo, en nou maar eens kijken of de familie ertegen kan....
Houd je sterk en laat je er niet onder krijgen, geloof in jezelf Jij hebt tenminste de beste eerste stappen gezet...
goed verwoord.
een duim
Misschien vind je via al dit schrijven weer wat vrienden. Jouw schrijven maakt iemand zeker niet vrolijk, Toch vind ik dat je op een boeiende manier de ellende neer te zetten. De dubbelheid ligt misschien in het feit dat je vertrouwen in de mens geschonden is.