Hoe mensen elkaar kunnen helpen

Door Gerben gepubliceerd op Friday 28 September 12:12

Mensen helpen is leuk! Echt waar. Probeer het en je zult zien dat delen verspreidt als vuur. In deze maatschappij waarin individualisme hoogtij viert, zijn het de 'helpers' die je dag goed kunnen maken. Als ik naar mezelf en om me heen kijk, zie ik echter dat veel potentiële goede daden blijven steken in het proces van er over nadenken, praten of iemand iets gunnen. Een helpende hand bieden op eigen initiatief is wat mij betreft een overtreffende trap van een goede daad verrichten. Dit verhaal gaat over het onverwachte positivisme dat ik heb mogen ervaren tijdens mijn goede daad.

'Shock'

22/03/2012 - Ik woon in een flat in een dorp tussen Arnhem en Nijmegen. Een kleine flat met 14 appartementen. Eind vorig jaar zijn we geconfronteerd met de onverwachte zelfdoding van één van de flatbewoners. De man waar het om ging heeft de leeftijd van slechts 31 jaar mogen bereiken. Ik sprak hem soms terloops en kende hem van vroeger. De avond dat hij gevonden is zal ik kort omschrijven.
Terwijl ik op een maandagavond met 2 andere flatbewoners aan het praten was bij de brievenbussen, kwam een vriend van de man binnen. "Hebben jullie ... gezien de laatste tijd?" Het blijft stil. Dat we hem niet zagen was niet ongebruikelijk. Hij was altijd heel erg op zichzelf en soms zagen we hem weken niet.
Toen kreeg de buurman een idee. "Laten we in zijn brievenbus kijken vanaf de buitenkant."
Vol. Helemaal vol was de brievenbus. Het angstzweet brak me uit. Twee bewoners zijn naar zijn voordeur gegaan. Aangezien hij een kattenluikje had, was het mogelijk dat ze naar binnen konden kijken, praten en ruiken. Lijkwit van de lucht kwamen ze snel weer naar beneden. Een kwartier later voltrok zich een compleet drama af. De politie slaat een ruit in, de moeder van de man arriveert bij de flat.

Ik sta buiten trillend sigaret nummer 5 achter elkaar weg te roken. De man wordt gevonden, de moeder stort in. Ik besluit op een afstandje te gaan staan. Dit komt aan. Na een uur buiten te zijn geweest en met medebewoners vol ongeloof te hebben gepraat, besluit in naar mijn appartement te gaan. Die avond neem ik een besluit. De man had 2 katten, zwart en die waren meestal buiten. Ze hadden zich al een tijdje niet meer laten zien, maar ik beloofde mezelf dat ik uit respect voor de overleden man zou gaan zoeken (en vangen) om iets tastbaars terug te geven aan de nabestaanden.

De volgende avond ga ik bewapend met een jaszak vol kattenbrokjes en een reiskoffertje op zoek. Ik loop anderhalf uur te zoeken. Niets. Wat had ik dan gedacht? Het is donker en ik ben op zoek naar een zwarte kat. Een loterij winnen heeft misschien een grotere kans van slagen dan het vinden van de kat. Maar ik geef niet op. De volgende avonden ga ik weer op pad. Wederom zonder resultaat.
Op zaterdagmorgen heb ik meer geluk. Een medeflatbewoner belt bij me aan en zegt dat ze de kat heeft gezien. Ik ga naar buiten. De kat zit aan de overkant van een sloot, in de achtertuin van één van de buurtgenoten. Ik bel aan. De bewoonster doet open en ik doe mijn verhaal. Met open armen word ik ontvangen en ga door het huis naar de achtertuin, vanwaar ik de kat kan bereiken. Maar deze kat laat zich niet makkelijk vangen.
Terwijl het beestje aan mijn goedbedoelende armen ontsnapt en ik terugloop door de woonkamer, hoor ik de bewoonster zeggen: "Wat goed dat je dit doet!" Ik zei tegen haar: "Ik merk aan mezelf dat ik vaak een goede daad wil verrichten, maar dat het daarbij blijft. In dit geval ben ik gestopt met nadenken en ben gewoon begonnen." Nadat ik telefoonnummers had uitgewisseld zodat ze me kon bellen als de kat weer tevoorschijn zou komen, verliet ik het huis. Gelukkig vond ik de kat na ongeveer 10 minuten weer en ik heb hem na een half uur gelukkig kunnen vangen.

De moeder
En nu? Nu moest ik de nabestaanden bellen. Zaten ze hier wel op te wachten? Het is pas 5 dagen geleden gebeurd... Wie A zegt, moet B zeggen.
Ik heb gebeld en ze hebben hem opgehaald. Ze was dankbaar, dat zag ik. Ze zei dat ze het geweldig vond dat ik het beestje had gevangen. Nadat we een tijdje hebben staan praten zeg ik tegen haar: "Ik wil jou ook bedanken." Ze kijkt verbaasd. Ze wist wel dat ik die avond buiten stond en alles van heel dichtbij had meegemaakt. Ik zei tegen haar: "Elke nacht hoor ik je huilen, de hele nacht. Het doet me goed dat ik nu met je sta te praten. Ik hoop dat ik dankzij het vangen van de katten en dit gesprek met je rust voor mezelf kan vinden om dit allemaal los te laten." Nu ze mijn antwoord heeft gehoord, kijkt ze me begrijpend aan.
Op de één of andere manier zijn we allebei door deze vreselijke ervaring in aanraking gekomen met goede daden. Ik heb de kat gevangen en zij heeft (in een zeer moeilijke tijd voor haar) mij te woord willen staan. De volgende dag belde ze me nog om te zeggen dat de kat een goed huis heeft gevonden bij de  ex-vriendin van de man. De moeder had zelf honden en vond het beter dat ze de kat aan zijn ex zou geven.

Vijf maanden later
De andere kat heb ik helaas nooit gevonden. Helaas, want hij spookt nog af en toe door mijn hoofd en ik kijk bij het verlaten van de flat altijd nog even om me heen. Dit alles heeft me geraakt en ik ben er door gaan nadenken over mijzelf en mijn gedrag. Ik wil graag goed doen. Gewoon omdat ik dat wil. Maar het blijft zo vaak bij denken of het willen.   Helpen lijkt moeite te kosten, maar dat is -voor mij in ieder geval- tegenovergesteld gebleken. Ook de warmhartigheid van buurtgenoten heeft me echt geraakt. Ik heb bij veel mensen mijn nummer achtergelaten voor het geval dat ze de kat zouden zien en geen van allen reagereerde negatief over mijn initiatief. De vraag die mij op dit moment bezighoudt is of we onszelf als maatschappij niet onderschatten in de bereidheid elkaar te helpen? Of is het onze trots die ons ervan weerhoudt hulp te vragen als we die nodig hebben? Mijn voorlopige conclusie is dat het mix van beide zou kunnen zijn. Mensen zijn hulpvaardig en ik merk dat de schroom om hulp te vragen bij anderen en mezelf weggenomen kan worden als hulp aangeboden wordt.

© Gerben

Reacties (1) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Tja, een nadenkertje. Ik heb ook geen verklaring waarom mensen soms niet de hulp inroepen van anderen.
Duim en fan erbij.