Kinderen, misbruik, instanties

Door Leny gepubliceerd op Friday 28 September 12:12

Het vorige verhaal dat ik schreef over kindermisbruik werd wel gelezen, doch totaal geen reactie, had ik ook niet verwacht. Wat hieronder is gebeurt is helaas zéér nabij gebeurt. De wonden zijn nooit geheeld en een jeugd is weggevaagd door grote enge mensen. Signalering is een vereiste om die te herkennen, doe er dan ook iets mee, al is het maar voor dat meisje of jongetje.

Gebruik het  misbruik.

 

Terwijl eindelijk de zon de kamer weer verwarmt en onze kater zich heerlijk nestelt in de vensterbank om wat zonlicht op zijn huid te voelen, hoor ik op de radio net het verslag van die Pretzel die zijn eigen dochter bezwangerde voor 7 maal. Het gaat mijn gedachten te ver om maar te bedenken dat niemand maar dan ook niemand iets gemerkt zou hebben in al die jaren. Familie, vrouw, school, kindergehuil noem maar op.

Als ik die kanis van die kerel zie krijg ik spontaan braakneigingen voor wat hij zijn bloedeigen dochter heeft aangedaan. En dat is dan in Oostenrijk. In elk land heb je namelijk van die vaders die niet met hun gore poten van hun eigen bloed af kunnen blijven. Vaak weten ouderen dit wel, doch de doofpot is groot en de stilte blijft. Al wat hangt is het kind dat ineens geen kind meer is maar een bedreigd soort van mensje dat niet weet dat de boze wereld niet alleen stopt bij pappa of mamma.

 

Van héél nabij heb ik dit mogen ervaren en gelukkig is die kerel dood anders had ik hem wel even geholpen hoor. Mijn verweer in de rechtbank zou zijn “Edelachtbare ik heb een slechte jeugd gehad!” Niets aan gelogen. Zijn eigen dochter bezwangeren en dan met mamma gezellig mee de trein in om abortus in Den Haag te laten plegen. En de rest is historie want alles ging in de doofpot. De vrouw kon zich herinneren dat zij als kleine dreumes al in haar bedje met een grote zonnebril opzat in het hoekje, dekentje om zich heen in de hoop dat pappa haar niet zag .

Hoe oud zal ze geweest zijn? Drie misschien? Huilend vertelde zij het hele verhaal, voor het eerst van haar leven en ik? Ik werd stil en boos op mamma die rustig zei dat het niet allemaal haar schuld was. Zij had tenslotte nog meer kinderen rondlopen. Ja tante Toos, daarom zijn diverse van je dochters ook het spoor een beetje bijster, wie weet wat daar mee gebeurt is.

Mensen worden boos als het op het nieuws komt, maar let eens op je eigen buren en naasten, want vergis je niet overal zitten dit soort vaders/stiefvaders die hun klauwen niet van de meisjes af kunnen houden. Het komt alleen nu meer in het nieuws gelukkig maar. Na drie maanden bij de kindertelefoon als vrijwilligster gezeten te hebben kon ik er al niet meer van slapen. Ik heb ooit een stukje geschreven over een meisje dat misbruikt was.

Totaal weinig reacties, maar o zo veel mails van mensen die wisten van die en die dat die en die werden misbruikt. Niet mailen naar mij maar de politie inschakelen of een tussenpersoon. Er zijn genoeg goede instanties die deze kleine kinderen kunnen helpen hun jeugd weer op te pakken.

 

Alert blijven in juist deze tijd, want de strafmaat in Nederland is een lachertje. En zij die hun poten niet thuis kunnen houden van de kleine meisjes, gewoon met een bot aardappelmesje heel voorzichtig die ballen afschrapen en vooral lekker diep hakken zodat ze ook misschien de jochies met rust laten. Want ook daar wordt niet alleen bij het Vaticaan aan die sport gedaan hoor. Hier in Nederland kan men er ook wat van.

Mijn oudste broer zei eens na weer zo een incestverhaal in de krant “Ik krijg de kriebels als ik mijn eigen kleinkind op wil pakken, moet je al die mensen eens zien kijken!”
Ja dat snap ik, maar als je nog niet eens je eigen bloed mag knuffelen. Als je goed kijkt zijn de signalen zichtbaar voor hen die het willen zien.


En daar ligt juist het punt.
Wil men het wel zien???

dromend over wilde oceanen
die de golven beukend op mijn naakte lichaam
laten voelen wie hier de baas is
zwem ik naar een onvoorwaardelijk eindpunt
het is zo ver
en ik ben zo moe

dromend over wilde harde winden
en de stormen die mij optillen
die mijn haren laten waaien
naar alle kanten van de aardbol

ik ben niet bang
wel om te sterven

dromend over zachte stranden
warme zand onder de natte voeten
dromend over jou in de verte te zien lopen
laat mij wakker worden naast jou

en ik zie een droge bodem
van een lege zee
geen storm meer
soms
in een glaasje water

en de wind is allang gaan liggen.
huilend val ik weer in slaap.
©

leny kruis

 

Reacties (8) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Goed geschreven en zo herkenbaar.. Naar buiten zo een aardige man, maar binnen de vier muren, of de auto, zo totaal anders...
mijn hart huilt bij het lezen van dit soort verhalen .
als moeder van een bijna 4-jarig dochtertje zou je toch niet willen dat dit bij een kind gebeurt , elk kind maakt niet uit van wie . Er word te weinig over gesproken , waarschijnlijk door schaamtegevoelens . Maar ook de gewone mens bij wie dit niet gebeurt zou zich open moeten stellen voor deze problematiek . ik word fan ............
Heftig! Duim.
Ja 't is belachelijk. Heb net weer een hoofdstuk van "Sanne en William" geplaatst in dit genre....
Verknipte figuren zijn soms moeilijk te herkennen! D
Zag een tikfout met dank aan Berna, de laatste zin van het gedicht moet zijn:
HUILEND VAL IK WEER IN SLAAP.
Vreselijk dit. Goed geschreven en mooi gedicht. Duim!