x

Misbruik melden

Bedankt dat je Plazilla wilt helpen door schendingen van onze regels en richtlijnen te melden.

Wil je een inbreuk op jouw auteursrecht of intellectuele eigendom melden? Gebruik dan a.u.b. het formulier Inbreuk auteursrecht / intellectuele eigendom

Welke vorm van misbruik wil je melden?




Annuleren

De Dood en ik

Door Tonreal gepubliceerd op Friday 28 September 12:12

het leven zoals het is, met alle ins en outs, gezien door mijn ogen

De Dood

De dood en het overlijden van iemand kent vele facetten.

De pijn die iemand meemaakt als hij gaat, het niet meer kunnen deel nemen aan het leven , en niet wetend hoe dat er uit zal zien straks , zal ik niets meer voelen en niet meer kunnen denken?.

Voor mijzelf als nabestaande van diverse overleden dierbaren, is de situatie weer heel anders, ik kan nog steeds niet bevatten dat ze er niet meer zijn.
Als ik aan mijn vader denk die inmiddels al 29 jaar geleden is overleden, zie ik hem nog altijd voor mij als pappa, terwijl ik nu zelf al 58 ben.
Hij was niet alleen mijn vader maar ook mijn mentor, zijn gesprekken met mij staan in mijn geheugen gebeiteld.
Maar ik denk nooit, waarom heb je mij verlaten, ik was eigenlijk blij dat hij mij verlaten had, immers anders had hij ondraaglijke pijnen moeten lijden.

Oh ja ik heb diverse twisten met hem gehad hoor vlak voor zijn dood, de details wil ik niet opschrijven of zeggen, maar was wel hectisch .

En mijn moeder , die tot haar dood voor mij heeft “gezorgd”, nadat ze al een zeer zorgzaam leven had geleid voor mij en al mijn broers en zusters.
En ik zeker weet dat ze daarbij ook echt heeft geleden, iets wat ik nu achteraf kan zeggen, maar toen niet waarnam, nee want kinderen zijn egoïsten , eerst ikke want het gaat toch om mij.

Mijn broer Piet toen ik in aanraking kwam met de politie, terwijl hij al ziek was , kwam hij mij te hulp en hielp mij daarmee door het ergste dal wat ik ooit heb meegemaakt.
En dat na zijn dood bleek dat zijn vrouw met de man van mijn zus een affaire hadden, die al aanwezig was toen mijn broer nog leefde, mijn zwager die belasting ambtenaar is (fiod) hielp haar met de financiële dingen, maar achteraf dus ook met haar en zijn eigen seksuele dingen.
Iets wat ik al lang had waargenomen tijdens onze jaarlijkse familie barbecue, waarbij wij dan ook als familie enige sporten bedreven zoals voetbal, volleybal e.d.

Die tijd zal ik nooit vergeten , mijn vader en mijn broers piet en richard , werkten allemaal voor hetzelfde bedrijf en in een later stadium mijn zwager Andre ook (kips leverworst ) ze  moesten in de ochtend  gewekt worden , mijn broer piet was de chauffeur van de bedrijfswagen en moest ook nog andere mensen ophalen.
En dan ontstond er wel eens een handgemeen tussen mijn broers, mijn oudste broer Piet moest op een bepaalde tijd gaan rijden, dus als er 1 bleef pitten, kwam hij in tijdnood, en zo hebben ze ook eens een ongeluk gehad , met de familie aan boord.
Piet heeft toen in de ijskou door gereden zonder voorruit  , en met de zijkant van het busje in elkaar.

Maar terug naar de dood, ik zelf ben niet bang voor de dood op zichzelf, alléén voor de eventuele fout die gemaakt kan worden, dat je niet dood bent maar wel begraven of gecremeerd wordt, en levend begraven zou ik erger vinden als een crematie terwijl je nog leeft.

Maar ook als de dood betekent dat je géén gedachten meer hebt, dus een lichamelijk overblijfsel, dan kan ik dat wel omarmen.
Nu moet ik vaak zeggen tegen mijzelf “my thought’s  are killing me”, ofwel mijn gedachten vermoorden mij.


Ik ben een  kind uit een gezin van 13 kinderen, het huidige contact met broers en / of zussen is heel summier, zeker nadat ik een bekentenis deed aan 2 zusjes van mij over seksueel misbruik  van mij tegenover hun in onze jeugd, ze ontkenden beide dat het gebeurd was, of hadden er geen herinnering aan.
Maar was wel een reden voor mijn jongste zus alle contact met mij te verbreken onder de noemer dat ik zeer gestoord was en ze met mij geen enkel contact meer wilde.

En dat is ook gebleken , nadien hebben wij nooit meer contact gehad, ze is verhuisd en ik zou niet weten waarheen, want dat laat de andere familie niet los.
Maar wederom terug naar de dood, ik zelf ben niet bang voor de dood op zichzelf, sterker nog ik heb er nu al vrede mee, het stopt het slopende maar vooral verwarrende denken.
Nu ben ik weer terug gevallen op een oude gewoonte, het gokken iets wat via internet nog makkelijker en toegankelijker is geworden.
Het sloopt je, je  wordt wakker met win of verlies, het geeft een gevoel van onmacht, “ik wil het niet , maar wil het vorige verlies compenseren”.

En als dat niet lukt, zoals meestal het geval is, komen weer andere gedachten boven drijven, “als ik niet wakker wordt is alles voorbij”, maar soms denk ik ook niet alleen aan die passieve gedachte, nee dan is er ook de actieve “ik maak er zelf een einde aan”.

Reacties (2) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Een duim omhoog. Probeer je dierbaren los te laten. Denk om jezelf en probeer dat gokken te minderen. Want straks krijg je een deurwaarder op de stoep.
heel open geschreven en heftig . knap gedaan.
duim en fan erbij