'Ach, val toch allemaal dood!'

Door Danique1 gepubliceerd op Friday 28 September 12:12

Ik zie ze liever dood gaan dan dat ze hun werk doen.. Aan de hulpverleners in mijn leven, die me hebben laten barsten.

Zo breekbaar, zo fout..

Welke instantie heb ik niet gehad? Te veel in ieder geval... Alles begon met Bureau Jeugdzorg. Het was onbegrijpelijk voor me dat je naar iemand toe ging om te praten over 'problemen'. Ik had niet echt problemen, behalve mijn broer.. Mijn broer was agressief. En thuis liep dat zo uit de hand dat er gevochten werd. Ik was bang ja, maar dacht ook dat dat overal was. Ik moest mee naar de gesprekken van mamma, want ik viel zoals gewoonlijk weer buiten de boot. En zo gebeurde het; de dag nadat de politie bij ons thuis moest komen.
De mevrouw van bureau Jeugdzorg was onwijs aardig, ik was al snel in beslag genomen door haar stem. Haar woorden.. zo lief. De keer erop wilde ze dat ik alleen zou komen.. ze kreeg een beetje twijfels over mij. Dus een aantal weken later stond ik daar alleen op de stoep. Ik vertrouwde haar zo erg.. 
Ze begon in dit gesprek allemaal vragen af te vuren over mijn gevoelens en de thuissituatie.. Gevolgd door een test. Een test waaruit bleek dat ik dik boven de score kwam van; zwaar depressief.  Maar deze uitslag was niet genoeg, want ze trok ook nog eens uit mij wat ik niet wilde vertellen. De automutilatie. 
Het puntje kwam bij het paaltje, ze kon mij niet helpen.. Ik moest naar GGZ kind & jeugd. 

Daar stond ik dan voor de intake... 
Opgehaald door een psychologe die opnieuw allemaal vragen op me begon af te vuren.. GGZ constateerde eveneens mijn zware depressie en gezinsproblematiek. Ze wilde me zien met gezinstherapie. Ik was hier tegen... Ik kon niet praten met pappa en mamma erbij. GGZ bleef erbij, gezinsgesprekken, anders konden ze me niks helpen... 
Ze wilde me niet helpen met stoppen mezelf te beschadigen of mijn depressie. Tot ik thuis in crisis belandde... twee weken lang bijna op de stop stond van bureau Jeugdzorg of GGZ.. Ik werd thuis geslagen en aan stukken gescheurd en ze MOESTEN me helpen... Ik schreeuwde om hulp bij de instanties, maar zij keken toe en lieten het gebeuren. 

'Danique, ga naar huis en probeer het nog maar eens'..

Waarbij Danique maar weer op de fiets stapte in doodsangst om thuis vermoord te worden. Waar kon ik anders heen?????????????????
'Ik wil niet, help me, ik wil dit niet, laat een wonder komen', bleef ik mezelf inspreken... Maar er kwam geen wonder. Uiteindelijk was ik gewoon weer thuis bij mijn ouders, in onzekerheid over wat me te wachten stond. Mijn vertrouwen in de hulpverleners werd erg beschaamd. Zij waren vast thuis, zonder dat ze de dagen in angst en onzekerheid hoefde door te brengen. Wetend dat ik hier alleen voor zou staan, wanneer hun werkdag er om vijf uur op zat. 

Toen was het zover; uithuisplaatsing

Ik belandde in crisisopvang.. Veilig en alleen. Er waren nog een aantal regels; geen hulpverlening of contact met thuis. Ik verdronk in mijn depressie. Niemand zag het. But, who cares? Ik zat met een stel jonge criminelen in een huis.
Na vijf weken kwam het bericht dat ik terug naar de hel, wat thuis heette, moest. En wel met hulp; Families first. Jeugdzorg en GGZ verdwenen gewoon, nooit een afscheid, alleen de loze beloftes..
 

En het begon opnieuw...

Ze geloofde me niet.. Ik werd gezien als het probleem door haar. En mijn ouders hadden zulke goede bedoelingen en deden zo hun best. Al zag zij niet dat dit alleen het toneelstuk was wanneer zij er was. Zodra ze de deur uit was stond het huis alweer op ontploffen. Hoe vaak ik ook zei dat ik dit niet trok en dat ze me sloegen en bedreigden.. Ze nam me niet serieus. En anders was GGZ daarvoor om me te helpen dat te verwerken?........ MAAR...... GGZ wilde mij helemaal niet helpen. 

Jeugdzorg, GGZ, Families first, politie, kinderbescherming, kinderrechter, leger des heils jeugdzorg& reclassering.. Het was niet genoeg. 

Na mijn ondertoezichtstelling kreeg ik een voogd toegewezen. Ik vertelde over het verdwijnen van de mensen die ik vertrouwde en die me als een baksteen hadden laten vallen. Ik vroeg duidelijk om een afscheid.. Mijn voogd was niet beter dan de rest. Ze kwam niet opdagen op afspraken, kwam te laat en ze nam me niet serieus. Ze zag de hersenspoelingen niet.. ze zag al mijn tegenspraak niet.. ze zag mijn pijn niet. Ik schreeuwde om hulp... weer werd ik niet gehoord. 

Mijn lichaam was mijn object voor de pijn die mensen me aandeden. Ik was het toch niet waard. Ze lieten me keuzes maken waar ik wilde wonen. Pleegzorg, crisisopvang of internaat... Al was ik een kind. Een kind waar je absoluut niet zulke heftige keuzes aan moet en kan vragen! Ik zou hoe dan ook de foute keuze maken en dat wist ik dondersgoed.
'Ik wil thuis wonen', antwoordde ik.
En daar ging ik weer..

Mijn voogd wilde me naar een andere hulpverlener..

En ook daar stond ik weer op de stoep.. De volgende die afspraken niet na kwam, niet kwam opdagen of prive zaken in onze gesprekken voerde. Of ze hiervoor had geleerd wist ik niet, want ze wilde alleen spelletjes met me doen, of over het weer of haar eigen problemen praten. Het voelde alsof ik haar therapeut was geworden..

Ik was het helemaal zat. Voelde me nergens gehoord, begrepen of geholpen. Uit geen enkel gesprek kon ik iets halen.. En elke hulpverlener die ik afsleet kreeg ik nog meer het gevoel dat het aan mij lag en dat ik gewoon niet te helpen was. En ergens was dat ook wel zo, hoe langer de problemen aanhielden, hoe moeilijker het voor me werd om eruit te komen. Ook dat kon vast niemand schelen. Ik was toch maar een nummer, en zo werd ik ook behandeld. 
En toen werd ik 18 jaar.. de ondertoezichtstelling verliep.. En zoals verwacht.. Mijn voogd verdween uit mijn leven, mij achterlatend met beloftes die ze tot op de dag van vandaag nog moet nakomen. We hebben zelfs geen afscheid genomen want we zouden elkaar nog een keer zien. En ook mijn mails heeft ze niet beantwoord, ook al beloofde ze dat ze me alsnog kon helpen na mijn 18e wanneer ik toch besloot uit huis te willen. En die schreeuw om hulp kwam ook van mij... maar bleef; ONBEANTWOORD. 
 

Was dit het maar?

Maar nee inmiddels ben ik terug bij GGZ volwassenen, ben ik opgenomen geweest voor de anorexia, weer bij GGZ volwassenen, Deeltijd behandeling... en opnieuw sta ik er alleen voor. 

Het resultaat: IK BEN EEN MONSTER, lang geen mens meer.

 

Ik heb zo'n hekel gekregen aan mensen.. heb zoveel vertrouwen verloren. En moet ik nu opnieuw hulp aangaan, met het risico weer in de steek gelaten te worden? Met het risico weer niet geholpen te kunnen worden? Ik ben het zat.. Wat valt er na die jaren nog te helpen als er alleen maar meer bijkomt? 

Inmiddels verval ik weer in mijn oude gedrag om mezelf te beschermen van de buitenwereld.. Mijn oude gedrag van anorectisch zijn, automutileren, sociaal isolement vormen, wat mij ook allemaal weer dieper in mijn depressie laat zinken en mijn doodswens aanwakkert. 

Nobody can hurt me..

Reacties (4) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Net als iedereen al zegt jij bent geen monster. Nadat ik jou hier een beetje volg, dank ik dat er genoeg monsters zijn. Je broer, je vader, misschien je moeder, maar jij. Nee echt niet.
Danique het is heel erg dat niemand je heeft geholpen. Maar er zijn echt nog veel mensen in deze wereld die jou wel kunnen helpen.
Danique hier op Xead zijn mensen die jou willen helpen, doe geen gekke dingen. Ook voor jou is een plekje op deze wereld, echt.
jeetje danique, je bent absoluut geen monster! (eerder een engeltje) hoe kunnen we je helpen?
in vind dit zo vreselijk
Je bent echt geen monster. Je hebt wel heel veel voor je kiezen gehad. Veel meer dan je aan kan. Juist daarom moet je hulp hebben. Mar wel de juiste hulp. Pas dan kom je uit deze situatie.
Nee, je bent geen monster. En ja, net wat Ruud zegt, je hebt heel wat op je bordje gehad. Heel veel. Te veel. En daar zul je een juiste weg in moeten vinden. Jammer dat de ervaringen met de hulpverlening zo is gelopen. Er zijn heel wat goede hulpverleners, ik hoop dat je er eentje kan vinden..