De moeilijke kant van geadopteerd wezen

Door Wasanthie- gepubliceerd op Friday 28 September 12:08

Mijn eerste artikel ging over de grappige dingen die ik tegen kom of ben gekomen door mijn adoptie. In dit artikel wil ik beschrijven dat het soms ook erg lastig kan zijn.

Ik wil van te voren even duidelijk vermelden dat dit de manier is waarop ik er tegen aan kijk. En de manier waarop ik er mee om ben gegaan ( en nog steeds mee om ga). En dit dus niet normaal is voor andere mensen die geadopteerd zijn, en ik hoop ook geen mensen tegen de borst te stoten hiermee. Ik ben naïef in mijn typen en uiten en erg recht in denken ( en zeggen/ typen in dit geval) maar ik hoop dat ik bij deze daarvoor mijn excuses dus al heb aangeboden.

 

Ik zit te me af te vragen vanaf welke leeftijd ik echt besef dat ik anders was. Ik denk dat dit al in groep 1 was want kinderen zijn erg recht in zeggen en ja ik was bruin en mijn ouders blank. Ik had er toen absoluut geen moeite mee. Ik vond het wel prachtig al die aandacht en zeg nou zelf die kleine bruine kindjes zijn altijd uber schattig en word doorgaans ook de meeste aandacht aan besteed in bijvoorbeeld de supermarkt, het schoolplein of bij de familie.

Groep 3 was voor mij dat ik ook de negatieve kant merkte al was het maar klein dat waren denk ik de eerste keren toch dat ik voelde dat ik anders was. Bij onze basis school was het dat als je naar groep 3 ging kwam je op het bovenbouw schoolplein dus van groep 3 tot groep 8 op het zelfde plein. Ik was uit de beschermde kleine zandbak en driewielers omgeving en nu stond je daar als dreumes met “de groten”.
En man wat kon je veel verkeerd doen op dat plein, je liep over de onzichtbare grenzen van de groep 8ers. Je speelde op het klimrek van de groep 5ers. En dan voetbal je ook nog eens mee op de dag van de groep 7ens. Niemand had ons “kleintjes” verteld dat die onzichtbare grenzen er op een schoolplein waren, dat het niet meer samen spelen was maar voor jezelf wat zoeken. En als je wat fout deed in hun ogen werd dat altijd afgestraft door een naam wat alleen maar op jou kon slaan. En bij mij was dat niet zo moeilijk, mijn huidskleur is erg voor de hand liggend. Maar of ik hier erg veel moeite mee had weet ik eigenlijk niet echt meer want ik had mijn mond op de goeie plek en wist volgens mij wel van me af te bijten. Maar toch dat waren bij mijn weten de eerste keren dat ik er voor werd uitgescholden anders te zijn. Ook weet ik dat bij kleine dingen ik het merkte zoals op een dag moest je echt een baby foto mee nemen, tsja die heb ik niet ik was 2 a 2 en halve maand oud toen ik voor het eerst op de foto werd gezet. Of Vraag eens aan je ouders hoe je had geheten als je een jongetje/ meisje was nou elk klasgenootje van me had een mooie naam gekregen en ik? Tsja ze wisten dat ze een meisje kregen dus waarom een jongens naam verzinnen. Wel heb ik altijd gepronkt met mijn 2e echte naam ( door mijn biologische moeder gegeven) en zo nu eigenlijk ben ik daar nog rete trots op.

Tsja en kom je verder richting groep 8 word je eerder gepakt op je anders zijn dus ook bij mij. Want ja Thirza was bruin en heel apart ik was ook nog eens Christelijk. Wat ik dan er nog bij had was dat ik groep 4 overgeslagen had dus ik moest nog opboksen tegen kinderen die ouder waren dan mij. Ik weet dat ik de basisschooltijd als leuk maar ook zeker als moeilijk heb ervaren vooral omdat je in die tijd de drang hebt om geliefd te zijn. En hoe meer je je best ervoor doet hoe sneller je er word uitgegooid. Nogmaals ik zie nu dat het allemaal wel mee viel maar in mijn beleving toen was het iets groots en vanuit dat oogpunt wil ik dit ook schrijven. 

Middelbare school was het zoiezo dat je in een hokje werd geplaatst en vooral het eerste en tweede jaar werd ik in het hokje bruin, geadopteerd & christen geplaatst en blijkbaar was dat hokje erg klein want alleen ik paste erin! Ik kan me eigenlijk weinig herinneren van deze tijd omdat alles snel gaat er gebeuren veel dingen achter elkaar en de pubertijd was toen ook al goed aanwezig. Wat ik wel mee moet geven is dat voor mij de pubertijd zwaarder was en ik denk achteraf gezien dat ook met mijn adoptie te maken heeft. Maar ik denk dat ik dat in een ander artikel beschrijf als er enig interesse naar is natuurlijk! Verder kreeg je van juist leraren meer respect en aandacht door de adoptie en je land van herkomst want het is wel echt een gespreksopener : “goh wat is jou land van afkomst?”

Met de vervolg studie heb ik eigenlijk nooit negativiteit gevoelt. Er was daar oprechte interesse naar verschillende zaken zoals psychologische effect en het zakelijke aspect wat bij een adoptie komt kijken. Maar dat komt uiteraard ook omdat iedereen er niet zo op gebrand is een ander onder uit te trappen maar gericht is op zijn eigen opleiding en het feit hoe je elkaar kan helpen beide je diploma te behalen.

 

Ik heb nog meer dingen maar kan zo even niet bedenken hoe ik dat moet beschrijven en ook of ik goed doe aan het beschrijven van die dingen.
 

Reacties (5) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Hoi Wassanthie,
Je verhaal grijpt erg aan, ik vind dat je het mooi hebt geschreven.
In je andere blogs over de voordelen/nadelen van geadopteerd, kan ik mijzelf wel erg herkennen. Ik ben zelf namelijk ook geadopteerd.
Al moet ik wel eerlijk bekennen dat ik niet op zoek ben naar mijn biologische ouders of familie.
Niet omdat ik niet nieuwsgierig ben ofzo, maar eigenlijk ben ik wel gelukkig zo.
Ik neem het mijn biologische ouders/familie overigens niet kwalijk dat ze mij ter adoptie hebben aangeboden.
Maar ik moet wel eerlijk bekennen dat mijn ouders die mij opgevoed hebben, ik daar meer gevoel voor heb dan mijn biologische ouders.
In je andere blog 'de moeilijke kant van geadopteerd wezen'.
Omschrijf je heel mooi hoe moeilijk het soms is, als geadopteerde op school, en de middelbare school.
Ook ik werd mij pas in groep 3 van bewust meer van bewust, dat ik geadopteerd was. Dit kwam ook omdat bij mij ook er om een babyfoto van mij werd gevraagd, die ik overigens niet heb.
Ik ben namelijk pas op 6e geadopteerd.
Ik hoop overigens dat jij je moeder vind, en wens je veel geluk bij je zoektocht.
(wat ik overigens zou doen is eerst zoveel mogelijk informeren bij de organisatie die de adoptie heeft geregeld, alleen als dit nog mogelijk is. Die hebben vaak nog wel eens een archief met bruikbare informatie)
Ps: Spoorloss is inderdaad emo tv. Daarom kijk ik er zelf bijna nooit naar.
Thumbs up!
Heel leuk blijf bezig !
Mooi geschreven...heel interessant.
goed artikel hoor