Hard werken om niet eens een beetje van te leven..

Door Brambo52 gepubliceerd op Friday 28 September 12:14

Je hele leven keihard gewerkt en dan in armoede eindigen, dat het nog mogelijk is..........ja dus!

Ik ben nu 53 jaar, heb vanaf mijn 15de jaar gewerkt tot nu en ben in een situatie gekomen dat ik nooit voor mogelijk had gehouden.
Het is fout gegaan 10 jaar geleden, ben toen gescheiden en heb me door mijn schuldgevoel alles laten ontnemen, ik heb alles achtergelaten aan mijn ex, mede door dat mijn zoon nog thuis woonde en ik ze ook niet nog meer ellende wilden bezorgen.
Huis, inventaris met alles er op en eraan heb ik gegeven, met de hoop dat het daarbij ook zou blijven. Maar met een scheiding kan de vrouw alles voor elkaar krijgen en de man is gewoon simpelweg de lul. Of je als man de “schuldige” bent of niet, de vrouwelijke wraak om je tot aan het bot toe uit te kleden word ondersteund door ons sociale rechtssysteem die volledig gebaseerd is op het onmogelijk maken van een man die nooit en te nimmer een kans krijgt om weer iets op te bouwen.
Alimentatie werd berekend, ik verdiende toen een heel goed salaris van ongeveer € 2300,00 en daar moest ik totaal € 1053,00 alimentatie van betalen, absurde bedragen natuurlijk en heb na een paar jaar dit kunnen verlagen naar € 800,00.
Na reorganisaties in het bedrijf werd ik overcompleet verklaard en werd met een zielig afkoop sommetje op straat gezet. Hierna ben ik een eigen zaak begonnen die ik in 3 jaar tijd tot een goed lopende zaak heb gemaakt….maar dan word de alimentatie berekend naar je omzet/inkomen. Dit hield in dat ik  5 jaar tijd € 40.000,00 alimentatie heb betaald, aangezien je een netto bedrag moet verdrievoudigen als omzet om dit te kunnen betalen betekende dit dat ik een jaaromzet van € 120.000 kwijt was aan alimentatie. Hoe hard je ook werkt, wat je er ook voor doet, een jaaromzet is niet in te halen. Er kwam iemand die mijn zaak wilde kopen en aangezien ik zo’n 120 uur per week werkte voor ……..voornamelijk alimentatie en overige kosten, heb ik het toen verkocht. Hierna een lunchroom gekocht en daarmee in een jaar tijd helemaal naar de sodemieter gegaan, door recessie, door besodemietert te zijn door de vorige eigenaar, door alles en nog wat.
Nu ben ik 53 jaar, heb ik een seizoensbaan van 7 maanden op een Camping…….en krijg ik voor de rest van het jaar geen uitkering, omdat ik eigen ondernemer ben geweest. Als je ondernemer bent geweest moet je weer 5 jaar voor een baas gewerkt hebben om een uitkering te krijgen. Al de jaren die ik ervoor gewerkt hebt, zo’n 25 jaar die tellen niet mee. Sociale dienst helpt je niet omdat je geen crimineel of allochtoon bent, ik heb het aan den lijve ondervonden dat ik naast een Pakistaanse/Indische familie zat, we eigenlijk hetzelfde vroegen maar hun alles kregen en ik helemaal niets, gevraagd waarom dat is………belachelijk antwoord gekregen, het kwam er wel op neer dat ik, die nog nooit een uitkering had gehad, altijd hard gewerkt had, gestraft werd omdat ik 5 jaar lang eigen ondernemer was geweest. Een eigen ondernemer die geen € 25.000,00 rentevrije starterlening kreeg omdat dit alleen bedoeld is voor allochtonen omdat de Nederlandse regering alleen deze lening geeft om allochtone mensen te stimuleren om een eigen bedrijf te beginnen. Daarom rijzen de pizzeria’s en shoarmazaken als paddestoelen de grond uit, loopt het fout dan gaan ze op naam van een familielid weer opnieuw starten en jawel…………..weer € 25.000,00 startersgeld.
Door dit verhaal nu in armoede, schulden die niet te overzien zijn en van geen kanten geholpen door wie of wat dan ook. Schuldsanering kan niet omdat we ons huis (al 4 jaar) te koop hebben staan. Nee, het leven is niet fijn meer en dan druk ik me nog zacht uit.

Reacties (2) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Er gebeuren steeds vreemdere dingen in dit land waar de politici alleen maar op het pluche zitten om hun kont te warmen mar iets voor een Nederlander doen kan ineens niet meer.

Pork geeft de DUIM.
FAN is hij al.

DRIMPELS zijn als dromen in het water.
Jezus man wat een verhaal en wat een ellende en ik dacht nog wel dat ik dit jaar zwaar in de shit was beland maar nu ik jouw verhaal heb gelezen prijs ik mezelf gelukkig. Ik hoop dat jij net als ik toch nog mensen op je pad tegenkom die je op welke manier dan ook helpen.