Mijn Ervaringen Met Het Cwi

Door Boogschutter gepubliceerd op Friday 28 September 12:13

Om maar direct met de deur in huis te vallen aan eigendunk ontbreekt het mij geheel niet. Ik begin hiermee om hetgeen wat volgt enigszins te verzachten. Ik kan tenslotte mijn werkgevers niet geheel afzeiken, toch ?

Na een ontslag wegens bedrijfseconomische redenen achter mijn kiezen te hebben, belandde ik ongewild in een WW uitkering.. Door het UWV werd mij een geheel niet passend re-integratie traject aangeboden [ dwingend aanbod ]. Het voorstel was, om mij voor  het re-integratie project van reproductie medewerker aan te melden, een beroep binnen een uitstervende sector nota bene, wilde ze mij iets duidelijk maken zonder woorden.   

 De verkorte cursus wat het eigenlijk was werd gegeven in Veenendaal voor de duur van vijf dagen per week. Nu vraag ik je, wat kan je nou opsteken in vijf dagdelen. Enfin, per trein begaf ik mij vijf dagen lang naar het Grafisch Opleiding Centrum welke gelegen ligt in Veenendaal. Nu, ik geef toe dat ik de wijsheid niet in pacht heb, maar een klein kind kon zien dat het project dat mij als het ware werd opgedrongen niks voor mij was. De medestudenten dachten er vergelijkbaar over, behalve de opleider die alle dagen op zijn zachts gezegd, pret had, tenslotte kreeg hij een zak met geld mee om in Duitsland net over de grens met Nederland van zijn pensioen te gaan genieten in een net gekocht huisje zoals hij ons vertelde.

Na afloop was iedereen geslaagd,  de cursus bestond tenslotte alleen maar uit het opdracht geven aan een print systeem welke voor de rest in zijn geheel computer gestuurd werd, dus weinig uitdagend. Maar bovenal, er was nauwelijks werk in die sector te vinden. Bij mij ontstond het vermoeden dat dit de manier bij uitstek is om mensen buiten de arbeidsmarkt te plaatsen, in plaats van mensen aan het werk te helpen. Je plaatst werkzoekende waarvan je op voorhand weet op een re-integratie traject waar nog nauwelijks werk in is te vinden en je hebt je subsidie binnen.

 Bij het volgende gesprek dat ik met mijn arbeid coach had vertelde ik dat ik toch meer voelde voor het project dat mensen opleidt tot medewerker Personeel en Organisatie. De uitdrukkingen op de gezichten van de medewerkers spraken boekdelen. dat voorstel werd blijkbaar ervaren als een aanval op hun eigen positie binnen het CWI. Alsof de re-integratie cursus van repro medewerker geen goede geste in de juiste richting was.

Sinds dat moment werd ik merkbaar aan mijn lot overgelaten, zo van zoek het dan zelf maar verder uit. Nu beschik ik godzijdank over een persoonlijkheid die niet weet wat opgeven is.

Vele sollicitaties later vond ik werk, overigens raad ik iedereen aan die in een vergelijkbare situatie beland, neem het heft in eigen hand, laat je niet ringeloren door medewerkers van een CWI. Later las ik  dat voor ieder re-integratie project een bedrag aan subsidie geld werd overgemaakt, ongeacht of de werkelozen zich daarmee een baan op de arbeidsmarkt konden verwerven. Mijn vermoeden was dus juist gebleken. Over belasting geld over de spreekwoordelijke balk gooien gesproken.

 Niet lang daarna blijkt het CWI naar een ander adres te verhuizen, het heeft hoogst waarschijnlijk niks met mij als persoon te maken, maar het geeft te denken.

Het doet mij denken aan een hit en run verhaal, ongeoorloofd worden er subsidie gelden verschoven, opgestreken, en vervolgens gaan ze er als de sodemieter vandoor.

Het overheidsapparaat is zo traag, tegen de tijd dat er iets tegen gedaan kan worden, zitten de schelmen onder het genot van  een cocktail ergens op een eiland waar de zon blijft schijnen.

Eerlijkheid duurt het langst zegt u,  de huidige politiek in Nederland hanteert een heel ander credo, namelijk heers en verdeel, [ eerlijkheid ? ]. Ze gooien geld liever weg, dan dat ze er nuttige dingen voor doen voor de samenleving. In dit geval is dat naar mijn mening overduidelijk gebleken, toch ?

Reacties (5) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
de enigen die het CWI echt structureel aan een baan helpen, zijn zijzelf.
Ga maar na: zelfs als ze erin slagen pietje aan een baan te helpen, dan zal dat toch tn koste gaan van Jantje die die baan, uit zichzelf solliciterend, niet krijgt.

En naast de slariskosten van het CWI zelf, jagen ze de belastingbetaler zo ook nog op kosten.
Al deze integratietrajecten kosten veel (reis)geld.
Duim voor je artikel, ik heb zelf ook een stuk over UWV GESCHREVEN , ALS JE WILT LACHEN?
JE HEBT ER EEN FAN BIJ !
Een duim omhoog. Ik heb ook altijd zelf werk gevonden. Het UWV is 1 grote poppenkast en er altijd vanuit gaan dat zij alles weten. Maar dat heeft de regering ook zo bedacht. Het UWV hoeft geen medische gegevens opvragen. Nou vraag ik je.
Mijn hoger beroep loopt nog.
goed artikel hoor,
duim en fan erbij