In de bijstand, echt het is geen pretje.

Door Zowiezo gepubliceerd op Friday 28 September 12:12

Nooit gedacht dat het mij zou overkomen: in de bijstand belanden. Iemand met verstand komt niet in de bijstand. Dat bleek een grove denkfout. Natuurlijk ben ik blij dat ik in Nederland woon. In een ander land had ik moeten bedelen of mijn lichaam moeten verhuren. Zoals mijn vader al zei: het kan altijd erger.

Ik werkte aan een gouden toekomst

Natuurlijk zou ik altijd voor mezelf kunnen zorgen. Ik heb tenslotte goede diploma's enwerkervaring. En toch ben ik al twee en een half jaar niet in staat om mijn eigen broek omhoog te houden. Niet dat ik letterlijk in mijn blote kont loop. Maar toch. De schaamte om in de bijstand te zitten is ongeveer net zo groot. En dat terwijl ik op school altijd zo mijn best heb gedaan. Ik had altijd liever een acht dan een zeven. Ik was enorm ijverig en gedreven. Ik ben dan ook in het bezit van een Mavo, Havo en VWO diploma. Zelfs mijn propedeuse rechten haalde ik.

Ik liep een uitzendbureau binnen en werd secretaresse

Daarna heb ik 20 jaar als secretaresse gewerkt. Niet mijn droombaan maar gezellige collega's maakten veel goed. En ach, mijn salaris was toch slechts voor de extraatjes en de uitstapjes. Naar New York, Mexico, alle Nederlandse Antillen, Abu Dhabi en weet ik veel waar nog meer naar toe. Ik ontdekte dat de aarde toch echt rond was. Maar dat ik toch van de aardbol zou kunnen vallen dat wist ik toen nog niet.

Oude schoenen                                                                                                                                                  Ondertussen trouwde ik met een man met een meer dan riant salaris. Een dito auto, huis en hond volgden. Een pijnlijke echtscheiding helaas ook.  Ik kreeg een zoon en werd alleenstaande moeder. Er moest brood op de plank komen en ik werkte vier dagen per week. Maar toen nekte het me werk me. Het paste niet meer bij me. Ik wilde iets heel anders gaan doen. Ik wilde voor mezelf beginnen, als tekstschrijver ofzo. Het is me niet gelukt om iets voor mezelf op te bouwen. Ik raakte werkeloos en vroeg na verloop van tijd een bijstandsuitkering aan. 

Toen ik stopte met werken verdween de structuur uit mijn leven. Alsof de stokken uit mijn tent verwijderderd zijn. Zo voelt het. Chaos ging heersen. Op het moment dat ik dit besefte en nog serieuzer aan het solliciteren sloeg bleek al snel dat ik ik te oud was om weer aan het werk te gaan. Waarom word je geen postbode, waarom kruip je niet achter een kassa of schoonmaakkarretje? Men begrijpt nog steeds niet dat ook dit soort banen niet meer voor het opramen liggen.

 

Oude vrouw

Met mijn 45 jaar ben ik veel duurder en minder kneedbaar dan de jonge en bovendien vaak erg representatieve meisjes die met tsunami kracht de arbeidsmarkts bestormen. Dat is heel vervelend want ik heb een zoon van elf die flink veel eet en die ook graag een playstation drie wil hebben. Al vind ik zelf niet dat we arm zijn, hij ziet het anders. Bovendien geef ik hem niet bepaald het goede voorbeeld als het gaat om iets van je leven maken. Sinds mijn auto vorig jaar zomer is overleden en ik geen geld voor een nieuwe heb ben ik steeds geisoleerder gaan leven. Ik ben een bankhanger geworden. Mijn humeur is er ook niet bepaald op vooruit gegaan. Geen geld voor leuke uitstapjes, kleding, vakantie of een zelfs maar een boek of cd. Ik had niet gedacht dat het zo moeilijk zou worden.

Gevangen in mijn vangnet

Op een gegeven moment voelt je eigen huis als een gevangenis. Als je werkt ben je blij met een vrije dag, als je in de bijstand zit wordt elke dag thuis er op een gegeven moment één te veel. De verveling slaat toe, de zorgen nemen toe, rekeningen stapelen zich op in de brievenbus waar ook alle afwijzingen op sollicitatiebrieven liggen. Ik probeer positief te blijven. Eens zal mijn situatie toch wel varanderen? Help! Waar is mijn roze bril gebleven?

Reacties (18) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Goed geschreven, heb zelf jaren in de Bijstand gezeten, met 3 kinderen, erg zwaar.
Herkenbaar, ik ben 54 en kan met veel moeite aan het werk blijven. Ik moet het hebben van losse opdrachten maar die krijg ik steeds minder. gelukkig heb ik nog een flinke reserve maar daar ben je snel doorheen. Het opzeggen van je baan was geen goede zet maar daar valt niet veel meer aan te doen. Houdt moed in ieder geval.
het is eigenlijk te gek voor woorden, dat je met 45 jaar al afgedankt bent. lang leve deze maatschappij! als men het woord"hervormen"in de mond neemt, is dit aspect toch wel het eerste wat HERVORMD moet worden. Laat jezelf niet wegzakken in dit moeras. Pak alles aan wat voorhanden is, desnoods onder je niveau en onderbetaald.
Zeker niet het bijltje neergooien. Ik ben zelf werkzaam geweest als filiaalhouder en heb diverse diploma's en certificaten wat betreft detailhandel en kreeg als antwoord van de Lidl dat mijn ervaringen niet aansloot bij de vacature die open stond (winkelmedewerker), waarschijnlijk was ik te oud! Gewoon door blijven zoeken, ook in andere richtingen. Succes!
Het is niet makkelijk, maar blijf erin geloven dat hetje gaat lukken. Ga naar uitzendbureaus kennismaken. Ga naar de kapper, leen van een vriendin een outfiten zeg tegen jezelfÃk kan het en ik ben de moeite waard". Accepteer dan wat voor werk ook, dan gaat je recente ervaring op de arbeidsmarkt weer lopen.
Succes. En schrijf al je ervaringen van je af, o.a. bijv.op Xead.
Tex
Volhouden.
Don't give up!Fan erbij!