Mijmeringen van een werkloze workaholic

Door Tandra gepubliceerd op Friday 28 September 12:10

Dit is niet zo maar een verhaal... er is daadwerkelijk een clou!

Ik heb een hekel aan de winter, opstaan in het donker, altijd koud, nat, guur weer, halverwege de middag lijkt het alweer avond, ik word daar gemakkelijk depressief van. Het enige dat me wel kan opbeuren is sneeuw. Dat maakt alles wat lichter en het bos en velden zien er werkelijk idyllisch uit onder al dat wit. Ik raak dan, net als mijn Golden Retriever, een beetje in vervoering. Hij hapt als een gek sneeuw en trekt door het dolle heen keihard sprintjes in grote cirkels.
Maar ja, het is vlug met de pret gedaan als ik dan weer eens bijna tegen een andere auto glibber of als een of andere razende roelander me besproeit met de ijskoude laag smerige grijze smurrie die zich langs de wegen verzamelt.
Als je daar nog bij optelt dat ik een broertje dood heb aan de commerciële uitbuiting van de zogenoemde feestdagen, dan snap je wel dat de eindejaarsperiode voor mij (en vast meer anderen dan je zou willen geloven) niet echt een feest is. De beminde naasten hunkeren onveranderlijk naar dure spullen die zo veel beter aanvoelen als een ander ze betaalt. Je loopt je ondanks je drukke schema en de extra boodschappen nog een ei uit om aan alle wensen van je geliefden tegemoet te kunnen komen. Je spendeert gegarandeerd veel meer dan je ooit voor jezelf zou uitgeven en gaat moeiteloos over je budget. En je mag dan nog van geluk spreken als je eigen presentjes aantonen dat er verder is gedacht dan ‘lekker badschuim’.

Oeps, de laatste woorden ontsnapten aan een oud alleenstaande-moeder-trauma. Eerlijkheidshalve moet ik hier vermelden dat het niveau van mijn cadeautjes met de jaren aanmerkelijk gestegen is. Er is een tijd geweest dat de neiging om te gaan gillen bij de zoveelste fles badschuim bijna onweerstaanbaar was. Ik heb ooit wel eens vooraf duidelijk gemaakt dat ik beslist nooit meer badschuim wilde krijgen. Een mens moet daar echter voorzichtig in zijn. 
Ik heb nog steeds een pijnlijke herinnering aan een cadeautje dat ik mijn eigen moeder gaf en dat totaal buiten de gratie viel. Ik was nogal teleurgesteld omdat ze er overduidelijk niet blij mee was, waarop ze boos verklaarde dat ze niet om zulke brol gevraagd had. Ok, het was hartstikke kitsch, maar ik vond die plastic ‘kanten’ kleedjes heel goed bij haar passen. Bovendien kon je ze zo onder de kraan afwassen en mijn moeder was nogal een poetsfreak. Ik was nog te jong om te beseffen dat ze zich beledigd voelde omdat ze zelf heel ingewikkelde kleedjes haakte van uitsluitend luxe garen.

Enfin, dit jaar laat ik me niet vermurwen. Op kerstavond samen eten met de kinderen plus aanhang, met mezelf als 5e wiel. Maar geen cadeautjes deze keer en ik heb helaas een uitstekend excuus. Ik ben begin december hartstikke werkloos geworden. Aangezien mijn werkgever failliet is gegaan, is er geen enkele kans op snelle uitbetaling van de opzegvergoeding. Ik heb zelfs de officiële documenten nog niet eens ontvangen, dus een voorlopige uitkering aanvragen kan ook nog niet. December blijkt bovendien een verschrikkelijk ongeschikte maand om te solliciteren. Er is dus zeer weinig kans dat ik de eerstkomende weken geld ga zien binnenkomen.
O, ik probeer wel hoor, geloof maar gerust dat ik het internet afstruin op allerlei mogelijkheden. Ik reageer op alles wat in de verste verte een mogelijkheid voor me biedt. Ik wil echt graag zo snel mogelijk terug aan de slag, deeltijds in loondienst, deeltijds als zelfstandige, maar het valt dus niet mee.
Dus als ik alles nog eens optel, het is winter, de feestdagen komen eraan, ik ben werkloos, dan kom ik al uit op een potentiële depressie. Meestal is ‘het is winter’ al voldoende om me in een langdurige maar toch ondiepe dip te dompelen, maar ik moet zeggen dat dit met de komst van mijn geliefde viervoeter echt een heel stuk minder is geworden. Die viervoeter is aan de andere kant nu toch wel een bron van extra stress in mijn huidige status van werkloze. Het is een uiterst braaf beest, maar hij is niet graag alleen. De afgelopen jaren heb ik voornamelijk van thuis uit gewerkt, ik logde tussendoor gewoon uit om te gaan wandelen en deze regeling was voor alle partijen uiterst bevredigend. Maar als ik nou niet snel voldoende thuiswerk als freelancer kan vinden, maar bijvoorbeeld wel een job voor hele dagen in een nabijgelegen stad, dan zit ik dus behoorlijk in tweestrijd.
Ik weet zeker dat mijn hond depressief zal worden als hij echt veel alleen moet blijven. Hij zal niet direct dingen stuk gaan maken of urenlang blaffen, maar hij zal wel doodongelukkig zijn. Wij zijn haast onafscheidelijk. Hij legt zich altijd vlakbij mijn bureaustoel en laat regelmatig hele plukken haar in de wieltjes achter. Als ik boven ga strijken, legt ie zich haast in de stoombaan van het strijkijzer. Soms struikel ik over hem als hij in de keuken muisstil achter mij is gaan liggen terwijl ik de groenten snijd. En als ik eens een periode wat vaker van huis ga zonder hem of als ik hem wat minder aandacht schenk om de een of andere reden, dan gaat hij zich al vlug vreemd gedragen.
Het idee om een tweede hond te nemen is al bij me opgekomen. Dan zouden ze niet eenzaam zijn, maar dan wordt het wel dubbel zo moeilijk om uit te gaan logeren (vrienden in NL) en ook wandelen kan problematisch worden. Ik ben eigenlijk een echt grote honden mens. Maar met twee grote honden aan de lijn wandelen lijkt me niet echt ontspannend. Ik moet er ook niet aan denken per ongeluk een blaffertje in huis te halen. Het zou uiteraard weer een asielhondje worden en het zou dus al welopgevoed moeten zijn.
Ik doe er dus alles aan om thuiswerk te vinden zodat ik hoogstens halve dagen weg moet. Het zou moeten kunnen lukken, mijn professionele TeleOffice bied een waaier aan administratieve diensten aan. Ik woon wel op het platteland in een streek waar werken op afstand helaas nog heel wantrouwig bekeken wordt. De meeste opdrachten kan ik uiteraard om het even waar uitvoeren, maar er is best veel concurrentie op de thuiswerksites en werkgevers nemen vaak toch liever iemand uit eigen streek, ook al is er geen noodzaak om ter plaatse te gaan.
Het leven van iemand die net naast het gangbare wil leven, komt dat soort problemen nou eenmaal tegen. Ik ben in mijn leven al drie keer opnieuw gestart in telkens een ander land. Ik denk dat ik me nu echt gesetteld heb, ik woon al 16 jaar in België, maar sinds ik een dikke 2 jaar geleden dit huis kocht in een kleine gemeente in West-Vlaanderen, voel ik me helemaal op mijn plek. Een plek die me echter niet toelaat om lang zonder werk te zitten, want ik moet het huis nog tot mijn 65e afbetalen en dat is geen kattenpis gezien de relatief hoge vaste lasten voor iemand die alleen woont in een ruime gezinswoning.
Maar ik vind het hier heerlijk, rustig in het groen, prachtig uitzicht over de velden, bos op 5 minuten van mijn deur, totaal geen burengerucht. Enkel het gekakel van mijn kippen, de haan van de buren wat verderop, ergens een ezel die ’s nachts wel eens balkt…

Dus het is het een of het ander, ofwel rap voldoende eigen klanten vinden en liefst ook nog een halftijdse job niet te ver van huis, ofwel een rijke oude man trouwen… Nou, die keuze is vlug gemaakt, ik heb een voorkeur voor iets jongere mannen en permanent een man in huis is sowieso niks voor mij.
Bovendien ben ik best een workaholic, ik hou van hard werken, ik hou van taal en ik hou van cijfers. Mijn computer is een hele goede vriend en ik doe niets liever dan orde scheppen, rekenen en grote hopen paperassen reduceren tot geordende digitale informatie en facturen, of dat nu de mijne of die van klanten zijn.

Ken je toevallig een ZZPer of een klein bedrijf dat hulp kan gebruiken bij administratieve handelingen, boekhouding, debiteurenbeheer, (technische) vertalingen vanuit Frans, Engels of Duits, het opzoeken of invoeren van data, corrigeren of (her)schrijven van teksten of transscriptie?
Doe dan eens een goed woordje voor mij en/of geef ze mijn link: www.teleofficeconsulting.be.
Er loopt een eindejaarsactie voor 10 – 20% korting geldig tot 31 januari 2012!

© Tandra

Reacties (4) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
dank je wel! ik had wel gehoopt op wat meer reacties eerlijk gezegd, maar dat schijnt op Xead een veelvoorkomend euvel te zijn tegenwoordig...
Heb even op je link geklikt en dat ziet er mooi uit! Misschien volgt er wel iets nu het op Xead staat! Hoop het voor jou.
Goed geschreven en als ik iemand ken of hoor... stuur ik je link door!Duim en Fan! Hou de moed erin!
Tromp zegt:leuk geschreven verhaal. En ja, werkloos
worden is vrijwel altijd heel vervelend. Moedig dus
om als ZZP-er te starten. Maar, als talentvol auteur
kun je kwaliteit bieden aan andere ZZP-ers en kleine
bedrijven.
Goed ook om te 'netwerken', hier op 'XEAD'. Mss levert
dat opdrachtgevers op.

Succes gewenst dus en ik zal, waar ik kan, je aan-
bevelen.

Tenslotte:helaas ben ik geen miljonair -;)!

Resumerend:een leuk, informatief en heel goed geschreven
artikel.

P.s.:de website van je bedrijf(je) ziet er ook
professioneel uit.

DUIM (3 x) en een fan was en blijf ik!
Goed dat je dit op Xead doet, en erg leuk geschreven! Succes gewenst en ik kan je ook nog doorverwijzen naar een artikel van mij: "trouwen met een miljonair" (grapje)