Hij deed het met de buurvrouw, ik smeet met geraniums

Door Scribent gepubliceerd op Friday 28 September 12:14

Ontrouw en jaloezie zijn desastreus voor je relatie. In het onderstaande verhaal wordt dat maar weer eens aangetoond.

De eerste keer dat ik haar zag wist ik het

Ik weet niet hoe het kwam maar de eerste keer dat ik haar zag wist ik het: dit wordt een bedreiging. Deze vrouw gaf me een onbestemd gevoel en als ik haar en mijn man op straat met elkaar zag praten sloeg de angst me om het hart.

En als hij alleen al een verkeerd bezorgde brief bij haar in de bus ging gooien kreeg ik een steek van jaloezie die mijn maag in elkaar deed krimpen. Dat ik zo jaloers en achterdochtig was had natuurlijk wel een reden: hij was vroeger een paar keer vreemd gegaan en hoewel dat lang geleden was, had het zijn littekens op mijn ziel nagelaten.

Jaloers karakter

Johan en ik bewoonden sinds drie jaar een benedenhuis in een leuke straat in Amsterdam-Zuid. Na een wat turbulente tijd hadden we rust gevonden en probeerden we het verleden achter ons te laten. Onze relatietherapeute, Laura de Groot, had ons daarbij goed geholpen. Mijn jaloerse karakter had ik onder controle weten te krijgen en Johan had geleerd zich meer te uiten en beter rekening te houden met mijn gevoelens. We hadden allebei zo onze hebbelijkheden maar waren ons daar ook goed van bewust en zo kabbelde het leven gelukkig eindelijk rustig voort. Eens per week gingen we samen iets leuks doen om onze band te bestendigen. Ook een tip van de therapeute. Als het mijn beurt was om te kiezen gingen we meestal naar de sauna en Johan koos vaak voor een flinke wandeling of fietstocht door de duinen. Ik dacht niet meer aan wat er gebeurd (of niet gebeurd) was en wilde me ook niet meer afvragen wat, met wie, hoe vaak. Bedrogen worden is altijd pijnlijk, of het nu drie keer gebeurt of tien keer of alleen in je verbeelding. In de therapie had ik geleerd niet langer het naadje van de kous te willen weten, maar te werken aan vertrouwen en vooral ook: zelfvertrouwen.

Veel relaxter geworden

Johan ging nog wel af en toe naar therapie, om over een paar jeugdtrauma's heen te komen, maar ik kon het inmiddels heel goed af zonder de therapie en met ons samen ging het dus ook heel goed. Ik was daar ook best trots op. Het maakt het leven veel prettiger als je je partner vertrouwt, zowel voor hem als voor jezelf. Johan had het ook al eens opgemerkt:"Daphne, je bent echt veel relaxter geworden, veel fijner zo!". En dat was waar.

Niets ontziende feeks

Dat wil zeggen, tot die dag. De dag dat we naast ons die nieuwe bewoonster kregen. Lotte, zo heette ze, was een niets ontziende feeks. Ik zag dat meteen, maar Johan niet natuurlijk. Die vond haar eigenlijk wel een boeiende vrouw, zei hij nota bene. Ja, dat geloofde ik graag. Lang zwart haar, quasi onschuldige lach, perfect figuur (in de ogen van een man althans), nonchalant maar toch vrouwelijk gekleed en... manloos. O, ik haatte haar al vanaf het begin. En het leek ook wel alsof Johan vanaf het moment dat hij haar gespot had een ander gedrag begon te vertonen. Hij ging duidelijk wat meer het mannetje uithangen, precies zoals destijds in die rotperiode. Opeens lette hij weer op was hij aantrok, vergat zich niet meer te scheren en ging uit zichzelf naar de kapper. Af en toe kwam Lotte aan de deur om Johan een stuk gereedschap terug te geven en vaak ging hij dan nog even mee naar binnen om haar ergens mee te helpen. Hij bleef dan altijd langer weg dan nodig. Ik hoefde niet te vragen wat er aan de hand was en wilde niet weten hoe ver het ging. Ik probeerde het gevoel te verdringen maar ik kreeg zoveel aanwijzingen dat ik zowat stikte van woede.

Sms

Op een avond was Johan nog even naar de Albert Heijn omdat we geen kattenvoer meer hadden. Zijn telefoon lag nog op tafel en ik zag dat er een sms'je binnen kwam. Natuurlijk keek ik meteen en mijn hart sloeg over:"schatje, zie ik je zo nog? xxxxxx L." zag ik staan. Dat was de limit. Dat mens $%^&*($%!!!! En die klootzak van een vent, die toch weer de fout in ging!
Of vergiste ik me nu heel erg? Voordat ik daarover na kon denken hoorde ik hoe Lotte's voordeur open ging en zacht dicht werd getrokken. Daarna hoorde ik het gebrom van een mannenstem en wat gestommel en gegiechel. De trap naar boven kraakte en toen ik vanuit de achtertuin naar boven keek zag ik nog net hoe de gordijnen van haar slaapkamer naar beneden gerold werden.

Geraniums

Blind van verdriet en woede belde en bonsde ik op de deur. Toen Lotte, gekleed in een badjas, open deed, greep ik haar bij haar haar en sleurde haar de straat op. Voordat ik het wist had ik haar op de grond geslingerd en bekogelde ik haar halfnaakte lichaam met de geraniums en de aarde uit haar eigen bloembak. Ze was veel te verbluft om iets terug te doen, ze weerde met haar armen de projectielen af. "Slet, je hebt met je poten van mijn man af te blijven!" schreeuwde ik ordinair en het kon me niets schelen dat iedereen het kon horen.

Schaamte

Toen voelde ik opeens hoe ik van achter bij mijn armen werd vastgepakt. "Daphne! Ben je helemaal gek geworden!" hoorde ik Johan met ingehouden woede sissen. In Lotte's deuropening stond inmiddels een mij onbekende stevige man zijn overhemd dicht te knopen. Hij kwam wat schutterig naar buiten om Lotte overeind te helpen, terwijl Johan mij nog in bedwang hield, wat niet meer nodig was, want ik was in één keer veranderd in een slap hoopje schaamte. Twee zakken kattenvoer lagen naast ons op de grond.
O, wat voelde ik me een loser. "Ik moet weer in therapie..." snikte ik. "Sorry, Lotte, o, het spijt me zo! Ik zal je bloemen vergoeden en je badjas en...","Mens, jij bent volkomen geschift! Ik ga aangifte doen!" was het (terechte) antwoord.
Huilend van schaamte en nog natrillend van emotie en inspanning liet ik me door Johan mee naar binnen tronen, uitkleden en in een warm bad zetten. Daarna kreeg ik een glas thee met rum en viel ik als een blok in slaap.

De volgende ochtend

De volgende ochtend werd ik al heel vroeg wakker omdat op Johan's telefoon weer een sms'je binnen kwam. "'mmmmm... was vlug maar lekker schatje, tot vanmiddag weer xxxx L." Vol ongeloof drukte ik op "dit nummer bellen". De telefoon ging een paar keer over en toen voelde ik de grond onder me wegzakken: "Hallo, dit is de voicemail van Laura de Groot..."

Reacties (3) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Niets ontziende bedreiging. Heerlijk verhaal.
Sodeju zeg... Wat een heftig verhaal. Omdat je haar naam in het begin al zo letterlijk neerzette, dacht ik het aan het eind van je verhaal weer tegen te komen. Ik hoop dat het fictie is en anders wil ik zeggen dat ik zoiets verschrikkelijks niemand gun.

Goed artikel
Goed geschrveven...
Zo heeee... Ik hoop dat het fictie is, want is scheiding wel het overwegen waard... Niets L.de groot maar Laura de Kloot. Ze moest aangeklaagd worden want hulpverleners dienen... maar hulpvragers heb je ook in soorten en maten. Als vertrouwen wordt geschaad is er uiteraard reden tot boosheid