Kan ik mijn eigen kind vertrouwen?

Door Weltevree gepubliceerd op Friday 28 September 12:14

Ik wil het wel heel graag maar er is zoveel gebeurd wat ik betreur. Hoewel ik heel goed besef dat ik betrouwbaar ben en weet wat ik wil, sta ik in deze uiteindelijk onthand stil.

Mijn dochter heeft nimmer de situatie gekend

 

 

waarin paps op een lieve manier van mams hield.

 

Op de middag dat ik apentrots met de positieve uitslag plus de predictor de trap af huppelde overviel hij me met onzin die amper te bevatten was. Dat hij mij verdacht van overspel viel na mijn blijdschap veel te rauw op mijn dak. Het duurde dagen voordat ik het omvatten kon en dacht: Jammer dat ik daar zelf niets van heb gemerkt. Als het waar geweest zou zijn had ik me wellicht gelukkiger gevoeld.

Schrikbeelden kunnen zich een weg naar binnen banen

Naar je ziel en daar voor eeuwig diep in worden geëtst. Het slijt, verflauwt en na verloop van tijd roept zelfs zoiets wanstaltigs een glimlach op. Ooit valt men via lichaams- en/of gesproken taal door de mand na zolang formidabel goed toneel te hebben gespeeld. Dat was de kuil van de ander, dacht ik destijds volwassen en het werd gelukkig nimmer een lichtend voorbeeld voor mij, constateer ik tevreden. Hoe gaat een hummel van drie om met een onverwacht trauma, dat zich naar binnen vreet en zich nestelt op een plek waar het misschien nooit meer kan worden opgelost?

De gave van analyseren kan geen kunstenaar ontberen

Creativiteit is onmogelijk zonder helder denkvermogen en het is nodig dat je vrijelijk je gedachten kunt laten vloeien. Ik maak optimaal gebruik daarvan. Van wat ik beleef, zie, ruik, voel en daarbij denk want juist daar put ik inspiratie uit en ik leer er veel van. Vooral door het anders zijn van de medemens word ik me bewuster van mezelf. In wezen heb ik in die richting enkele zeer harde leermeesters gekend.

Dat is zeker handig nu ik onder ogen moet zien dat mijn leven afloopt. Oh, niet dat ik een receptje kreeg waarop staat dat ik nog maar... te gaan heb. Ik kan nog jaren doorsudderen naar ik uiteraard hoop. Almaar krakkemikkiger zal het een uitdaging zijn om het nog aangenaam te maken, wat ik uiteraard nastreef en wat me vast ook wel lukken zal. Over dood, het lot of God heb ik geen zeggenschap.

Tegenwoordig heb ik niet die krachtige gedrevenheid meer van ooit 

Dat heilige moeten van toen ik voor de derde keer mijn leven op moest bouwen. Van onder af aan alles los moeten laten om nogmaals de bakens te verzetten. In de overtuiging dat lukken zou waarin ik geloofde, droeg ik bergen weg die anderen links lieten liggen. Waar ik keihard mijn best voor deed, had dan ook terecht succes. 

 

 

Zo leven en denken is echter riskant, want je gaat vaak op je bek. Ik zou hen niet de kost willen geven die smalend lachten om mijn enthousiaste missers. Zij pakten hun vervelende situatie niet aan en vonden het wel prettig als mij iets mislukte. Ik kon daarentegen tenminste zeggen dat ik geen enkele mogelijkheid onbenut had gelaten. Laten we het erop houden dat ik sterker werd van hun afgunstige gepruttel en ik liet me niet ontmoedigen of naar beneden halen.

Talenten krijgen we gratis mee. Ik kan er pas trots op zijn als ik ze optimaal benut, maar mij hebben ze voorspoed gebracht en schrijvend put ik uit een overrijpe ongewoon originele vruchtbare levensbron. Gebeurtenissen in het heden en het verleden kan ik er rauw of korenblauw uit omhoog toveren alsof mijn hoofd een goocheldoos is. Dan staan de herinner dingen me voor de geest alsof het tien minuten geleden gebeurde en dat schijnt verdacht te zijn.

Ik zie het als een gave. Vanaf de achttiende maand van mijn bestaan bezit ik dat vermogen en ik vond dat 'normaal'. Totdat bleek dat anderen die feiten niet 'onthielden ' (compleet met emoties, het weer, de geur en hoe de betrokkenen reageerden) Men verbond daar wel rare conclusies over mij aan. Ook dat legde ik uiteindelijk naast me neer als zijnde andermans pakkie-an. Dat talent (autobiografisch geheugen) heeft me bijgestaan door weer en wind, storm en verwarring, tijdens bloedhete en ijskoude dagen op het levenspad waarbij regelmatig het landschap drastisch veranderde. Het bleek dat ook dat constante veranderen en flexibel inspelen op nieuwe situaties me niet omver blies.

Ik weet niet of mijn man ten tijde van het akkefietje met die predictor een relatie met haar had. 

Toen na de bevalling bleek dat zij er ‘voorlopig’ wel zou zijn, nodigde ik zijn lief uit. Hoe zij bij de opvoeding van ons kind betrokken zou raken, wilde ik weten. Dat werd de meest ijspegelende douche die ik ooit had kunnen bedenken. Zij bezwoer bij hoog en bij laag, incluis die dwingende wijsvinger en woeste ogen, dat ze zijn verleden weg zou werken. Mooi was ze, veel mooier dan ik, dat moet ik toegeven, maar binnen die drie kwartier had ik wel gezien hoe die binnenkant walmde van haat en nijd.

“Hij is van mij en ik ga met mijn droomprins meemaken wat jullie hebben gehad.” Stomverbaasd was ik enkele dagen nogal aangeslagen en heel blij dat ik in niets op haar leek. Nog krijg ik kippenvel als ik me dat gesprek voor de geest haal. Wat een doortrapte dominante helleveeg. Dat liefde blind maakt bewees mijn man in alle denkbare toonaarden. Het leek alsof zijn leven ervan afhing zodra hij niet als een blinde mol naar haar pijpen danste en ik dacht wel eens spottend dat ze vast goed pijpen kon. Kom op zeg, dit spel van manipulatie en achterklap ziet toch niemand voor liefde aan, dacht ik. 

Hij wel. Het gekonkel en gestook zorgde ervoor dat ik twee jaar later geen vrienden meer over had en ik ondervond het aan den lijve als zij hem onder druk zette dat hij aandacht aan zijn kind besteedde. Omdat hij het op mij af reageerde. Na hun huwelijk werd de bezoekregeling dan ook vakkundig uiteen gerukt. Jaloezie maakt meer kapot dan je lief is en zij won glansrijk. Dat er een onschuldig kind mee gemoeid was dat keer op keer werd ontkend, deerde kennelijk niet.

Hoewel mij in het bijzijn van ons kind die eer vaak te beurt viel, heb hem nooit zwart gemaakt en daar ben ik nog steeds beretrots op omdat:

1. het kwaad al geschied was en ons kind alleen nog maar mij over had
2. pa met hulp van buitenaf of de rechter niet kon worden veranderd of vervangen
3. ik deze negatieve periode met positieve inzet om wilde buigen
4. het funest is als één van de ouders de ander afkraakt
5. mijn kind mij verbood over hem te praten
6. ik geloofde dat ze ooit zelf een beeld van hem moest kunnen vormen
7. ik zijn gedrag niet hoefde te vergoelijken, noch belachelijk te maken
8. het tenslotte haar vader is en blijft, wat er ook aan goed of schadelijk gebeurd.
9. ik verwachtte dat ze zelf ooit logisch na zou denken. Ooit, later…


Het was eerlijk gezegd óók mijn eer te na 

Iemand die zich blameert als slapjanus eerste klas, onderstreep je niet negatief bij het kind dat hem erg mist omdat ze hem niet meer mag zien. Het was een onmogelijke spagaat waaruit zo'n hummel niet zonder kleerscheuren kon opstaan. Het enige dat ik kon doen was het goede, sterke en betrouwbare voorbeeld geven en hulp halen. Ze leefde vanaf zijn vertrek echter onaanraakbaar 'achter glas' waar ze hem beschermde en vereerde. Dat doet ze trouwens nog steeds. Om confuus van te worden.

Ooit riep mijn puberende dochter toen ik gelukkig was:

“Donder toch op. Ik moet dat kutleven van jou niet!” Het lijkt een mantra geworden, alhoewel… Ik bekijk haar wel eens via de computer. Natuurlijk weet ik dat men op internet het beeld neerzet zoals men zichzelf graag ziet en dan is het erg opvallend hoe ze op mij lijkt. Uiterlijk, in lichaamstaal, haar talenten, ze lijkt als twee druppels water op mij. Ik krijg zelfs de indruk dat ze me in alles nadoet. Er is echter één immens verschil: Ik liet mijn ouders nooit aan hun lot over, accepteerde hen zoals ze waren, met veel goede en ook de minder fijne eigenschappen. Met liefde, warmte, veel humor en af en toe een kritisch gekraakte noot, kijk ik op hen terug.

Haar verleden staat in verboden boeken zolang zij dat eist.

Alsof de feeks die ons dit flikte vanuit de hel de boel nog steeds bestiert. Ze is al achttien jaar dood. Paps leeft alweer met eega nummer drie, maar dat jaloerse dubbeltje als oorzaak van onze misère mag bij dochterlief niet vallen. Laatst verwoorde een lieve vriendin het prachtig; Een kind kan moeder wel afwijzen maar een goede moeder wijst haar kind nooit af. Ik moet wachten… Ja, waarop? Ik die zo gewend is aan te pakken en problemen op te lossen, houd me al negen jaar ongeveer 'dood'...


“Ik heb nooit geweten wat van mij was,” bekende ze laatst


Bedenken kan ik het wel, maar meevoelen is voor mij bijna onmogelijk. Ik wist altijd wat van mij was, liet me niet koeioneren of de kaas van het brood eten. De rest van mijn persoonlijkheid is door studie en de (harde) realiteit gevormd. Als ik iets niet begreep vroeg ik het na, zocht hulp of las er boeken over. Vluchten in een gefantaseerd leven of in blinde verliefdheid hoefde ik nooit. Mijn ex wist ook niet wat van hem was!

Hoe is het om geen houvast aan jezelf te hebben?

Ik stel me voor (als ik in hun huid kruip) dat ik in mezelf geen handvatten vind. Dat onder mijn voeten geen bodem is, maar een gapend gat en dat ik me vastklamp aan de zelfgemaakte werkelijkheid, die uiteraard kan oplossen zodra ik echte feiten over de realiteit hoor of zie. Daarom wil ik liever geen duidelijkheid en ben ik bang voor antwoorden. Ik neem aan dat ik dan op de bonnefooi handel zonder te weten of iets al dan niet goed valt. Dat ik dáárom liever afwacht en niets doe waarop ik kan worden afgerekend. Van het verleden kan ik niets leren omdat ik ieder debacle meteen in schaamte verdring. Faalangst, want zodra het  om intimiteit draait denk ik dat ieder contact verkeerd uitpakt en de ander mij mijn innerlijk zal roven. Als ik denk dat mijn moeder het monster is waarover mijn vader vertelt, doe ik haar weg. Ik kijk geen tv want bij sommige programma’s komen emoties te hard aan. Een krant is een ongrijpbaar doolhof waarin de wereld, onbetrouwbaar en gevaarlijk overkomt. 

 

Het is uiteindelijk precies tegenovergesteld aan wat ik haar voordeed

 

 

Ik ervaar nog steeds met al mijn zintuigen en doorleef wat het leven biedt, al is het dan minder opgewonden dan toen ik dertig was. Dat lijkt me heel natuurlijk in deze levensfase. Vanaf haar vertrek op haar achttiende hield mijn taak op als Kop van Jut. Dat vond ik, maar na zestien jaar lukt communiceren enkel als ik niet reageer en aanraken mag niet. Er zijn zoveel vragen die ik niet stellen mag terwijl ik juist dan zou begrijpen wie zij geworden is en wat ze meemaakt. Ik moet ervan uitgaan dat ze nog steeds haar woede en wrokgevoel op mij projecteert. Een hardnekkig ongemak want haar onzekerheden kunnen lelijk steken. Daarnaast is de emotionele gelijkenis met wat mijn ex haar voordeed te frappant om over het hoofd te zien.

Ze woonde al jaren samen met haar vriend en een van hen was jarig wat EmjE (haar tweede moeder) en ik kwamen vieren. Het leek redelijk sociaal allemaal en het was gezellig. Ontspannen en ik was daar blij om. Na verloop van tijd gooide ze in een onverschillig gebaar twee zakken chips naast me op de salontafel. Ik houd van paprika, EmjE is meer voor naturel en ik dacht blij:  Ze is niet vergeten welke voorkeur wij hebben. Zij zijn student en dus telt iedere cent. Welke van de twee zal ik openmaken. Die naturelle en later zien of ik nog zin heb in de 'mijne' opdat ze die voor vrienden kunnen bewaren? Ineens riep ze me de orde: “Ja, hou jij je bek maar weer! Ik weet wel dat je mij te vet vindt.” Met stomheid geslagen beheerste ik de tranen, schudde wel automatisch mijn hoofd. Toen ik vroeg hoe ze nou toch kon denken dat ik haar te dik vond haalde ze meewarig haar schouders op en schoot nijdig de wc op. Kennelijk had ik iets te lang naar die chips gekeken? Draaiden daardoor haar gedachten de gebruikelijke negatieve onzin af? Het leek toen al een langdurige een verslaving. Vaak werd de ontspannen sfeer om zeep geholpen en ook die dag was de stemming de eerstvolgende tien minuten naar de haaien. Voor de uitvallen was ik inmiddels immuun al merkte ik uiteraard via die omweg wel wat haar zoal dwars zat.

Paps en zij droegen te vaak hun negatieve waard met zijn gasten mijn wereld binnen

en telkens schrok ik er toch weer van wat er in haar omging. 


Confucius:
De onwijze verbaast zich over het ongewone
De wijze verbaast zich over het gewone.

 

Reacties (28) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
heftig, en niet gemakkelijk. Niet voor jou maar denkelijk (is dat wel een woord?) ook niet voor je dochter. Verder kan ik er weinig op zeggen, niets dan wat er al door de anderen gezegd is.
Ik hoop alleen dat het ooit goed komt.
Op een dag zal het vast weer goed komen. Of het kort of lang duurt, uiteindelijk zal ze weer naar je toekomen en kan het contact hersteld worden.
Heel veel sterkte,
Rachel
Dank jullie wel. Straks post ik een totaal andere kijk op deze situatie. Want geen enkele situatie heeft maar ene zijde. Er is ook nog zo iets als een nuttig lot.
kinderen trekken vaak hun eigen plan, dat ervaar ik ook. Een kind blijft jouw kind en zolang je maar laat merken dat je er altijd voor hun bent, dan (hoop ik) komen ze op den duur wel tot bezinning.
Kinderen kiezen niet, er wordt voor hun gekozen, en dat maakt het voor kinderen erg moeilijk en kiezen dan vaak partij voor 1 ouder.. leef enorm met je mee!
jeetje , Zal ze het ooit inzien ...
Er zal een moment komen... Dat ze de moed heeft om te kijken en te zien.
helaas een herkenbaar verhaal en heel knap hoe jij je steeds weer positief opstelt mij lukt dat niet altijd...