Brief aan een oude lief

Door PSprokholt gepubliceerd op Friday 28 September 12:14

Een brief aan een oude lief... Wat zou je dan schrijven? Zou je de brief opsturen? Maar bovendien; zou je wel een antwoord terug willen?

"Hallo mijn Lief,

Hoe gaat het met jou? Ik vroeg me dat plots af.
Hoewel, nee sorry, als ik heel eerlijk moet zijn vraag ik me iedere dag af hoe het met je zal gaan.
Als ik opsta en de kinderen wakker kus vraag ik me af hoe jouw morgen zal verlopen.
Word je naast iemand wakker die jou ook wakker kust? Of ontwaak je alleen in bed, kijk je naar mijn foto, zal je met je duim over mijn afbeelding glijden, zoals ik je vroeger zo vaak heb zien doen?
Of is mijn portret in een lade gestopt, gelijk met al jouw gevoelens voor mij?
Zal je nog steeds vluchtig in een broodje happen, met in je andere hand een hete mok koffie, ondertussen zoekend naar je autosleutels?
Of zal je inmiddels getrouwd zijn en met je vrouw de kinderen helpen met aankleden, eten, mondjes schoonvegen?
Zal je direct naar kantoor rijden? Of zal je eerst de kinderen wegbrengen naar het kinderdagverblijf of school?
Net zoals ik doe iedere morgen….

Ontelbare keren heb ik met de telefoon in mijn handen gestaan om je te bellen.
Je nummer kan ik inmiddels gedachteloos intoetsen.
Ook dat heb ik ontelbare keren gedaan. Alleen heb ik nooit de moed gehad om het groene knopje in te drukken.
Ongelofelijk hoe het indrukken van zo’n kleine toets zoveel kan veranderen.
Zoveel invloed kan hebben op je leven, je gedachten, je gemoedstoestand.
Ongelofelijk dat ik wel door rood durf te rijden, in onbekende diepe wateren durf te duiken, onbekende gerechten durf te proeven, in de tandartsstoel durf te liggen… maar een simpel knopje indrukken gaat me te ver.
Al zo lang, al zo vaak heb ik met de hoorn in mijn hand gestaan, met een trillende duim, een torenhoge hartslag, knikkende knieën en een buik vol onrustige vlinders.
Soms kon ik mezelf vermannen, na een aantal diepe zuchten en een blik naar mezelf in de spiegel en legde ik resoluut de hoorn terug in de oplader.

Ik kwam dan tot het besef dat jij ook mijn nummer hebt, dat mijn telefoonnummer in al die jaren niet is veranderd, dat ik nog steeds in het telefoonboek sta, onder mijn meisjesnaam.
Dus kwam ik hierdoor tot de conclusie dat als jij mij had willen spreken, je dat allang had gedaan.

Maar ja.. als ik me bedenk dat jij, net als ik, ook zo twijfelend hebt gestaan en ook tot hetzelfde besef kwam, voel ik de wanhoop in me op borrelen…
Wat als? Dat jij ook wilde maar nooit gedurfd hebt?

Als het bij jou ook werkelijk zo gegaan is, vind ik je de ene keer maar laf. Het type man dat ik dus absoluut niet bewonder.
Maar de andere keer vind ik het alleen maar verstandig van je; het zou zoveel overhoop halen, dus moet je een wijs man zijn om dat te willen voorkomen.
Met deze gedachte stijgt mijn bewondering voor jou alleen maar en doet mijn verlangen om jouw stem te horen juist weer groeien.

Soms bedenk ik me dat ik veel te veel door mijn hoofd laat spoken.
Voor hetzelfde geld weet jij niet eens meer wie ik ben.
Denk jij nooit meer aan mij.

Maar die gedachte wuif ik snel weer weg. Dat lijkt me onmogelijk.
Als ik terug denk aan hoe we elkaar ooit in de ogen keken.
Elkaars gevoelens konden beamen.
‘Voel jij het ook?’ hoor ik je nog fluisteren.
Ik kon alleen zwijgend knikken. Met mijn armen om jou heen geslagen, onze lichamen dicht tegen elkaar, onze harten die elkaar konden horen en op hetzelfde ritme bonkten.

Jouw lippen, die kussend mijn lichaam streelden.
Jouw vingertoppen die mij maar heel licht hoefden aan te raken om mijn lijf in beroering te brengen.
Jouw zinnen, die ik af kon maken.
Jouw grapjes, waar ik om kon lachen voordat je uitverteld was.
Jouw gedachten die ik leek te kunnen lezen.
Jouw gevoelens die ik kon benoemen, voordat je er zelf uit was….

Hoe konden we dit laten gaan?
Was het misschien te heftig? Te intens?
Op dat moment vonden we het wellicht te beklemmend.
Te benauwend.

Misschien waren we te jong.
Want hoe konden we toen weten dat alleen Soulmates deze ervaringen en gevoelens hebben?

Het maakte me angstig dat ik dit gevoel altijd zou houden, dat ik hierdoor nooit mijn vleugels zou kunnen spreiden, nooit mezelf ‘vrij’ zou kunnen voelen.

Maar nu.. nu maakt het me angstig, het idee dat ik dit gevoel misschien nooit meer zal ervaren.
Had ik je nooit moeten laten gaan?
Of kom ik juist tot dit besef, juist omdat ik je toen heb laten gaan?

Ondanks dat ik niet mag klagen van mezelf, zit er nu nog een onrust in mij.
Ik heb gekregen wat ik wilde; ik ben getrouwd met een goede, lieve man. Ik ben moeder en woon in een mooi huis.
Mijn leven is leuk. Mijn kinderen zijn leuk.

Precies waar ik vroeger zo naar verlangde; een gezin en een leuk leven.
Hoe kan het dan toch, dat er toch ongestild verlangen naar jou is?
Ben ik ondankbaar? Of besef ik nu dat wat ik had.. juist was wat ik altijd al wilde?
Of wil ik ook een plekje voor jou in mijn leven?

Mijn Lief.. ik besef maar al te goed dat dat niet meer mogelijk is; het zou, als jij inderdaad getrouwd bent en ook een gezin hebt, zoveel levens overhoop halen.

Het zou zoveel levens ‘lelijk’ maken.
Hoe ironisch, dat zoiets moois, zoveel ellende kan veroorzaken, wat uiteindelijk het mooie ook weer lelijk maakt.

Waarom dan deze brief?
Misschien wil ik gewoon weten of die band er nog is.
Of ik ook in jouw hart nog een speciale plek hebt.
Misschien wil ik weten of jij ook nog aan mij denkt.
Misschien wil ik weten of die herinneringen aan mij jou ook nog steeds doen glimlachen en jou nog steeds gelukkig maakt.

Die wetenschap; dat ik ondanks de lengte van tijd en afstand, jou nog steeds gelukkig maak….zou mij ook gelukkig maken.
En hierdoor misschien het verlangen stillen.
Zodat ik eindelijk….. oprecht gelukkig durf te zijn.

Liefs,

Reacties (3) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Hmm... een brief aan uw lief. Daar kan ik nog wat van leren...
het had een verhaal van mij kunnen zijn :) mooi en herkenbaar! duim!
Mooi geschreven en graag gelezen. Tja, die oude geliefden, wie zal het zeggen? Wie weet denken ze vaker aan je, dan jij ooit kunt vermoeden :)