Relatie via het internet, kan goed, maar ook slecht gaan

Door Aeyla gepubliceerd op Friday 28 September 12:13

relatie-via-het-internet, kan goed gaan, maar ook slecht.

relatie-via-het-internet,kan goed gaan, maar ook slecht,

Na een aantal jaren alleen met mijn zoon te zijn geweest, zei mijn buurvrouw: waarom ga je niet op een datingsite staan is leuk, ik sta er ook op. Ik zag dat eerst niet zo zitten, maar goed met haar hulp heb ik mijzelf er toch maar op gezet.

In eerste instantie was het wel leuk, soms spannend, of je weer een bericht of hartje had gekregen, maar er waren ook mannen die wat wilde afspreken. Maar op een gegeven moment was er 1 meneer waar ik veel mee praatte via internet, hij kwam heel netjes over, na een paar maanden heel en weer gepraat vroeg hij of ik toch een keer met hem uit eten wilde gaan. Na lang beraad en de buurvrouw dit te hebben verteld, ben ik met hem naar een restaurant geweest, na afloop ieder met de auto weer naar ons eigen huis.

Na een paar keer met hem te zijn uit geweest, zou hij een keer bij mij thuis komen, alleen was dat sneller dan ik had gedacht.  In de nacht van mijn zoon,s verjaardag ben ik van de trap gevallen, en mijn tenen waren gebroken, dat voelde ik meteen, maar toch eerst maar even naar bed. De volgende ochtend eerst nog de cadeau,s aan mijn zoon gegeven en toen toch maar verteld van de pijn in mijn tenen. Mijn vader gebeld of hij op mijn zoon kon passen en of hij wat vroeger kon komen met de bus, hij had geen auto, en kon ook niet rijden, mijn buurvrouw ook niet. Mijn zoon zei: die meneer waar je mee uit bent geweest, kan die je niet naar het ziekenhuis brengen, zo gezegd zo gedaan, en sindsdien hadden wij een ""relatie"".

Hij kwam ieder weekend naar de plaats waar ik woonde, het leek allemaal heel mooi, af en toe ging ik naar zijn huis met mijn zoon. Dat ging  2 jaar zo door, totdat het wel lastig was die grote afstand tussen onze woonplaatsen, en hebben wij besloten om maar in zijn huis te gaan samen wonen. Mijn zoon ging net naar het voortgezet onderwijs en kon in de nieuwe omgeving naar een nieuwe school. Na 4 weken was mijn woning niet meer van mij, er trad meteen verandering op bij mijn ""vriend"" hij was niet meer zo aardig, en toen een week later mijn vader overleed werd het nog erger. Wij mochten niet uit huis, mijn zoon mocht alleen op de zolder, hij mocht niet in de woonkamer, eten op zolder ook met Kerst. Ik ben met de Kerst boven bij mijn zoon gaan eten, en heb ons meteen laten inschrijven bij een woningbouwvereniging. Dat was onze eerste Kerst in het nieuwe huis, maar helaas het werd nog erger, een paar maanden later moest ik geopereed worden op een dinsdag middag, het ging na afloop van de operatie niet zo goed met mij, dat werd ook ""thuis"" doorgebeld, maar mijn vriend ging s,avonds gewoon kaarten en bleef s,nachts bij een vriendin, mijn zoon was die nacht helemaal alleen, zonder eten is hij naar school gegaan, er was niets in huis. Vrijdag kreeg ik te horen, dat ik zaterdag naar huis mocht, daar ik hulp had, maar mijn vriend zei: je mag morgen niet thuis komen, ik begon te huilen, en meteen kwamen er zusters naar mij toe, en vroegen wat er aan de hand was. Ze zeiden gaat U morgen maar naar huis, en als er wat gebeurd belt U de dokter.

De volgende dag ben ik naar huis gegaan, mijn vriend kwam mij met mijn auto ophalen, hij bleef voor de deur staan, en mijn zoon moest mij maar met de rolstoel ophalen. Bij thuiskomst bleek er weer niets te eten en te drinken te zijn, hij ging naar de postzegels en kwam om zes uur pas thuis. Hij wilde geen eten halen, toen heb ik gezegd: je gaat eten halen of ik bel het ziekenhuis, even later was er wel eten en drinken. 

De volgende ochtend, had ik veel pijn en heb moeten zeuren of hij aub wat te eten wou halen, daar ik medicijnen in moest nemen, dat deed hij ook na 2 uur. Ondertussen kwam mijn zoon naar de slaapkamer en vroeg of hij ontbijt voor mij moest maken en zei hij het is zondag, dus ga ik een eitje voor ons koken. Hij kon heel goed koken, dus geen probleem zou je denken, maar nadat ik mijn eitje op had, ging mijn zoon ook een ei aan mijn vriend geven, die zei: er is een schilfertje van het gasfornuis af, dat heb jij gedaan. Nee zei mijn zoon, heb ik niet gedaan, zo ging dat even door, tot dat het stil was, mijn vriend had de keel van mijn zoon dichtgeknepen, hij wilde hem vermoorden om een schilfertje, wat later bleek er helemaal niet af was. Mijun zoon heeft zich losgerukt, waar mijn vriend niet op bedacht was, daar mijn zoon in het verleden op school zich altijd liet slaan en pesten, hij vloog naar boven, en ik door de pijn heen uit bed ben gesprongen, telefoon gepakt, en naar de douche gevlucht, mijn vriend kwam ook naar boven en wou ook in de douche, maar mijn zoon gaf hem een klap op zijn knie en hij droop af.

Ik ben de dokter gaan bellen voor mijn zoon zijn keel, maar die zei dit is zo ernstig de politie en ambulance komt er zo aan, dat was ook zo. Mijn vriend is opgepakt, mijn zoon moest na onderzocht te zijn door het ambulance personeel mee naar het bureau voor een verklaring, en mij hebben ze naar een vrouwenopvang gebracht met de ambulance, waar de volgende hel begon, maar dat wisten wij gelukkig nog niet op dat moment.

Nu jaren later heb ik wel weer een relatie, toch door toeval via internet geen datingsite, maar nu een lat relatie, en dat houden we ook zomaar, en wie weet in de verre verre toekomst, als ik het nog mag beleven kijken we wel verder.

 

 

Reacties (1) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Wat een heftig verhaal en wat knap dat je dit zo kunt opschrijven (wat misschien ook wel heel erg goed is voor jezelf).
Thumbs up en super veel respect!
Dat het leven je maar heel veel goeds gaat brengen.