De waarde van oude anekdotes

Door Annemarie-korstanje gepubliceerd op Friday 28 September 12:13

Families hebben hun oude eigen verhalen, naast tragedies zijn het ook veelal die over kleine gebeurtenissen die voor buitenstaanders nauwelijks van betekenis lijken. In familiekring worden ze telkens weer opgehaald.

Anekdotes kunnen als bindmiddel fungeren, in wat ik maar noem de wc-kalender verjaardagskring. Die wc kalenderis in menig huis een aardig overzicht van een zekere mensenkring, die elkaar in veel gevallen alleen nog op verjaardagen ontmoeten. Sommige van die kringen zijn louter familie, bloedverwanten plus aangetrouwden. anderen, misschien iets progressieveren (maar daar is vast nog geen antropologisch onderzoek naar gedaan) bestaan vaak uit vrienden en kennissen. Men zou eens moeten nalopen, welk sociogram de eigen wc kalender laat zien.

Als de kring nog een flinke pluk familie in zich bergt, en die familie nog samenhangt, is er altijd wel 1 oom of tante, die meer in het bijzonder de rol heeft, de anekdotes op te dissen.  Iedereen kent de geheide moppentappers, misschien houden zij het vaandel hoog van de vertellers van weleer.

Vertelkringen zijn er de laatste jaren bij honderden ontstaan. Vaak om beurten in elkaars huizen, en met verschillende aanpak, komt men, meestal om de zoveel weken bij elkaar om weer verhalen te vertellen, en ondanks onze tv-tijd kan het zo zijn, dat er toch weer een sfeer van samenzijn ontstaat, al is het maar voor een avond. Vertellen biedt geborgenheid.

Waar komen die verhalen vandaan? Anekdotes vormen er een van. Het is alsof men elkaars gesproken foto's laat zien, niet teveel natuurlijk, niet te oubollig, maar net die, welke illustratief zijn voor de familie waaruit je komt of waar je nog bijhoort. Soms is de herkenbaarheid groot genoeg voor een grotere kring.

Daaronder vallen vergissingen, omdat ze zo menselijk zijn.  Voorbeeld:

Mijn zus vroeg me of ik haar naar het dorp wilde rijden om bij de apotheek een medicijn te halen. Haar man was met de eigen auto weg en ik reed met mijn Mazda 223 en ik bleef buiten wachten. Dan is ze klaar en ze rent naar buiten, ze ziet mij nog niet, en wat ze ook niet opgemerkt heeft, is dat er enige meters voor de mijne, ook een mazda 223 geparkeerd staat.  Mijn zus loopt resoluut naar die auto, trekt het portier open en gaat naast de bestuurder zitten, zonder hem aan te kijken en ik zie, in pantomime, dat ze tegen de verbouwereerde man zegt als: Rijen maar". "Die ander kijkt haar over zijn schouder aan, vrolijk verbaasd en hij lijkt te zeggen:Öch waarom ook niet"Vervolgens zie ik als in een film, de schrik van mijn zus, haar consternatie, het vrolijk excuus en enfin, alsof ze op de vlucht is, zit ze een paar seconden later al naast mij en rijden we zwaaiend de ander voorbij. We hebben er nog veel om gelachen.

Verhalen zijn in 3 bronnen in te delen; waar gebeurd, bestaand- en- geheiligd, (door vaak verteld te zijn), fiction. Het verassende is, de drie bronnen zijn uiteidelijk een. De elementen van een goed gefantaseerd verhaal blijken bij nader inzien even archetypisch te zijn als die van een goed bestaand verhaal; zo ook een ware gebeurtenis, welke, hoe gering ook, het waard is te worden naverteld.

Reacties (1) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
leuk toch, ouwe anekdotes ophalen.
zo kwam mijn zoon thuis, en vertelde dat de juf het over
de ark van mobach had gehad.
( er zat een kindje in de klas met de achternaam mobach )
vandaar dat hij het niet helemaal begrepen had.
vanaf toen is het bij ons thuis ook de ark van mobach geworden.

duim en fan erbij