In de lente van 2012 (nu dus) loop je kans een zonnesteek op te lopen of door bevriezing vroegtijdig het aardse gebeuren te verlaten.

Door Tinkarina gepubliceerd op Friday 28 September 12:13

In dit relaas doe ik uit de doeken hoe ik niet gestoord raak doordat het weer telkens verandert. Wel een beetje ziek maar niet zwak en misselijk. Ook vertel ik wie mijn reddende engel is en hoe ik (van wie) de reddende engel ben. Dat laatste verklap ik direkt maar. Het zijn een elftal hangouderen met snotneuzen (ik heb het niet over hun kleinkinderen maar over hun snotterbellen) met wie ik ijs eet. Verder onthul ik waarom duiken mijn favosport is geworden en hoe het gesteld is met de bende onder mijn bed waarin ik regelmatig een duik neem. Ik eindig met een eerbetoon aan mijn moeder.

De wonderlijke lente van het jaar 2012.

Deze lente moet je inventief zijn als je niet gestoord wilt worden door het weer. Net toen ik begon te beseffen dat het zomerweer was geworden (anderhalve maand geleden) en ik de winterkleren keurig had opgeborgen in de boxen onder mijn bed, waaruit ik het vrolijker spul te voorschijn had getoverd,  werd het weer koud. Brrr....  Dus ik dook weer onder het bed want  vrieskou trotseren met een zomerse pantalon aan vraagt om probemen. Ten eerste is het geen gezicht en ten tweede wil je niet weer ziek worden. Ik had wel spierpijn door al dat duiken. Uiteraard ook doordat ik van deze unieke gelegenheid gebruik maakte om eens goed onder dat  bed te stofzuigen, hetgeen alleen kan door je als een slangenmens in allerlei bochten te wringen en op de grond te gaan liggen om helemaal in die ene hoek te komen.                                                

                                                

Reukoverlast.

Echter net toen ik weer in de winterjas was gedoken en buiten liep kreeg ik in de peiling dat ik het weer verkeerd ingeschat had. Tja, toen moest ik de hitte trotseren en transpireren want ik was aan de late kant en kon niet terug naar de boxen. Ook niet lekker als je naar een vergadering moet in een ruimte waar toch altijd al een bedompte lucht hangt. De bedompte lucht is een mengeling van de sfeer en de air. Maar gelukkig kan ik goed misleidend kijken met een blik van "Iemand veroorzaakt hier reukoverlast en waarschijnlijk ben jij dat".

Toch kou gevat.  

De volgende dag ging ik, door schade en schande wijs geworden, in een iets dunnere jas de straat op. Weer foute boel want nu was het weer weer omgeslagen. Rillend en bevend deed ik mijn boodschappen en, verkleumd thuis gekomen, ging ik met de elektrische deken aan in bed liggen om me weer op te warmen. Ik merkte wel dat ik kou gevat had. Beetje raar gevoel in de keel, beetje snottebellerig en niet echt van "Wat voel ik me toch kiplekker". Ik bleef maar een dagje in the house voor ieders veiligheid.

   

                                                                               

                                                              Dikke winterjas.

De volgende dag leek het redelijk weer maar ik deed toch mijn dikke winterjas maar aan. Ik had dat gesnotter en genies en geproest net weer een beetje onder controle en dat wou ik maar zo houden. Maar, ja hoor, ik zat er weer helemaal naast want het was bloedheet. Maar ik durfde de jas niet uit te doen vanwege de dan misschien  terugkomende hoesterij. Het warme en koude zweet brak me aan alle kanten uit.                                                                                                                                                               Goed, daarna bleef het echt mooi weer en ik dook weer onder het bed om de winterjas voor een half jaar te verbannen. Ik was helemaal enthousiast en had de gore moed om de elektrische deken zelfs  ergens achter in een kast te dumpen. Dom, dom, dom!!! Achteraf gezien dan.

Zomerkleren.                                                                 

Dus ik heb een paar dagen in zomerkleren rondgehobbeld en het leven begon toch zo leuk te worden. Beetje ijs eten, beetje iets leuks doen, beetje zomers rondhangen met hangouderen op een terrasje. Na een dag of 3 begon het er weer iets somberder uit te zien maar niet alarmerend en dus hield ik het toch nog op de zomerkleren. Wel, toen kwam ik van een koude kermis thuis, met een snotterbel en bijna bevroren tenen want leuk zomerschoentje met open neus met blik op leuk gelakte teennagels. Ik dook in die kast waar ik die elektrische deken in gegooid had en de winterjas heb ik ook amnestie verleend. Het blijft dus duiken en in die boxen graaien en jassen wisselen, spierpijn, beetje hoesten, opwarmen, afkoelen, vertwijfeld gokken wat ik aan moet of wat eventueel uit. Hetzelfde geldt voor de verwarming. Aan of uit??? Met de elektrisch deken heb ik een innige relatie ontwikkeld.
 

 

 

 

 

 

 

Koffer mee. 

Als ik nu ergens heenga doe ik òf zomerkleren aan en neem een koffertje met winterkleren mee òf omgekeerd. Daarbij neem ik de regenuitrusting mee want zò zit je met de hangouderen in de zon en zò in een hagelbui. Ik ben altijd voorzien van een lading zakdoekjes en een pondje aspirines want die vergeetachtige ouderen hebben dat spul vaak niet bij zich en om dan tegen die snotneuzen aan te kijken is echt niet gezellig. Jammer dat de elektrische deken niet op batterijen werkt. Anders ging die ook de koffer in. Lastig allemaal? Jawel maar ik heb een lijstje gemaakt genaamd 'wat-mee-te-nemen-bij-wisselvallig-weer'. Mijn  moeder zei altijd  "Je moet er iets van maken". Ze had niet vaak gelijk maar hierin wel.

Grote troep.

En hoe staan de zaken er nu voor onder mijn bed? Tja, big balagan (kruising tussen Engels en Hebreeuws voor 'grote troep') want ik hield op de kleren nog in de boxen te doen want vòòr ik er klaar mee was moest ik het zaakje al weer verwisselen. Wat een geluk toch dat ik zo wijs was bij de eerste wisseling van de wacht onder het bed te stofzuigen. Het is wel een bende maar een schone bende en dat scheelt een slok op een borrel. Toch? Mijn moeder zou zeggen "Je bent een luie sloddervos" en ik zou antwoorden "Ja, maar wel een schone die er iets van maakt door de hort op te gaan en niet  lui achter de geraniums te gaan zitten. Ik heb Vivaldi (alle seizoenen) onder mijn bed liggen en dat kun jij niet zeggen met al je keurig opgevouwen spul in je kasten".                                                                                                                        Ik ga naar galeries, tentoonstellingen, lezingen, thema-ochtenden etc. Ik maak er dus iets van. Soms sleep ik een paar hangouderen mee want ik hou van ze. Misschien omdat ik mijn moeder zo mis?

Vanwege het koffertje denkt men dat ik op vakantie ga of ben geweest. Dank zij mijn reddende engel, mijn moeder, die me geleerd heeft te denken "Je moet er iets van maken". Ik moest het wel zelf uitvogelen maar dat hield me in beweging.                    

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.