Inside-outside: schrijven met gevangenen.

Door TJvdK gepubliceerd op Friday 28 September 12:13

Inside-Outside, heeft u daar al eens van gehoord? Van hun doelstellingen? Hun leden? In dit artikel zal ik de stichting en haar doelstellingen aan u voorstellen.

Inside-Outside: schrijven met gevangenen.

Inside-Outside is een onafhankelijke stichting het mogelijk maakt voor Amerikaanse terdoodveroordeelden en levens langgestrafte gevangenen die brieven willen schrijven met mensen buiten de gevangenis. Deze gevangenen hebben zelf geen of weinig contact meer met de buitenwereld.
De naam Inside-Outside geeft het doel van de stichting al heel goed aan: een weg maken tussen de 'Insiders', de gevangenen en de 'Outsiders', de mensen buiten de gevangenis. Het gaat deze stichting dan ook echt in de eerste plaats om het voldoen aan de wens van de gevangenen om met mensen buiten de gevangenis is contact te komen, niet aan de wens van mensen buiten de gevangenis om met mensen binnen de gevangenis in contact te komen.
 

De uitgangspunten van Inside-Outside. 

De uitgangspunten van stichting Inside-Outside zijn de artikelen 3 en 5 van de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens:
 
'Ieder heeft recht op leven, vrijheid en onschendbaarheid van zijn persoon.'
 
'Niemand zal onderworpen worden aan folteringen, noch aan wrede, onmenselijke of onterende behandeling of bestraffing.'
 
Stichting Inside-Outside is van mening dat ieder mens, van welke misdaden hij/zij ook wordt beschuldigd, recht heeft op contact met mensen buiten de gevangenis. De stichting is niet tegen straf, maar wél tegen wrede, onmenselijke straf, inclusief de doodstraf. Vanuit dat oogpunt probeert de stichting, via advertenties en publiciteit in Nederland en Vlaanderen mensen te vinden die met gevangenen zouden willen schrijven.
 

De situatie van de gevangenen.

Wie in de Verenigde Staten om wat voor reden dan ook achter de tralies belandt, krijgt in de meeste gevallen te maken met een harde wereld van vaak uitzichtloze lange straffen en eenzame opsluiting, agressie, vernedering, discriminatie en slechte leefomstandigheden. Veel gevangenen verliezen door de jaren heen het contact met de buitenwereld. Ze krijgen nauwelijks bezoek omdat familie en vrienden te ver weg wonen of omdat die al lang niets meer met hem te maken willen hebben.

In de dodencellen zitten meer dan 3.300 mensen, hoofdzakelijk mannen, te wachten op een volgende fase in hun proces of op de vaststelling van hun executiedatum. Drieëntwintig uur per dag opgesloten zitten in een cel van 1.80 bij 2.20 m is voor terdoodveroordeelden eerder regel dan uitzondering, vaak zonder daglicht, nauwelijks bezoek of contact met anderen, slechte medische verzorging, vernederende behandeling, slecht eten en doelloosheid; dat is in het kort de situatie waarin de meeste van hen leven. Zij mogen niet werken. Doodstrafprocedures kunnen langer dan twintig jaar duren.
 

De reden voor de keuze van Amerikaanse terdoordveroordeelden en lang gestrafte gevangenen.

Inside-Outside bemiddelt voor gevangenen in Amerika, omdat Engels een voor ons toegankelijke taal is. Wij vinden schrijven met gevangenen in dodencellen in andere landen net zo zinvol, alleen ontbreekt het ons aan menskracht en praktische mogelijkheden om ook daarin te bemiddelen.
 
Wij bemiddelen alleen voor gevangenen die ter dood veroordeeld zijn of die een levenslange straf hebben. Een levenslange straf beschouwen wij als een uitgestelde doodstraf. De gevangene komt als eerste bij ons met de vraag om een correspondent. Wij zoeken de gevangenen niet op.
 

Wat betekent dit contact met de buitenwereld voor de gevangenen?

Correspondentie met iemand in de buitenwereld wordt voor de gevangenen levensbelang. Een teken dat iemand zich om hem/haar bekommert. Een sprankje hoop, licht in de duisternis, een bemoediging. Toch is schrijven met iemand in een dodencel niet iets waar je zomaar aan moet beginnen. U moet zich van te voren afvragen of u dit echt wilt, wat uw motief is en of u door kunt gaan, mogelijk tot aan zijn/haar dood.
Een executie is een vreselijke en onnatuurlijke manier van sterven.
 
Als je schrijft met een terdoodveroordeelde, schrijf je met de mens zoals hij nu is en niet met de mens
die hij was op het moment van de misdaad. Doodstraf en levenslang krijg je niet voor een inbraakje. De gevangenen met wie wij schrijven hebben in de meeste gevallen zeer ernstige misdaden gepleegd. Zij zijn daar niet trots op en zij mogen van hun advocaat daar meestal ook niet over praten vanwege het proces. Maar bedenk wel: nette moorden bestaan niet, de ene moord is niet méér acceptabel dan de andere en in alle gevallen zijn er slachtoffers en familieleden die dierbaren missen.
 
Veel gevangenen zijn intussen wel andere mensen geworden, hebben spijt, maar kunnen de daad niet terug draaien. Wij zoeken niet op het internet naar de misdaad. Wij willen de correspondentie een kans geven gelijkwaardig te beginnen zonder vooroordelen van onze kant.
 

Inside-Outside doet meer!

Inside-Outside wil iets meer doen dan alleen adressen uitgeven:

  • Ze zijn ook te benaderen bij vragen en problemen.
  • Ze geven actuele informatie via een weblog die alleen toegankelijk is voor donateurs.
  • Ze organiseren één keer per twee jaar een ontmoetingsdag voor alle donateurs/schrijvers.

 

Wat kunt u doen?

Heeft u niet de tijd om te schrijven met een gevangene? Of weet u niet zeker of u het wel vol zult houden? Schrijf dan niet! Het is heel belangrijk voor de gevangenen dat ze de zekerheid hebben dat u ze zult blijven schrijven. Wat u dan wel kunt doen is de stichting Inside-Outside te helpen voortbestaan door middel van het doen van een donatie. Hiermee steunt u de stichting, zodat de contacten kunnen blijven bestaan en/of zelfs vermeerderd kunnen worden. Neem een kijkje op hun website: www.stichting-inside-outside.org.
 

Persoonlijk.

Sinds een aantal maanden schrijf ik zelf met gevangenen via Inside-Outside. Ik schrijf met 2 terdoodveroordeelden en 2 levenslang gestrafte gevangenen. Dit is erg indrukwekkend. Het is erg mooi om te doen, zeker nadat deze gevangenen hebben aangegeven dat mijn eerste brief het eerste contact van buitenaf in járen was. Dit maakt het echter ook moeilijk, omdat ik nu weet hoeveel waarde er aan mijn brieven gehecht wordt. Het is écht hun lichtpuntje in de dagen daar. De blijdschap en vreugde die uit de brieven klinkt is tegelijkertijd geweldig en beanstigend. Kan ik dit aan? Verwachten ze niet teveel van mij? Hierover, over mijn persoonlijke ervaringen met het schrijven met gevangenen, wil ik binnenkort een ander artikel schrijven. Met enkele stukjes tekst uit de aan mij gestuurde brieven, enkele gedichten en uitingen van blijdschap, maar ook tekst waarin duidelijk wordt hoe hun leven eruit ziet.

Afsluiting en bronvermelding:

Ik wil u hartelijk bedanken voor het lezen van dit artikel over stichting Inside-Outside. Mocht u vragen of opmerkingen hebben hierover dan kunt u een reactie achterlaten via het reactie-formulier onderaan dit artikel of mij een privé-bericht sturen.
 
Een groot deel van deze informatie komt van de website van stichting Inside-Outside.
 

 

 

Reacties (7) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Ps: graag zou ik met een nederlander willen schrijven omdat mijn engels niet goed is.
Ik wil heel graag brieven schrijven met iemand die vast zit. Ik weet niet hoe deze site werkt heb net een account aangemaakt. Zou iemand mij kunnen vertellen hoe ik daar voor in aanmerking kom? Ik heb geen idee. Groetjes
Ik zou ook graag pennen met een gevangenen uit belgië maar vind nergens op het internet hoe of waar ? kan iemand mij helpen?
Mooi artikel en duidelijk
Je moet het maar willen en kunnen
Wel voorzichtig schrijven, je weet maar nooit
Ook ik schrijf met een Amerikaanse gevangene, Genaamd John
...voor de gein noem ik hem wel eens ; my jail John.
John komt wel vrij in 2024 nadat hij 24 jr heeft gezeten..
Ik ben het met de schrijfster eens dat je er goed over moet nadenken of je uberhaupt wel wilt schrijven ?
Persoonlijk vind ik het niet kunnen om na een aantal brief verkeer te stoppen.
Na enige tijd van denken besloot ik voor mezelf om met 1 persoon te communiceren. Zodat ik hem ook de volledige aandacht kan geven.
Met een ter dood veroordeelde wist ik al bij voorbaat dat ik dat psychische niet aan kan
Want ik merk nu al het goede contact met John..ik moet er niet aan denken dat hij ... !
Maar respect aan hen die dat wel aan kennen !
Mensen van buitenaf kijken me vreemd aan als ik vertel dat ik met een gevangene schrijf en zij vellen al snel een oordeel.
Als ik dan vraag ; hoeveel jaar krijgt een NL bankrover , die 2 x een gewapende overval heeft gepleegt zonder dat er 1 doden is gevallen ?
Wordt het gesprek al anders .
De eerste brief wisseling schreef hij mij ..- zonder dat ik er na vroeg - over zijn gepleegde misdaden Oh nee hij was zich zelf niet aan het goed praten Integendeel !
Ik schreef hem dat ik geen penmail ben geworden om zijn verleden te oordelen of veroordelen ,maar dat ik wel wilde weten over hoe hij nu is en wat hij wilt na zijn vrijlating .
John is geen klager of jankert , hij is erg nieuwsgierig over NL en wilt graag weten over de elfstedentocht tot aan de tulpen toe
Ik print de informatie uit en stuur het naar hem op.
Ik vertel niks over drugs,,politiek of wat hem in problemen kan brengen..Immers alle brieven worden van te voren gelezen en die bewakers kunnen dan moeilijk gaan doen tegen hem
In het ergste geval kunnen ze hem hinderen van kans op vervroegt vrij komen ! Ook kunnen ze mijn brieven weigeren .
Dus oppassen wat en waarover je schrijft !
En wie weet misschien dat ik hem ooit een bezoek breng
Wat een mooi toeval. ( Maar toeval bestaat dus niet)
Jij spreekt over gevangen via inside-outside. Ik heb zojuist een artikel geplaatst over binnen-buitenzinnig leven maar dan gezien vanuit opvoedkundig filosofische zin. Ik persoonlijk denk dat mensen die een misdaad plegen in conflict liggen met de binnen- en buitenwereld vanuit een onveilige opvoeding! Je moet er inderdaad sterk voor zijn om dit werk te doen, met mensen die 'buiten de boot zijn gevallen'door hun gedrag...en inderdaad, begin er niet aan als men niet zeker weet het vol te kunnen houden, wie zich bindt ervaart het contact weer stoppen als een volgende afwijzing. Mooi artikel.
Het is een heel mooi initiatief maar zoals je zegt moet je er wel 100% achterstaan alvorens er aan te beginnen. Ik vind het knap van je.