Too in love to let it go

Door Hysterical-Blindness gepubliceerd op Friday 28 September 12:13

Het begon allemaal zo makkelijk, ik had zijn nummer en berichtjes verwijderd uit mijn telefoon. Ik moest en zou er alles aan doen hem niet meer te sms'en of bellen. Het was een klootzak, en volgens al mijn vrienden speelde hij met mijn hart. Ik moest er mee stoppen. Niet van hun, maar van mezelf. Hij speelt spelletjes en houd geen rekening met de pijn die ik elke dag weer voel. De pijn in mijn hart.

I hate getting messages from you. It’s like you know the perfect shit to say, fucks up my wholde day. I thought that all these feelings went away. - Drake

Waarom val ik op mannen die onbereikbaar zijn? Waarom vind ik het zo spannend en uitdagend iemand voor me te winnen, die emotioneel onbereikbaar is? Heb ik dan een uitdaging nodig om tevreden te zijn met mijn leven, of met mijzelf? Uren lang heb ik mij afgevraagd wat er mis met me is. Als ik naar vriendinnen kijk, en zie hoe gelukkig ze al jaren zijn met dezelfde vent draait mijn maag om. ‘’Ja ik vind het heerlijk, ik heb stabiliteit. Ik weet gewoon dat hij op de bank op me zit te wachten. Ik weet gewoon dat hij niet zomaar weg zal zijn!’’ Vol trots vertelde Sylvie haar verhaal. Een verhaal dat ik al honderden keren heb gehoord. Als ze het me nog een keer zou vertellen zou ik gaan gillen. Echt.

Soms prijs ik mezelf gelukkig, vrijgezel te zijn. En als ik dan die hoofden vol medelijden zie op bruiloften, familiefeesten en andere verplichtingen op het moment dat ik vertel ‘nog steeds’ vrijgezel te zijn lach ik zo nu en dan van binnen. Dan vertel ik ze dat ik liever vrijgezel ben dan opgesloten zit in een relatie die overduidelijk niet meer te bestempelen is als liefdevol, gepassioneerd en intiem. De reactie is over het algemeen hetzelfde: ongemakkelijk lopen ze weg en lachen ze als een boer met kiespijn.

Relaties aangaan staat bij mij bijna gelijk aan het overwinnen van mijn angst. Bindingsangst. Ja, iedereen heeft tot op zekere hoogte last van bindingsangst. Wat als hij me dumpt? Wat als hij niet net zoveel voelt voor mij als ik voor hem? Maar bij mij gaat het een stapje verder: Wat als hij niet kan tippen aan de enige man waar ik echt van heb gehouden? Wat als hij niet kan opboksen tegen de man die in mijn ogen perfect is, juist door zijn imperfecties. De man waar ik als een krankzinnige achteraan kan lopen, zonder dat hij mij nog ziet staan.

Mart. Een man die een kamer kan doen oplichten door enkel binnen te stappen. Een man die koppen doet draaien, niet alleen om zijn uiterlijk maar vooral door zijn uitstraling. Als hij eenmaal begint te praten kan ik alles geloven wat hij verteld. Zo gepassioneerd, zo enthousiast. Maar ook een man die liever vrijgezel is en het liefst meer dan een vrouw tegelijk heeft. De beste omschrijving van Mart is een prototype man: stoere verhalen in de kroeg, voetbal kijken op zondag en gek van auto’s.

Ik had hem ontmoet ik de kroeg, waar ik op dat moment vaker was dan thuis. Het was februari 2009 en ik was gelukkig. Geen mannen, dus tijd genoeg om van alles te doen met mijn vrienden. Elke dag was ik druk, als ik niet aan het werk was, was ik wel weer op stap met mijn vrienden. En dan vooral met Mees, mijn beste vriend. Mees wist als geen ander wat er in mij omging. Relaties doen we niet aan, en bier drinken in de kroeg was het mooiste wat het leven op dat moment te bieden had. Ik weet het, het klinkt triest, maar wat was ik gelukkig. Mart sloeg in als een bom. Veranderde mijn hele wereld. En tot op heden heeft niemand kunnen bereiken wat hij ooit bereikt heeft: mij nog gelukkiger maken dan dat ik al was.

Een  berichtje van hem - maanden nadat het over is - en ik ben weer verloren. Ik mag niet reageren, maar ik kan hem nog steeds niet weerstaan..

‘I hate the shit you do. But I still text you back and say I miss you too. - Drake

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.