Hij is dood, maar niet vergeten!

Door Weltevree gepubliceerd op Friday 28 September 12:13

Hoe tijd vliegt gelijk een vredesduif die oliedommen vergeeft. Gelukkig heb ik me daarin uitgeleefd

Ook dit zal ik tot aan mijn dood niet meer vergeten

 

 

Al jaren ben ik nog lang niet jarig op mijn verjaardag

 

Ook dit keer géén kaartje, mail noch smsje en al helemaal geen telefoontje want stemmen kunnen zomaar iets verraden. Althans aan mij. Na de gezamenlijk maaltijd met vrienden- het team van ons spirituele centrum- heeft treurnis me nog niet gevonden. Daar ben ik trots op. Genietend van het nu zit ik op de WC als EmjE om precies 20.30 uur de decttelefoon aanneemt.

“Een momentje, ik zal kijken of ze beschikbaar is,” klinkt ze als mijn personal manager en steekt even later een kostelijk raadselachtig hoofd door de kier van de deur. Met de hand op het spreekgedeelte van KPN sist ze of ik D.D.T wil spreken. Wie? “Dick Damstra Tuinman,” fluistert ze en verduidelijkt totaal perplex:
“De vriend van M***tje!” Verbijsterd val ik, net als zij, bijna bewusteloos van mijn geloof. Mijn kind belt? Maar niet zelf?

 

Niemand hoeft mij nog even gauw op het nippertje op de pot te beuren

Ik zit er al pontificaal op. Zomaar onverwacht. Goede timing! De gezonde maar overvallen drol zakt traag naar zijn eindbestemming. Voor spot en spiegel zit ik te kijk, vermoeid ineens. Nu moet ik alwéér in de rotgewoonte schieten en vriendelijkheid acteren. EmjE gluurt even mee en verdwijnt pas als het zeker is dat ik niet achterover in mijn eigen drek zak. Snel doe ik nog een paar instant mediatieve ademhalingsoefeningen om hem rustig te woord te staan.

 

“Hallo, u spreekt met Dora Weltevree.”

“Halloho, Dora, haha jaha, Dick hier.”
“Dick, eh… Ja, eh... Dick wie?”
“Je weet wel, de vriend van M**,” klinkt het oh zo happy meeslepend alsof alle gekheid op een stokje toch de normaalste zaak is en ik hem ergens van had moeten kennen.
“Hallo eh..Dick,……. Nou ja zeg,………. dat is nog eens een verrassing.”
Terwijl ik me afvraag waar ik dit aan te danken heb drommen de gasten samen in de hal en zoeken giebelend hun jas uit de kapstokkast. Ze kijken keurig weg.
“Ja hè? Hartelijk gefeliciteerd”, amicaalt hij voldaan en raast in één gehaaste ademtocht door.
“Oh, wat leuk dat ik jou eindelijk eens spreek, zeg. Leuk hoor!” Slik, stik. Mijn maag krimpt.

Wat doe jij overdreven blij en mij met u aanspreken is kennelijk uit de mode?Je bent toch een stuk jonger!

“Oh, dank U wel… eh,..  dat U belt! Gossie,… Eh…hoe attent.”
"Ja, leuk hè? Ik zei tegen M**rtje. Ik zei, ach, wat let me, haha... Ik bel gewoon spontaan. Vandaar!”
Oh… Wat let je… vandaar! Jij neemt voor haar waar en wij kennen elkaar ook al zo'n kleine dertig jaar? Twee spontane vliegen in één forse klap? Moet ik applaudisseren of de Fabeltjeskrant bellen?

Mijn stoelgang gaat onverstoord zijn eigen weg. Het is te lang stil 


“Ahum, eh… Dit is wel héél onverwacht,” blijf ik dommig neutraal en voel me ineens best op mijn gemak. Zo toepasselijk met de billen boven de toiletpot. Dit is eigenlijk een steengoede bak. Mijnheer mijn aanstaande schoonzoon oppert zelf niets nieuws? Het zal worden ontkend, maar de afwijzing staat in mijn mobieltje….

“Ik dacht dat jullie geen contact met mij wilden?”

"Oh, maar, dat begrijp je dan verkeerd, Dora. Ik heb jou- auwauw knerpt zijn gejou in oudevrouwenoor-  al vanaf het begin van onze relatie willen leren kennen.” Wat begrijp ik verkeerd aan: we willen geen contact met jou? Bewijsmateriaal is aanwezig, bromsnor…Van Januari tot Oktober is toch negen maanden! Of niet? Die achterlijke schoonmoeder toch.

 

“Hoe oud ben je nou?” informeert hij onbeschoft

 

Ik zwijg, eerlijk is eerlijk, toch onvoorstelbaar overrompeld. Doldwaze stilte teistert mijn poepdoos. Waarom schiet ik nu niet in de lach? Het lijkt wel cabaret. 

“Ja, ik ben natuurlijk wel een beetje zenuwachtig hoor.” hervat hij te hard. Oh ja? Ik niet hoor! Althans, ik speel weloverwogen want ik ben door scha en schande wel aan de mafste fratsen gewend, spreek niet met mijn dochter, maar met haar nieuwste vent. Wanneer komt aan het schaken eindelijk een end? 

“Zenuwachtig? Dat hoeft echt niet hoor. Ik ben geen monster… alléén maar jarig,”  stel ik hem gerust. Het is geweldig van Dora en mij dat we samen zo rustig blijven, zelfs als hij dit heikele onderwerp niet los wil laten. “Ja, toch? Jij wordt toch 56 ? Dat klopt toch hè?”

 

Uilenbal, jij ramt mij ijzerenheinig mijn ouderdom door mijn strot als een afgetrokken nachtspiegeltje aan de wand? Je zult toch wel snappen dat dit niet de beste manier is om je a.s. schoonmoeder te paaien? Geen gevoel voor cachet? Modern? Geen begrip van verhoudingen? Ik houd het ondanks dat netjes, blijf op de vlakte. 

 

“Leuk… om vandaag iets van mijn dochter te horen,” probeer ik iets anders. 

Hij schraapt zijn keel. Ik hum, weiger verder te spreken. Dat werkt... Bijna krijgt een waanzinnige lach me te pakken vanwege dit veel teveel aan absurditeit en onmogelijke ingewikkelde spitsroeden lopen. Het is goed dat jij mijn sarcastisch maskers niet ziet. Als het een vent uit één stuk is, zal hij uitleggen waarom hij belt en niet zijn lief, het kind waar ik op wacht. Ik ben gefeliciteerd. Je missie is geslaagd, zuig een punt aan dit gesprek. 

Eindelijk zegt hij:“ Nou kijk eens, hoe leuk. Geweldig gewoon, eh, eh….Zie je?” Ik wil gillen dat ik niets zie! Behalve mijn broek die om de enkels ligt, tegels, een gastendoekje plus visite die de hal fluisterend vol stouwt. Dikkertje Dap merkt dat ik zwijg, hem niet verder uit de brand help. 

 

“Wij vieren het hier óók!... Hè lief?" 

Haar antwoord is onhoorbaar. Ze zal wel knikken. "We zijn je dus niet vergeten.” 

Gossie. Gezellie. Vier het feestje in afwezigheid mij, het onbetrouwbare wijf.

“M***tje heeft ter ere van jouw (auwauw) verjaardag hier een feestmaal aangericht. Heerlijk! Je zou het eens moeten zien. Met garnalen, rijst en allemaal andere overheerlijke dingetjes. Ze kan prima koken, hoor, je dochter… MIJN lief.” Alsjeblieft!  Of ik het maar goed begrijp dat ze van JOU is? Goed zo! Ze is tot volle wasdom gekomen. Nooit mocht het iets anders zijn dan stamppot, gehakt of een stukje verse vorst. Vis? Reist of rijst? Liflafjes waren altijd uit den boze. Oh Gos, hij wacht op driewerf hoera?

“Ja, ik weet dat ze goed gaar kan koken, Dick! Natuurlijk. Haha, ik heb het haar immers zelf geleerd,” droogkloot ik zonder gene. Hij is vol van haar en luisteren is niet zijn sterkste kant.

“Is dat niet geweldig?” Zwijgend schud ik van niet en hij vervalt in herhaling over zenuwachtig en moeilijk zo. Dit schiet voor geen meter op! De zucht onderdrukkend zie ik naast dit schaduwspel tevens hoe de wachtende feestgangers in de hal weg willen! Plotsklaps wordt het ijskoud in mij, want wie is hij, om niet eens te vragen of dit gedoe me wel uitkomt? Gespeelde vrolijkheid helpt zijn 'ik-doe-vroklijk-opzet' in de knoop en aan de andere kant loopt de spanning op, hoor ik aan zijn adem.

“Dick, ik ben 56 geworden en kan er echt niets aan doen. Echt waar niet.” 

“Ja weet je, zie je,… eh,”

“Mijnheer Drapstra, ik zie hier echt he-le-maal NIETS.” Kwaadheid borrelt. Ik zie verdomme letterlijk en figuurlijk nooit iets van dochterlief, word altijd te kakken gezet aan de kantlijn van haar leven en nu doet Dappermans ook of ik geen respect verdien? 

“Ja weet je.... Ik ben namelijk... bijna... eh, net zo oud als jij.” 

 

Al had ik het al jaren verwacht, het ploft toch als een baksteen mijn oor binnen en de tweede drol blijft van de weeromstuit verschrikt steken. Krijg ik toch gelijk! Oh, wat zijn we heden blij. Beter dat jullie hier niet zijn want ik zou je zo de hoek inslaan, ouwe gemid-life-crisite-dwaas met het incestueuze verliefde flemen. Ik zal je krijgen, met ik-ga-die-trut-wel-even-voor-jou-vrolijk-feliciteren.

 

“Je mééheent het. Goh. Ha haha. Wanneer vier jij het?” Het klinkt echt alsof ik ervan ben gecharmeerd en terwijl hij de datum noemt doe ik verwoede drukoefeningen om de andere helft van de vastgeraakte ontlasting te lozen. Oempfff. Ik was altijd goed in multitasking. Tegelijkertijd maak ik de hoofdreken som. Hij is een heel half jaar jonger dan ik. Stik,slik. Je zou aangeklaagd moeten kunnen worden om het met je dochter te doen…maar zij wil het graag. Achter de wc-deur staan de gasten in de rij om afscheid te nemen en ik veeg, de telefoon op mijn schouder geklemd, mijn gat af. Als een halve gare ruk ik met één arm aan mijn broek.

“Dick, eh, mijn gasten willen weg. Ik wens jullie heel smakelijk eten.” Hij hangt echter niet op en het op de proef gestelde geduld komt in mijn blote kont gevaarlijk dicht aan het eind. Is ie nou nog niet klaar? Je diner wordt koud. Ga eten met jouw LIEF!

“Maarruh,... eh... Dussuh... Vind je mijn leeftijd, heus helemaal geen enkel bezwaar?” piept hij verbaasd.
Ga je óók nog moeilijk doen? JIJ? Oude wijven zijn net zo fluffie jong als jij, met nepfelicitaties en onfatsoenlijk dubbele agenda. Ik trek door, zakkenwasser. What the heck! Dan sta ik toch hier plus in het vrijgevochten Amsterdam voor gek. So What? 

 

 

“Nee hoor, Dick... Als M***tje gelukkig is, ben ik het ook!”

Ik krijg het kordaat uit mijn strot gewumd en zoek de spoelknop, die ik normaliter op de tast kan vinden, maar hij lijkt ineens foetsie. Bahbah. Verdorie! De feestbroek zakt opnieuw af. 

Dáár draait het om, Dick. HOE of met WIE? Het gaat mij niet aan! Zij weet dondersgoed wat ze doet!” Ik weet dat ik lieg, dat het niet waar is, dat ze hopeloos verdwaald en de sigaar is, maar wat moet dat moet. Ik trek door en heb er lak aan of hij het water hoort kletteren, wens hen met mijn laatste restje zelfbeheersing vriendelijk veel en smakelijk plezier met mijn feestmaal. Nog even en ik ga alsnog gillen! 

“Oh ja, natuurlijk, nou Doortje, dat zal wel lukken hoor, hahaha haha.” 

“Dag Dick, eh,... Dapper was het, geloof ik?" Hij reageert niet. Doof? 

"Bedankt voor het bellen, een prettige avond nog.” roep ik voor het te laat is en wil hem al wegdrukken, maar nog net op tijd hoor ik hem roepen dat ze snel een keertje langskomen.

“Oh Dick. Haast je niet. Ik wacht wel af, heb immers alle tijd van de wereld, doehoeioe.”

 

EmjE en ik laten de verwaarloosde gasten uit 

 

 

Daarna vallen we losgeslagen, doodvermoeid, op de bank en slobberen eerst een fikse vaas sherry weg ter ere van de feestelijke finale van de dag. Dubbel is het allemaal. Zoals gewoonlijk. Al twintig jaar doet mijn kind niets makkelijk als het ook moeilijk kan en EmjE dringt, net zo min als ik, tot haar dichtgemetselde complexe bunkers door. “Het kan kennelijk altijd nog gekker," zegt ze langs de neus weg.

"Maar dit is wel de perfecte oplossing, M**tje slaapt met paps die er nooit was en ze heeft hem zelfs zover gekregen dit gore feit zelf op te biechten. Ze weet best hoe ik erover denk!”
“Hij zal wel hard hebben moeten duwen om dit nieuws door de draad gedrukt te krijgen, haha.”

“Ik had niet verwacht iets te horen. Ga vooruit, vind je niet?” vraag ik in een poging deze laatste ontwikkeling op een rij te krijgen. Ze knikt eerst en schudt dan gelaten haar hoofd. Wij 'doen' nog een groot glas slobbersmak en proosten als bespotte moeders

Een onvergetelijke kolderieke gekkendag

Reacties (12) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Onze lieve heer is met zijn schaapjes... ook al ben ik zelf niet zo gelovig... je zat gelukkig op de goede plek op het goede moment, anders had je vierkant in je broek gescheten...! Ik schoot spontaan in een lachstuip! Ja, het spijt me maar dit is zo lekker eerlijk neergezet en zo nuchter... Ook al snap ik het verdrietige erachter, is het erg grappig geschreven.
Haha geweldig relaas!...Ik ben ook redelijk visueel ingesteld, en had er totaaal geen moeite mee! :D
Wat naar, zulk nieuws horen op je verjaardag. Het zit je niet mee en daarom vind ik het bewonderingswaardig dat jij er wat humor in dit stuk hebt kunnen stoppen. Ook al ging het over een serieus stuk, ik moest lachen bij elke keer dat de wc in beeld kwam.
Zie dat je ( of moet ik u zeggen?) die levenslust niet kwijt raakt!
duim!
Ieko, ik hoop niet dat jij je halverwege doorgetrokken voelde? Haha. Gelukkig hing je toch tot het eind aan de rand... Na een tijd wordt zo'n potverhaal steeds meer als cabaret.
Beeldend schrijven, beste Dora, is in sommige situaties beter niet toe te passen .... De makke van mij, als man, is dat ik o.a. visualiseer, waardoor ik het verhaal een beetje kwijtraakte halverwege, ergens.
Haha, nee... geweldig gedaan!
Ik vind het knap hoe de w.c. als een rode draad door je artikel loopt. Heftige emoties die ik niet allemaal begrijp, op een weergaloze Dora manier vastgelegd.
Je bleef wel erg netjes. Ik weet niet of ik dat gered had.