x

Inloggen

Je bent nog niet ingelogd. Aanmelden of een nieuw account Registreren

Ik denk nog veel aan haar.

Door Weltevree gepubliceerd op Friday 28 September 12:13

Het gebeurde op nogal onkiese wijze maar wat zegt zon knullig mailtje mij nou helemaal?

Misschien is het niet wijs om op

Middelbareschool-Vriendschap te bouwen

 

 

Je weet nog niet precies wie je wordt,

al ga je samen doorheen roerige perioden

 

Tot de hormonen hun vaste baan hebben. Je deelt en accepteert elkaars keuzes en misschien groei je alsnog uiteen. Prima, hoort bij het jonge leven en het mijne liep niet zoals het hare. Eerlijk gezegd vond ik dat geen probleem opdat we er samen van groeiden en we hielden contact. We settelden, woonden verder uit elkaar, kregen kinderen en van mijn scheiding kreeg ze weinig mee. Zij was ook druk met man en kind.

Ik hoef houden-van niet telkens opnieuw te bewijzen 

Je bent trouw of niet en vriendschap sluit je niet telkens opnieuw. Als zich iets voordoet bespreken we dat en merken waarin we anders zijn zonder een streep onder vriendschap te zetten. Na haar scheiding -ze fiept op een oudere man- is ze nooit lang alleen. Wat dat betreft lijkt ze met honing ingesmeerd en aan iedere vriend kleeft wel een eigenaardigheid of gebrek waar alle aandacht naar toe gaat. In die contreien heb ik, op één poging na, weinig te melden maar ik ben ook niet met een natte vinger te lijmen, er past bijna niemand echt bij mij. Trots zijn we na dertig jaar op onze lange relatie zonder dat het noemenswaardig moeilijk is geweest. Ze is inmiddels getrouwd met de laatste, die óók jaren ouder is en ze zijn al tien jaar samen. Het heeft lang geduurd voordat het rustig werd tussen hen en vaak kwam ze haar hart bij me luchten, maar deze man is een bijzonder mens en die twee groeien werkelijk naar elkaar toe. Ik geef vriendschap zoals ik dat ken/kan en volgens mij doet zij hetzelfde. We zijn bejaard, één van ons zal de ander ten grave dragen, denk ik vaak, tot haar partner ziek wordt en we ons met zijn allen voorbereiden om hem de laatste tijd zo aangenaam mogelijk te maken. Mijn vriendin begeleidt haar man voorbeeldig op het laatste stuk van hun leven. Ik neem mijn petje af voor haar en rouw ook want deze man en ik zijn elkaar gaan waarderen.

Nu voel ik verdriet noch spijt

en van boosheid is in het geheel geen sprake 

Teleurstelling wel, maar zonder de vermaledijde Zwarte Piet. 

Zo’n jammer-dan-gevoel. Alsof we op het punt staan een fantastische tuinfeest te vieren, maar onweer gooit onverwacht roet in het eten terwijl de barbecue al roodgloeiend is. Uiteindelijk bakt ieder de saucijsjes in zijn eigen keuken en na het noodweer rapen we ons deel van de verregende feestverlichting bijeen zonder elkaar daarbij tegen het lijf te lopen. Hoe dan ook, er is géén onweer geweest, zelfs geen regenbuitje. Een tijdelijke dip? Vastgelopen raderwerk gewoontevorming dat kan worden ontward om daarna weer geolied te lopen, lijkt mij.

 

Wat gaat er mis na de dood van haar laatste man? 

Net als ik voor mijn moeder deed fungeer ik op afroep als vliegende kiep bij mijn vriendin als haar man overlijdt en verricht op de achtergrond allerhande hand- en spandiensten. Dankbaarheid verwacht ik er niet voor terug. Indien nodig zal ik hetzelfde wel van haar krijgen. Ik weet dat ze nooit lang alleen is dus daar kan het niet aan liggen. Vindt ze het lastig dat de nieuwe vriend al trappelend klaar staat? 

Ik ben er voor haar, dat doen vriendinnen immers voor elkaar als het kan? Ze geniet mijn onversneden aandacht in dit rouwproces en ik denk dat luisteren, meeleven, vragen stellen om te begrijpen, normaal is. Vanzelfsprekend. Toch? Natuurlijk krijgt ze al snel verkering met de begerige man en vanaf dat moment verandert ze, doet stuurs, tegendraads bijna. In de contramine. Pijnlijk afstandelijk. Ben ik te dichtbij?

Wij kennen wederzijdse ouders en alle ins en outs van onze jeugd. Waarom begint ze plotseling over mijn moeder en schotelt ze mij postuum een typisch staaltje van ma’s onethisch handelen voor? Waarom heeft ze daar achttien jaar over gezwegen? Ik was er aan gewend dat ma kwaadsprak over anderen achter hun rug. Ook over mij, maar ze is al zo lang dood. Mijn vriendin weet hoe ma mij altijd bekritiseerde. 

Eigenlijk vind ik het onder de gordel want ma kan zich niet meer verweren. “Waarom vertel je mij dit nu? Ik kan mijn moeder er niet meer voor ter verantwoording roepen,” vraag ik verbaasd. Ze bloost en haalt haar schouders op. Een antwoord blijft ze me schuldig, ook na aandringen en ik laat het voor wat het is. Het blijft me echter wel puzzelen. Van binnen en buiten ken ik haar. Zij is de enige die mijn beide ouders heeft meegemaakt en op mijn geliefde pa was ze net zo gek als ik.  


Zijn er overeenkomsten tussen haar en mijn ma?

Voelt zij zich gesterkt dat ma mij altijd heeft afgezeken? Plichtmatige interesse, toont ze en is meestal met iets anders bezig. Afstoffen, een schoon vaatdoekje zoeken om die drie pietepeuterige spatjes van de roestvrijstalen aanrecht te poetsen. Wil ze mij niet meer nodig hebben? Pas ik niet meer in haar wereld? Hoelang geleden besloot ze dat dan zonder iets te bespreken?

Wij deelden ooit alles met elkaar en ik had voor haar geen geheimen. Nu doet ze stiekeme dingen die uiteraard uitkomen en ineens vraag ik me af of ze me wel kent? Ben ik langgeleden al lang bijgezet in de glazen kist van waardeloos, niet meer nodig? Word ik afgefikt tussen houtkrullen van kortzichtige oordelen op de snel ontbrandbare stapel van haar angsten? Bereidt ze de begrafenis van onze vriendschap voor?

 

Het is een eenzijdige beslissing

 

Ze zegt de vriendschap op. Via een kort mailje. Bijna levenslange vriendschap verfrommelt ze in regels die schitteren van verwijten. Er is maar één schuldige. Ik, want bla-bla en bla. Amen. Ik weiger ondoordacht te reageren, kinderachtig over wellis-nietis door de zandbak rollen met argumenten waaruit blijkt dat er niets meer over is. Protesteren? Wat mij betreft mag ze wel even in het eigen belabberde sop gaarkoken. Wie dode krokodillen zaait zal verdroogde tranen oogsten. 

 

Als ik na drie dagen op verzenden druk klopt mijn hart niet eens sneller 

Het is wat mij betreft voorlopig klaar. Ik bedank haar voor de eerlijkheid en schrijf het er volledig mee eens te zijn. Zonder gesnotter of jamaar-strijd. Ze verdient het even niet dat ik er kwetsbaar en eerlijker over ben en in die twee regels wordt niets duidelijk van wat ik in wezen denk:

  1. Dat ik dit in ons geval toch persoonlijker zou hebben gedaan.

  2. Dat ik een afspraak met haar zou hebben gemaakt om waardig afscheid te nemen.

  3. Dat ze een lief, secuur uitgekozen boeket verdiende, 

  4. Dat ik aan zo’n plechtig moment toch enig ritueel cachet verbonden zou hebben.

  5. Ze zal nooit weten dat het haar lievelingsbloemen zouden zijn. Blauw, haar kleur.

  6. Een dure kaart zou erbij zitten. Met engel omdat zij daar van houdt en altijd graag attente kaartjes stuurde.

  7. Ik zou er een gedicht in schrijven om alle mooie jaren te waarderen in grote dankbaarheid.

  8. Ik had willen verwoorden hoe we samen mooie, lieve en intense herinneringen maakten in toch bijna een halve eeuw.

 

Het is goed om de ‘verwijten’ te laten bezinken


Mis ik ma? Een van hen? Nee, moederlijke overheersing kan ik missen als kiespijn en dement ben ik nog lang niet, naar ik mag hopen. Tegen die tijd zal het mij een worst zijn wie er langskomt om plichtmatige sociaal te doen zonder het te zijn. Dan zing ik heerlijk kinderliedjes over die mooie sier heen, maar dan kan niemand nog echt contact maken met mij. Wat zal dat heerlijk voor hen zijn.

Hoorde zij zelf nooit hoe zij rauw gevoelloos uit de hoek kon komen als iets haar niet beviel? Ik beet in gezelschap nog liever mijn tong af, bewaarde ongenoegen om dat zonder toeschouwers te bespreken. De laatste tijd bestreed ze mij in het openbaar en wist ik nou maar eens wat ik had misdaan. Toen ik het aankaartte keek ze alsof ik niet wijs was en bezwoer me dat die en die het met haar eens was. Ik dacht dat ik bezweek. Het lijkt me te ver gezocht dat zij zichzelf echt zo perfect vindt. Zij vertoont (net als ik) mankementen die je voor het behoud van vriendschap vergoelijkt. Misschien ben ik wel gebruikt, maar dat schrijf ik op mijn eigen conto, dat liet ik zelf toe.

 

.

 

Er is na anderhalf jaar in mij géén verlangen meer

Niet om de telefoon te pakken om opnieuw iets te proberen. Niets leuks te delen. Bij haar binnen wippen om iets geks of belangrijks met haar te bespreken? Nee, ik denk er niet aan. Wéér de hete adem in mijn nek van iemand die achter mijn rug om over me roddelt en telkens vraagt of ik wel weet hoe moeilijk het met mij is? Wie geniet wel van hoge druk? Ik ben te oud en weiger als gevangene aan haar voorwaarden of aan die van haar medestanders  te voldoen. Het blijft hoe dan ook zonde om zoveel gezamenlijk ervaringen naast de vuilnisbak te zetten. Ik weet bijna zeker dat ze zich er schuldig om voelt en dat hoeft van mij zeker niet. Ze zal nog maanden boos en tegendraads naar medestanders hebben gezocht die haar gelijk geven over deze moedige zet. Een ding kan ze echter niet uitgummen, al zou ze dat uit alle macht ter wereld willen.

Onze herinneringen kloppen regelmatig op haar hart

Reacties (11) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Echte vriendschappen zijn zeldzaam, als ze zo moeten eindigen zijn dat grote teleurstellingen! Het doet pijn en slaat een gat. Je gaat ook dan door een rouwproces, vergeet niet dat dat dan wel wederzijds is! Ja, wat hier precies achter steekt snap je niet, maar er zijn geen redenen die goed genoeg zijn om als "vrijbrief" te dienen. Het is te onrechtvaardig. Op zijn minst teks en uitleg. Zeker dat de herinneringen met regelmaat op het hart zullen kloppen, ze zal ooit begrijpen wat voor waarde ze heeft weggegooid. Het spijt me voor je. Het heeft ook weer zijn tijd nodig, je zult er nog sterker van worden ook al was dat niet nodig... je bent al een ijzersterk "paardje". Probeer het goed te verwerken en vooral niet te verbitteren. ;)
Prima geschreven! Ik dacht eerst dat het over haar op je hoofd ging. Ik ben namelijk nog niet zo lang kaal, dus ik mis haar ook / ook haar.
Een triest verhaal ook ik heb op zo'n soort manier drie vriendinnen verloren. Waarom ? Een gat lieten ze achter, mooie herinneringen ook. Mooi om jouw acht punten te lezen. Kus.
U bent niet ingelogd. Wilt u nu inloggen of een account aanmaken?
goed geschreven, een triest verhaal overigens, sterkte
Hoeveel is een vriendschap, het woord "vriend" dan nog waard? Juist, voor de meeste mensen is het gemakkelijker om te schelden als inleiding voor scheiden. Niet meer aardig gevonden willen worden, niet meer aardig vinden. Jammer.
De eerlijkheid heb ik gemist want zonder dat kom je er niet uit om tot een positief resultaat te komen. Wellicht heeft Ingrid gelijk. Wat ik als een waardig afscheid zie, komt wellicht te dichtbij? Dat kan alleen als je beiden klaar bent daarvoor. Er zijn mensen die alleen kunnen schelden om weg te gaan...
Heel triest. Waarom is een lange vriendschap zo pijnlijk afgelopen? Dat vraag ik mij af, net als jij.
Zoveel jaren opblazen via een mailtje...dat kon inderdaad wat persoonlijker.
Ik vind het knap, dat mag ook wel gezegd worden, dat je niet woest wordt. Dat je niet haar met een knetterende mail de huid vol gescholden heeft. Je denkt rustig na of je er echt schuld heeft of niet.
Bewonderingwaardig.
Weet zij wel wat voor een vriendin ze heeft laten lopen?
Mooi beschreven met sterke beeldspraak.