Een aparte familie

Door ValerieBXX gepubliceerd op Friday 28 September 12:13

Elk bezoekje aan de stad, een (pret)park of andere uitjes. Elke keer worden ik en mijn gezin nagestaard. Er wordt gewezen, verbijsterd gekeken, geroepen en ga zo maar door. Natuurlijk valt ze ook wel op, dat geef ik toe. Maar zo interessant kan ze toch niet zijn?!

Ik ben 14 jaar en ik heb een zwaar gehandicapte zus. Ze zit in een rolstoel en ziet er ook vreemd uit vergeleken met normale mensen. Ze beweegt raar en ze steekt haar tong vaak uit, maar daar kan zij niets aan doen. Sommige mensen snappen dat niet. Die mensen staren ons dan aan en verliezen haar niet uit het oog. Bijna alsof ze een beroemdheid of zoiets is.

"Kijk mama, wat is dat voor jongen?"

Dit is een veelvoorkomende zin. Kleine kinderen wijzen naar mijn zus en kijken verbijsterd. Ik snap het persoonlijk best, dat kinderen het interessant vinden om naar mijn zus te kijken. Maar dat ze niet zien dat het een meisje is, vind ik dan weer vreemd. Ze heeft namelijk een felroze rolstoel,een roze/paarse jas en paarse schoenen. Het enige "jongensachtige" is dat ze kort haar heeft.

Laatst werd het nog mooier. Wij zaten met mijn zus bij een cafeetje iets te drinken. Vervolgens kwamen er een moeder met 4 kinderen. De moeder en het oudste kind (vermoed ik) zochten een plekje op het terras. De drie jongere kinderen bleven bij ons tafeltje staan en keken. Op een gegeven moment bedachten er 2 om met hun bal te spelen. De laatste bleef achter en bleef staren. Ze stond eigenlijk gewoon voor mijn zus en keek naar haar. Volgens mij heeft zij ongeveer 20 minuten haar ogen niet van mijn zus af weten te houden.

Het ergste vond ik nog dat de ouders van het kind haar niet meenamen. Zij snappen toch wel dat het voor ons niet zo erg prettig is?! Volwassenen weten soms dus ook niet wat ze met "het rolstoelkind" aan moeten. Gelukkig letten zij niet heel erg op haar, in tegenstelling tot kinderen (, wat opzich ook best logisch (maar niet fijn) is).

Natuurlijk is er ook een leuke kant aan mijn zus. Ze is bijna altijd vrolijk en lacht vaak. Ook doet ze soms aparte dingen. Je denkt dan dat ze niets snapt, maar het valt best mee. Veel organisaties zorgen ervoor dat zij, maar ook wij als gezin, een fijn leven lijden. Zo zijn er bijvoorbeeld de organisaties CliniClowns en FunCare4Kids. Hier worden wij altijd erg blij van. Er zijn dus ook mensen die juist veel zorg tonen... 

Als u dit verhaal gelezen hebt, hoop ik dat u beseft wat gezinnen met een handicap doorstaan en hoe vervelend het is om bekeken te worden. Bedankt voor het lezen.

Reacties (3) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Als ze weer kijken, wees maar trots op je bijzondere zus! Spreek ze maar aan en vertel, want vertellen kan je! Dikke duim!
Verschrikkelijk om telkens in diezelfde akelige situaties terecht te komen. Gebrek aan respect, gebrek aan begrip, walgelijk. Voor je prima geschreven artikel heb je een duim verdiend! Fan was ik al.
Beter onvolmaakt en echt, dan gemaakt volmaakt. Duim