Mijn papa is mijn papa niet?!

Door Jessi708 gepubliceerd op Friday 28 September 12:13

Na meer dan 10jaar mijn moeder niet gezien te hebben, te horen krijgen dat je vader u echte vader niet is...

Door veel problemen met de scheiding van mijn ouders, ben ik grotendeels grootgebracht bij de ouders van mijn "die ik dacht" vader.

Op mijn  17de ben ik gaan samenwonen met mijn vriend en eerste kindje. Op mijn 18jarige leeftijd leer ik mijn moeder kennen via facebook. Na enkele maanden praten via internet en telefoon, over haar twee zonen die zo nog aan het opvoeden is, over mijn twee kindjes, wat we veel of dagelijk doen of beleven, spreken we voor het eerst met elkaar af bij mijn thuis. Het doet heel raar om voor een persoon, voor mij vreemd, te staan en te weten, dit is mijn moeder?

Als eerste nemen we elkaar eens goed vast. Dit moet zo een 12jaar geleden zijn. Na het praten over de alledaagse gebeurtenissen van tegenwoordig, beginnen we te spreken over hetgene wat er tussen haar en mijn vader verkeerd is gegaan. Het ging al niet geod meer tussen mijn ouders, dus er was helemaal nog geen sprake van een baby. Als ik mij niet vergis, waren ze juist getrouwd toen het nog slechter werd.

Vader ging vreemd, op hun huwelijksreis, mijn moeder wou hem "een koekje van eigen deeg geven", en ging ook vreemd. Voel je het aankomen? Jaja, me moeder was zwanger. Dat kan nu nog niet waar zijn?!  Nu begin ik wel te begrijpen waarom mijn broer altijd iets meer had of mocht. Ik weet nu ook waar ik die dondere huid, haar en ogen heb.

Ok, kan je nog volgen? :)                                                                                                                                                            Ik ben wel heel opgelucht dat ze eerlijk geweest is tegenover mij. Over vele verschillende dingen, waarvan ze meerdere bewijzen en papieren meegebracht had, hebben we uren zitten kletsen. De tijd is vooruit gevlogen, want zonder het te beseffen was het al 17u voorbij.

Samen gaan we door de winkelstraat, we drinken en daarna eten iets. Stilletjes aan word het tijd om afscheid te nemen. Weten dat het deze keer geen lang gemis hoeft te zijn, Het is toch moeilijk om je te laten vertrekken!!

 

Nu, na ongeveer een jaar terug contact te hebben met mijn moeder, krijg ik de kriebels om te weten, wie is mijn vader dan wel? Het zal bij de kriebels moeten blijven want ze heeft geen naam, noch een adres. Spijtig, maar voor mij is mijn vader diegene die altijd klaarstond voor me, diegene die gewerkt en gezorgd heeft voor mij. Dat is toch normaal denk ik wel!

 

Reacties (1) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Een duim omhoog. Laat je niet gek maken. Zorg goed voor jezelf en je gezin. De rest is bijzaak. Hopenlijk kun je dit want anders wordt het een strijd.