Soms ben ik zo ongrijpbaar verdrietig

Door Weltevree gepubliceerd op Friday 28 September 12:13

Het overkomt me niet vaak. Meestal zie ik de zonzijde, zelfs al regent het al weken pijpenstelen.

Boos word(t-foei Dora!) ik ook niet snel

Aan kwaadheid zit altijd een lekker humoristisch korstje

 

Ik heb de rare neiging - had het als kind al- om aan ieder korstje te moeten krabben. Daarbij loopt me het kwijl in de mond, maar ik heb zelf ook nimmer beweerd dat ik wat betreft genot ‘normaal’ zou zijn. Zo eens per jaar, af en toe…kan ik echter laaiend worden om een uitspraak die in niets getuigt van enig inzicht. “Geef het toch eens een plaatsje!” Dat is in deze bijvoorbeeld zo'n enorme domme zutzooiende dooddoener en ook nog doodvermoeiend onterecht. Dan kan ik wel gillen want wie zo iets zegt beweert zo ongeveer dat je een dood kind maar moet vergeten en ga over tot de orde van ONZE dag. Net als ergerlijk onopgevoed onverschillige onzin, die men in de tegenwoordige ik-gerichtheid ‘gewoon’ is gaan vinden.

Een internetcollega begrijpt mij verkeerd, kijkt vanuit een andere optiek. Dat kan ik goed invoelen. Of we zitten in totaal verschillende levensfases. Of iemand maakte nimmer iets droevigs mee en hij/zij kreeg alles in de schoot geworpen. Ik laat in het midden of dat voorspoedige leven plus die brallende schreeuwlelijke rijkdom eerlijk is verkregen, maar zulke mensen neem ik niets kwalijk. Daar verwacht ik geen begrip van. Nee, het zijn de leeftijdsgenoten waar ik eerst van schrik en daarna van baal. Omdat ze op mijn verhaal reageren alsof ze drie zijn, of ze nog nooit ergens langer over hebben nagedacht dan twee miezerige tellen.

 

 

Neem nou bijvoorbeeld dat vriendje van mijn dochter


Nou zal mij leeftijd een worst wezen. Ik gun mijn kind alle geluk en als dat toevallig met een oude kerel moet…Swah…. Ik ben éérst moeder en daarna pas verstandig.
Hij bleek, na heel lang om de hete brei te hebben gedraaid, maar een half jaartje jonger dan ik. Gelukkig!!! DAT halve jaartje doet het hem, dacht ik lichtelijk ironisch. Zij liever dan ik, maar ik ben geen goede maatstaf. Niet dat ik een dergelijke relatie toejuich. Tevens  verwacht ik niet dat zoiets een lang gelukkig leven beschoren is, maar dat zijn in principe mijn zaken niet. Dat hij haar vader had kunnen zijn vond ik zelfs, ergens in de verte, nog wel iets positieverigs hebben. Een echte vent die haar in tijden van nood op kon vangen, die ene echte kerel die de liefde vervangt die paps haar 23 jaren heeft ontzegd. Het is niet hetzelfde. Dat weet ik ook, want die moeizame jaren zijn nimmer in te halen, maar een mens moet niet meteen op alle slakken zout leggen, immers. Twee geliefden moeten onderling uitmaken hoe ze hun leven indelen, vind ik. Over leeftijdsverschil ga ik principieel niet discussiëren. Tot ik bijna in mijn broek pies van ingehouden lachen op het moment-surplus. 

Laat ik hem maar Dick noemen, dat zegt genoeg, lijkt mij

Het viel mij wel meteen op. Al in ons eerste telefoongesprek. Het woord ‘u’ had hij kennelijk niet in zijn woordenboek gevonden en wie dat soort verhoudingsgevoel niet in de opvoeding meekrijgt kun je dat kennelijk niet kwalijk nemen. 

Hij deed een partijtje amicaal alsof ik niet tot tien kon tellen. Ik ben uiteraard al langer bij die baas en hij zei aan het eind van het gesprek - dat op zich al een loeigoed cabaretartikel waard is-  dat ze snel eens langs zouden komen. Gehéél naar waarheid antwoordde ik, dat ze echt géén haast hoefden te maken. Uiteraard kon hij niet luisteren en al na anderhalve maand mocht ik het jonge stel in mijn huis ontvangen. Ach, ik snapte wel waarom ze op hem viel. Het was best een bijzondere man. Niet qua uiterlijk, want ik zie dwars door die pantalon zijn reeds geslonken bilpartij en denk even aan de echte vader, die van die magnifieke stevige puntbillen had.

Alweer doet Dick wereldlijks amicaal alsof we bij elkaar op school zaten en hij me al levenslang van haver tot gort kent. Reeds na een half uur blijkt Dickie Dik echter toch iets dictatoriaals over zich te krijgen. Totaal onverwacht leest mijnheer mijn a.s. schoonzoon mij de les over wat goed opvoeden nou eigenlijk is.

Neem me niet kwalijk, lieve mensen, het was de eerste keer na acht jaar dat mijn dochter me bezocht, maar dáár krijg ik kromme tenen van in de schoenen. Dan overvallen mij stantepede giechelneigingen terwijl ik tevens vrees dat grapjes hier verkeerd uit zullen vallen. Bij mijn soort humor komt namelijk wel wat levenservaring kijken en ik speel liever voor een volle zaal abnormale lieverds, dan voor één verliefde half verdroogde metworst, die trots als een pauw voor het eerst in mijn huis rondstapt op drie poten. Zonder dat de zogenaamd zo ervaren proleet het in de gaten heeft, geef ik hem inwendig (na twee vrijgevochten blunders en drie dictatoriale uitspraken) alvast een moordnominatie voor de welbespraakte toekomst zonder mij. 

Onder mijn dak zit naast mijn uiterst gespannen spruit een achterlijke, van de pot gerukte, garnaal mij te vertellen wat het echte leven is? Dat je dertig jaar huwelijk probleemloos binnen één maandje tijd, weg kunt werken?

WIJ, hebben ONS huwelijk WEL goed afgehandeld en meteen daarna stond ik bij je dochter voor deur, he lief?” Het klinkt oh zo geweldig. Die nadruk op wij-ons en wel laat ik weg waaien. Ik ga niet overal op in. Natuurlijk blijf ik wel mezelf, óók goudeerlijk, al zal hem dit niet echt bevallen. “Dertig jaar, Poehee, dat is niet niks. Ik heb het persoonlijk nooit zo zien zitten dat iemand van het ene bed overstapt in het andere... Zonder zelfreflectie? Zonder je af te vragen wat er mis ging in het huwelijk.”

 

Inderdaad, mams maakt een onvergetelijke indruk op hem.

Metéén trekt door het  'jongehondenhoofd' zijn toch wat oude vossenkop 

Al de ridderlijke heldenmoed ligt afgezakt op de modieuze gemidlife-crisiste schoenen. Nee, dit bullpitje mag mij en mijn levenservaring niet. Nou en? Dwars kijk ik door zijn verliefde acteerwerk heen, maar het is mijn eer te na om hem dat aan de neus te hangen. Iemand die mij niet wil leren kennen? Vooringenomen mijn huis betreedt om mij mee te delen dat ik nergens ene moer van snap? Dat lijkt me niet de gewenste verstandige weloverwogen gesprekspartner die mijn dochter en mij bij elkaar terug zal brengen.

 

Dick verspeelt binnen een paar uurtjes het gehele wankele recht

Het voordeel van de twijfel dat ik hem (als de partner van mijn kind) gaf is bij hun vertrek geslonken onder de nullijn. Als ik éérlijk ben hing hij zelf tijdens dat eerste telefoongesprek zijn recht eigenhandig aan dat dunne zijden draadje. Wie belt eindelijk, na exact negen maanden, zijn aanstaande schoonma op haar vrjaardag en zegt dat hij me al die tijd al wilde leren kennen? Niets van gemerkt... Wie vraagt onomwonden hoe oud ik nu ben? Om dan uiteindelijk aarzelend te bekennen dat hij een ouwe zak is? Hoera, er is er een jarig, dat kun je wel zien dat ben IK NIET! Ach, Dora, niet zo zeiken! Hij kon niet weten dat jij op die dag (na al die tijd radiostilte) veel liever van zijn lief een kaart of een smsje had gehad. Oh nee, waar kletsen die twee dan over? Speldt ze hem enkel negatiefs over mij op de mouw?

Het moge voor trouwe lezers duidelijk zijn

Mijn leven ging niet over rozen en ik kan niet bogen op veel ervaring wat betreft betrouwbare liefdesaffaires. Ik geloof er gelukkig wel nog steeds in, maar mijn ervaring is tenslotte niet geheel en al voor niets, lijkt me.

Tevens weet men op Xead dat ik niet op mijn achterhoofd gevallen ben, wat van het leven opstak over integriteit, eerlijkheid, waarheidsvinding en vooringenomen klanten.

Verliefde lieden helpen zonder enige moeite of gewetensbezwaar de reputatie van een onschuldige moeder naar de knoppen. Hoe voorspelbaar blijft het.

Dora, je had gehoopt dat ze gelukkig zou zijn, maar hebt het, verdulleme, toch niet verkeerd ingeschat. Hoe het kan dat stiekemerds zich afvragen hoe ik Dick herkende als kloothommel eerste klas? Waaraan ik merkte dat hij net zo min wist wat van hem was als mijn ex en mijn kroost? De Deja Vues vliegen me al jaren om de oren en ogen.

 

Heel simpel allemaal. Je moet het eenvoudig even 'fesen'! 

Soms openen zich totaal onverwachts kluizen die men perse voor mij dicht wil houden en ik zie, toeval bestaat immers niet, het berichtje in de internetkrant. Wat? Het zal toch niet waar zijn? Zo makkelijk dat Facebook. Nu weet ik het echt zeker. Het is waar!

Dikkie Dik is dood en iedereen kan via een simpele code zijn condoleanceboek inzien… Men moet de kat niet op het spek binden, vind ik… dus ik log in. Ooit was ik tenslotte gebombardeerd tot schoonmoeder to be... Sjongejongejonge. Ik ben nu nog amper bekomen terwijl het toch al drie maanden geleden is.

Een prachtig man was Dick, lees ik in allerlei toonaarden

Ach kijk nou! Zelfs over zijn leeftijd is gelogen. Hij was anderhalf jaar ouder dan ik, op een haar na zo oud als mijn ex. Creatief, stimulerend en meesterlijk inventief… Van de doden niets dan goeds, immers. Hij is kennelijk van groot belang geweest voor en geliefd door vooral veel vrouwen, naar het zich laat aanzien. Wezenloos veel en welluidend verdriet staart me in prachtige gevoelige woorden aan. Overweldigende virtuele bladzijden met innige condoleanceberichten waardoor ik hem toch veel beter leer kennen. Veelzijdig, levenslustig en inspirerend, maar nergens kom ik de naam van mijn kind tegen. Tot ik kippenvel krijg en zijn belofte in me nagalmt. Hij heeft ruim twee jaar geleden zo overtuigd, uiterst dwingend door mijn woonkamer geroepen dat ik erop rekenen kon! Hij zou de beschermende ridder uithangen. Mijn meiske altijd steunen, riep hij, in no-matter-what er gebeurde. Makkelijk zat, dacht ik toen al. Dat belooft iedere verliefde rat met in zijn aura een gapend gat ... En zo is dat!  

Hoe jammer dat ik nu postuum alsnog gelijk moet krijgen.

“Wij leven zo intens mee met jouw lieve J*** en de kinderen. Vreselijk vinden wij het dat jullie maar zo kort gelukkig konden zijn, na dat prachtige veelbetekenende huwelijksfeest waar we van hebben genoten. Trots zijn we dat we daar nog bij aanwezig waren en wij wensen blabla….”

Dat het uit was heb ik nooit mogen vernemen. Hij is in die korte tijd wel hertrouwd, maar niet met mijn kind. Heeft hij het uitgemaakt? Hoe zou mijn meid zich gevoeld hebben? Gebruikt? In de steek gelaten? Of zette zij er zelf een punt achter? Alle twee de opties zijn altijd hartverscheurend. Werd het duidelijk dat hij haar vader niet kon vervangen? Was ze een makkelijk sleeptouw om uit zijn huwelijk te stappen? Een lekker stuk, fris broodbelegje tussen twee verdroogde sneetjes? Op sommige dagen kan ik zo ontroostbaar verdrietig worden van al haar hardnekkige zwijgen.

 

Ik ben altijd eerst moeder …

 

word daarna troostend en dan pas relativerend

Reacties (27) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Schoonzoon: 'Iemand waar je schoon genoeg van hebt.' Prachtig verhaal! DD
wauwwwww
Zeer goed geschreven, wel heel triest. Krijg er echt ff zo'n wee gevoel van.
De laatste alinea, en je laatste zin... Bam! zeg maar. Ik heb twee jongens, nog klein allebei. Ik moet er niet aan denken ...
goed geschreven. stilmakend en voelbaar
Geweldig geschreven. Ik moet lachen en tegelijkertijd word ik boos. Dikke duim!
Inderdaad een kloothommel