Vlucht in mijn computer

Door Ilonka gepubliceerd op Friday 28 September 12:13

Ik kan mij zo heerlijk verdiepen in ....... de computer. En nee, dan bedoel ik niet in de technische kantjes, niet in de weetjes over de computer, programma's en dergelijke. Ik bedoel dat ik de hele wereld rondom mij kan vergeten als ik in een spelletje zit of als ik nieuwe teksten voor mijn boek ben aan het schrijven.

Sinds het een beetje misloopt in mijn relatie zit ik wat vaker achter het computerscherm. Ik ben in 2010 begonnen op een virtuele wereld in Grepolis. 

Al snel voelde ik me helemaal thuis hier. Ik kon gebouwen plaatsen, boten bouwen, steden bouwen en ik leerde ook steden overvallen en mijn steden te verdedigen. Ik werd opgenomen in een groep, de alliantie. Samen met onbekenden vocht ik zij aan zij. We maakten regels en bespraken tactieken, voerden oorlog. En voor mij heel belangrijk: we vormden een eenheid. Een hechte band van vriendschap op afstand. In het forum vertelden we over ons echte leven, onze echte namen en we kregen nog meer respect voor elkaar. 

 

 

 

 

 

Mijn therapeute vroeg: "Vlucht jij niet in die virtuele wereld?" Ik zei eenvoudig : "Ik voel me daar zo goed, ik kan daar iets betekenen." Ik had niet in de gaten dat ik inderdaad de huiselijke sleur aan het ontvluchten was. Tijdens de strijk stond de computer aan en kon ik af en toe kijken hoever een stad gevorderd was. Kon ik nog even onderhandelen met mijn ' vrienden'. Acht uur per, dag als het niet meer is, spendeerde ik aan deze wereld. Het woord verslaafd hoorde ik mijn partner meermaals zeggen. Het ging mijn ene oor in en andere oor uit. 

Toen ben ik van de ene op de andere dag COLD TURKEY gegaan. 

 Ik had links en rechts wat verraad gepleegd. Ben gebombardeerd tot staatsvijand van de leukste alliantie. En kon het dus vergeten. Ik had bijna, ja echt bijna 1.000.000 punten. 

Ik kreeg meer en meer lichamelijke klachten en besloot een aantal 'vrienden' in te lichten dat ik noodgedwongen moest stoppen. Het gaf me meteen een hoop rust in mijn hoofd. en in dat van mijn partner ook. 

Doch had ik nog steeds niet in de gaten dat het eigenlijk mijn relatie was die me de lichamelijke klachten gaf.

Na een paar maanden geen spelletjes meer gespeeld te hebben. De computer links te hebben laten liggen, kreeg ik een kriebel. Ik zette de computer aan  en mijn vingers vlogen over het toetsenbord. Ik begon aan een boek. 

 Schrijven ging me goed af. Ik had in korte tijd vijf hoofdstukken van een thriller geschreven. De wereld rondom mij verdween weer op de achtergrond. Relatieproblemen? Welnee ik kan doen en laten wat ik wil. Ik heb de tijd en de ruimte. Langzaam verwijder ik van mijn omgeving. Ik laat mijn partner niet eens weten dat ik een boek aan het schrijven ben. 

Ik zit ook op verschillende sites en schrijf daar mee op de forums. Ik ben helemaal thuis.... in mijn computer. Ik zie het nog steeds niet. Ik vlucht wel degelijk in dit wereldwijdeweb.  

En meer, ik hang vast en kan me niet losmaken. Ik moet elke dag even achter de computer anders word ik sjagerijnig. Terwijl ik wel grom tegen de kinderen als zij er uren achter zitten. Is dit misschien een vorm van jaloezie? Dat zij kunnen computeren en dat ik me eigenlijk als een volwassene moet gedragen en die doen dat niet?

Mijn thriller verhaal ligt stil, schrijversblok? Nee ik heb ondertussen een ander boek geschreven en uitgegeven, Storm in mijn hart (zie artikel Storm in mijn hart)

Ondertussen ben ik er ook achter dat ik dus serieuze relatieproblemen heb. Ik heb een heel proces doorlopen en ben nu bezig met de scheiding. De virtuele wereld maakt plaats voor nieuwe dingen.

Nee dus!!

Ik heb nieuwe vrienden ontdekt. Via facebook 

Vooral oude vrienden vind ik weer terug. Van school, van werk, van ooit en ik geniet ervan. Ik moet elke dag even gekeken hebben.

Ik hoef gelukkig niet persé te reageren elke dag, dat vind ik een groei voor mezelf. Ik heb het gevoel ergens bij te horen en ik hoef niets te missen. Maar ik moet niets. Ik voel me niet verslaafd zoals bij de spelletjes.

Toch blijft het een vorm van vluchten in een andere wereld. Deze wereld staat wat verder van me af. Mensen rondom me zitten allemaal op de computer. Ik ben niet de enige. 

Ik voel me thuis achter de computer. Mijn vingers voelen de toetsen en ik moet verhaeln kwijt. Mijn hoofd zit er vol mee. En ik kan het werkelijk echt goed onder woorden brengen. Ik geniet als ik weet dat anderen het lezen en er op reageren. 

Mijn conclusie is: Ik heb daadwerkelijk relatieproblemen! Kan ik de werkelijkheid wel aan? De echte wereld wat is dat ook al weer. Me storten in het avontuur, de scheiding, op mezelf gaan wonen, zorgen voor mij en mijn kinderen.

Kun je raden wat ik meeneem? De pc.

 

Reacties (3) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Ik vind het heerlijk om te schrijven!
Je bent volop in ontwikkeling Ilonka! Succes!
Goed geschreven, leuk om te lezen ook dat je door middel van een game mensen ontmoet hebt.