Hoe beleef ik mijn echtscheiding?

Door Ilonka gepubliceerd op Friday 28 September 12:13

Als een slakkengang gaat het vooruit. Als ik niets doe gebeurt er eigenlijk helemaal niets. De procedure wordt niet in gang gezet. Mijn echtgenoot is het er nog niet mee eens maar heeft geen keus gekregen. Ik heb hem voor een voldongen feit gezet. De woorden waren: "Ik wil scheiden van jou."

Een aantal maanden geleden heb ik thuis de woorden uitgesproken: "Ik wil scheiden."

Altijd hebben we tegen onze kinderen gezegd: "Papa en mama gaan niet uit elkaar." Ik zou ook niet weten waarom we uit elkaar zouden moeten gaan. Alles draait eigenlijk goed tussen ons en de kinderen hebben alles wat hun hartje begeert. We kunnen doen en laten wat we willen. Wonen in een mooi huis, in een toffe buurt en bovendien in een geweldig dorp. Ik durf best te stellen dat wij een voorbeeld-huwelijk hebben. We maken geen ruzie, respecteren elkaar, laten elkaar vrij en doen veel dingen samen.

Maar..... er knaagt iets, al maanden in mij. Vorig jaar maakten we met de kinderen nog geintjes aan tafel dat mama in de midlife-crisis zit. Mama beleeft haar tweede pubertijd. Mama krijgt gekke ideeën en rare buien. En we besloten dat we het beste dit alles even aan moesten kijken. Afwachten wat de toekomst zou brengen. Knagend gevoel bleef al die tijd aanwezig.

Tweestrijd in mijn hoofd en in mijn hart kwam op gang. Mijn hersens vertellen mij dat ik 'gewoon' moet doen. Blijf gewoon bij je man en doe de kinderen dit niet aan. Mijn hart gaat uit naar wat anders. Ik wil weer voelen, leven, genieten. Passie voelen in mij. Passie beleven. Ik merk langzamerhand dat mijn gevoelens voor mijn man zijn verdwenen. Waarheen? Ik weet het niet. Zou ik echt in een midlife-crisis zitten? Hij probeert mee te zoeken. In mij, rondom ons. Uiteindelijk kom ik er niet uit. De vonk is gedoofd. Ik wil scheiden.

Links en rechts zoek ik uit hoe dat in zijn werk gaat. Wat moet ik doen om de scheiding in gang te zetten? Ik krijg raad van een counseler, zij vertelt me dat ik samen met mijn man naar de notaris moet gaan om akte op te laten maken. Als we het in onderling overleg kunnen regelen is dat alleen maar positief. Ook naar de kinderen toe. Aangezien we in de afgelopen 20 jaar geen ruzie gemaakt hebben hoeven we daar nu ook niet aan te beginnen. Toch? 

Op internet zoek ik ook op wat een  echtscheiding eventueel kost en wat er nog meer bij komt kijken. Ik bezit namelijk niets en ik werk maar drie uur in de week. Dus het is een hele grote stap. Vooral als ik iedereen hoor zeggen: "Jij hebt toch alles en kan toch doen en laten wat je wil." Ik luister er niet meer naar. Ik heb mezelf verloren in mijn huwelijk en ik wil mezelf terug vinden. Ik ben een leuke meid en ergens onderweg ben ik mezelf voorbij gelopen. Helaas verdwaald. 

Ik bespreek met mijn man wat de volgende stap is: "We moeten samen naar de notaris." Hij vindt het goed. Twee weken later is er nog niets gebeurd. Ik zeg dat ik de afspraak ga maken en vraag wat hem het beste uitkomt. "Maakt niet uit, doe maar wat", zegt mijn man. Dus ik bel en maak een afspraak bij de notaris. Samen gaan we er heen. We krijgen de uitleg over scheiden. Dat we er advocaten bij kunnen halen, wat vaak uitloopt op een vechtscheiding. Of we kunnen alles in onderling overleg doen. De advocaat denkt dat wij dat wel kunnen. Twee verstandige volwassen mensen, die de kinderen op de eerste plaats zetten en verder nog geen ruzie gemaakt hebben. Dat moet lukken. Hij overloopt de lijst waaraan we allemaal moeten denken en stuurt ons met huiswerk naar huis. Thuis neem ik nogmaals de papieren ter hand en lees alles nog eens goed door. Mijn man drinkt een bakje koffie. Ik wil scheiden.

Ik schrijf mijn wensen op. Over co-ouderschap, de kinderen om de week bij papa en bij mama. Over hoe ik het liefst de vakanties indeel. Ik schrijf onze bezittingen op en vraag of mijn man nog aanvullingen weet? Ik verdeel de huisraad (op papier) en bekijk wat ik allemaal nog moet regelen. Ik bespreek regelmatig met mijn man wat ik nog heb gevonden op internet. Wat we nog zouden kunnen regelen en doen. We kunnen er redelijk goed over praten, hoewel hij het er nog steeds niet echt mee eens is. Hij wil niet scheiden, hij hoopt dat het nog overwaait. Hij hoort van verschillende collega's dat hun vrouw ook die fase gehad heeft en dat die ook iets anders wilden. MAAR dat dat ook allemaal weer over is gegaan. Hier dus niet. Ik wil scheiden.

We zijn weken verder en er gebeurt helemaal niets. Ik ben ondertussen op zoek naar een huis. Als we thuis praten blijven we steeds hangen bij hetzelfde punt: Het huis. Mijn man is bereid om alles te delen, behalve het huis, dat is van hem. Vindt hij. Ik ben echter van mening dat het huis van ons beide is. Hij heeft de buitenkant als schenking gehad van zijn moeder. Winddicht zoals dat heet. De binnenkant hebben we samen uitgekozen en afgewerkt. De keuken, de tegels, de vloeren, het bubbelbad, de gordijnen noem het maar op. We hebben dat samen uitgekozen en betaald! Van de verkoop van ons vorige huis, wat op onze beider naam stond. Die centjes zijn goed besteed, we hebben een mooi nieuw huis afgewerkt. MAAR het staat op zijn naam en ik krijg er niets van, zegt hij. Ik zeg dat ik dat niet zo eerlijk vind van hem, hij zegt: "Jij wil scheiden."

We zijn weer weken verder en ik ben nog geen stap verder. Ondertussen hebben we het verteld aan de kinderen, aan de familie, aan vrienden. Tenminste over het algemeen heb ik dat gedaan. Mijn man doet niks, hij hoopt dat het nog steeds overwaait. Zeker krijgt hij ook weer hoop als mijn oudste zus langskomt en mij vertelt wat ik die 20 jaar allemaal verkeerd gedaan heb. Ik heb mezelf opgesloten tussen vier muren, ik heb de verkeerde sociale contacten bij mijn sportvereniging, ik wil de verkeerde dingen, ik heb niet de goede dromen. En bovenal zegt ze erbij:"Jij gaat het niet redden met jouw loontje." Mijn man ziet dat allemaal als: Straks blijft ze wel bij mij, als ze ziet hoe moeilijk het gaat worden. Het verandert echter niets. Ik wil scheiden.

Het maakt me allemaal harder en ik denk dat ik iedereen een poepie zal laten ruiken. Ik ben verdorie een volwassen vrouw en ik ben geen eitje. Ik besef heus wel dat het niet makkelijk zal zijn en dat er nog menig traantje zal vloeien, maar hoeveel mensen zijn me al niet voor gegaan? Die leven toch ook nog en die zijn allemaal op hun pootjes terecht gekomen. Ik ben sterker dan iedereen denkt. Ik ga scheiden.

Later belt diezelfde oudste zus op....? Ze wil me helpen. Ze heeft van mijn moeder gehoord dat de gesprekken thuis telkens vastlopen op het huis. Ze heeft een nummer van een goede advocaat. Die doet meer echtscheidingen en die weet waar jij wel of niet recht op gaat hebben. Ik ga naar mijn zus en we kletsen bij. Er wordt niet meer gezegd dat ik het niet ga redden. Ze is helemaal omgedraaid en zegt dat ik er wel kom. Ik ben het er helemaal mee eens. Tuurlijk ga ik het redden, ik ben een sterke vrouw. Ik bel diezelfde week nog naar de advocaat en maak een afspraak.

Thuis zoek ik alle papieren van ons huwelijk bij elkaar. De akte van ons oude huis, de aankoop daarvan en de verkoop. De schenking van dit huis. De rekeningen van de afwerking. De papieren van de bank, van de levensverzekering, van onze beleggingen. Netjes kopieer ik alles en stop ik het in een map. Die gaat mee naar de advocaat. Mijn man komt binnen en vraagt wat ik doe? Ik vertel hem dat ik alle papieren aan de advocaat geef, zodat zij kan uitzoeken hoe we het wel moeten verdelen. Hij mompelt alleen een beetje. Ik vraag: "Wil jij nog iets weten van de advocaat, moet ik voor jou nog iets vragen of ergens aan denken?" Nee dat hoeft niet. Ik vertrek en als ik thuiskom vertel ik alles wat zij me gezegd heeft. "Over een week hoopt ze meer te weten en kunnen we weer een stap verder", zeg ik erbij. Hij zegt niets.

Een week later gaat de telefoon, de afspraak wordt een week doorgeschoven, want de advocaat is er nog niet helemaal uit. Na nog een week ga ik vol goede moed naar haar toe. Eindelijk vooruitgang denk ik, we zijn al weer enkele weken verder en er is al bij al nog steeds niets gebeurd. De advocaat verteld me dat het langer gaat duren. We zijn namelijk in Nederland getrouwd (onder huwelijkse voorwaarden) en nu wonen we in België en hebben we Belgisch bezit. Dus ze moet overleggen met Nederlandse collega's. Ze vraagt of ik het thuis nog wel uithoud? Ik zeg dat vooral de weekenden moeilijk zijn, dan zitten we op elkaars lip en dat voelt niet lekker. De kinderen voelen dan ook meer de spanning en we zijn daar niet blij mee. Ze geeft een papier mee voor de woningstichting dan kan ik me daar alvast inschrijven. Dat is dan toch een stapje vooruit. Ik vetrek en met tranen over mijn wangen rijd ik naar huis. Ik ben niks verder gekomen. Gaat het me wel ooit lukken? 

Een dag later zit ik bij de woningstichting. Ik had daar al papieren gehaald en die heb ik netjes ingevuld. Nu met het papier van de advocaat erbij dat er aan de scheiding gewerkt wordt is het kompleet. De inschrijving is een feit. "Er is wel een wachtlijst mevrouw", zegt ze, "het kan twee jaar duren voor u een huis toegewezen krijgt. Of vier of misschien wel zes jaar." Ik kijk haar aan en vraag wanneer ze me laat weten op welke plek ik op die wachtlijst sta? "Dat laten we weten in de oneven jaren, dus in 2013 krijgt u een update van die lijst. Met daarbij de vraag of u het nog nodig vindt ingeschreven te staan bij ons." 2013 jezus, wat moet ik daar nu mee? Alsof ze mijn gedachte leest sluit ze er nog achteraan:"Dan huurt u in de tussentijd toch gewoon bij een particulier!" Tja, ik wil scheiden.

Ik wist van te voren dat het niet gemakkelijk zou worden. Ik had echter wel gehoopt dat sommige dingen iets meer mee zouden zitten. "Positief blijven!", zeggen de mensen die me steunen. Maar het wringt af en toe. Het is nu half mei. We zijn vier maanden verder na mijn woorden: "Ik wil scheiden." Veel verder zijn we echter nog niet. Oké, ik ben zover dat ik in juni van een particulier een appartement kan huren. Ik werk ondertussen 14 uur i.p.v. 3 uur in de week. Ik heb een aantal spulletjes verzameld met behulp van vrienden. Ik heb overleg met de kinderen over hoe en wanneer zij bij papa of mama willen zijn. Ik heb een gedichtenbundel over mijn gemengde gevoelens geschreven en uitgegeven in deze "wachttijd" (lees mijn artikel Storm in mijn hart). Ik heb nog niets terug gehoord van de advocaat (die zal ik nog maar eens bellen, nu ik de deur uit ga). Mijn man heeft gezegd: "Ik help je met verhuizen als er geen anderen bij zijn." De anderen zeggen tegen mij: "Je gaat niks alleen sjouwen hoor, we kennen je al langer als vandaag. Als we met z'n allen helpen ben je zo over met al je spullen." Het zit me mee.......

Ik wil scheiden. Het stemt me .... twee kanten op. Ik word daar natuurlijk niet  vrolijk van als ik denk aan mijn kinderen. Maar als ik straks op mijn plekkie zit en ik voel me daar beter dan hebben zij er ook profijt van. Langs de andere kant ben ik heel vrolijk, ik heb er zin in. Ik ga op mijn eigen wonen en richt mijn toekomst opnieuw in. Ik ben een toffe meid en ik verdien het om gelukkig te zijn. 

Soms voel ik me egoïstisch om mijn keuze. Maar ik zet door. Als ik straks goed in mijn vel zit kan ik dat naar mijn omgeving uitstralen. Ik ga genieten. Ik ga leven. Ik ga de passie weer voelen.

Als ik straks echt uit de echt gescheiden ben, pen ik hier het vervolg neer van dit verhaal, want het heeft vast en zeker nog een staartje. Ik ben er nog niet hè.

Reacties (7) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Moeilijk
De weg te lang te gaan
De moed reeds weggegaan
En met twijfel in zijn stem
Bekroop de wanhoop hem
Uiteindelijk heeft hij het gezegd
Het was ook zijn goed recht
En ondanks opluchting in hem
Klonk de pijn door in zijn stem
Zij had geschreeuwd, gehuild, gescholden
Terwijl de tranen over haar wangen rolden
Maar ook zij wist, het zou er van komen
En die dag was toen gekomen
Ga nu het vervolg fftjes lezen.
Natuurlijk heb ik daar met hem over gesproken, over wat ik allemaal zou willen, bv nog eens bouwen, we hebben nog een stuk grond samen. En een bedrijf beginnen voor onszelf, maar hij vindt zijn leven zoals het is allemaal wel goed en voelt verder geen echte passie voor iets. Dat is reuze jammer. Hij is een lieverd, maar het is over. En nu wil ik toch graag nog vele jaren leven en genieten. En niet altijd zeggen en denken het is wel goed zo..... snap je?
Waarom heb je niet met je man gesproken over je wens naar avontuur? Je kunt zoveel doen of was je erg opgesloten? Vond hij dingen niet goed, was hij niet lief? Ik heb ergens ook medelijden met je man hoor!
Dank jullie!
Het delen maakt het beter leefbaar. Ik voel me daardoor ook sterker. Als je niet deelt en alles zelf probeert te verwerken draai je op den duur vierkant rond.
Uiten werkt, opkroppen niet.
Een heftig verhaal zeg. Een ontzettend moeilijke keuze en wat goed van je dat je het deelt. Ik wens je heel veel sterkte toe.
Pff! Ilonka. Hou op schei uit! Vreselijke situatie dit. Moeilijke keuzes waar je wel eens over twijfelt. Er zit altijd goeds en slechts in, maar je zult er hoe dan ook sterker uitkomen. Sterkte!