Moederdag met mijn mama

Door Ilonka gepubliceerd op Friday 28 September 12:13

Moederdag is toch altijd speciaal. Ik wil met jullie delen een dubbel moederdag-gevoel.

Sinds twee jaar is mijn vader er niet meer en is mijn moeder weduwe. Ze heeft het daar nog moeilijk mee, logisch na een huwelijk van 50 jaar en daarvoor 6 jaar verkering. Ze is ons mam, wij zijn thuis met zes kinderen waar ik de jongste van ben. We proberen haar zoveel mogelijk op te vangen en op zijn tijd te verwennen.

Ik ben zelf sinds 17 jaar moeder en heb vanaf de kleuterschool al kleine attenties mogen ontvangen. Van tegeltje tot gekleurde zelfgemaakte bloemen.

Het zwaarst viel mij de moederdag van 2002. Dat jaar viel moederdag op de zondag na Hemelvaart. Op de woensdag voor Hemelvaart mocht ik naar de gynaecoloog. Ja, ik was zeven weken zwanger en er zou een echo gemaakt worden en ik zou weer een hartje horen bonken vanuit mijn buik. Ik zou voor de derde keer moeder worden. Mijn man ging niet mee. Ik voelde me top en ik kon deze keer wel alleen. Wel heel spannend weer. In de wachtkamer zaten verschillende dik-buiken en ik kon zien dat ze allemaal verheugd waren. Moeders in spé. De dokter zei: "Mevrouw de Rooij?" Ik liep achter hem aan. "Zo, u bent weer zwanger", zei hij blij en ik antwoorde: "Ja, ik voel me top." Even alle informatie overlopen, misselijk, probleempjes en dat soort zaken. Alles is goed. Ik voelde zelfs mijn borsten al groeien. Ik mocht op de onderzoekstafel gaan liggen. Kloddertje gel op het echo-apparaat.......

Stilte. De dokter was stil en ik ook. Geen kloppend hartje. Wel een klein wezentje in beeld. De dokter bleef even stil. Ik ook. En het kleine wezentje helaas ook. We staarden allebei naar het beeldscherm. Geen geluid. "Kleed u zich maar aan", zei de dokter. Ik stond wezenloos op en deed het. Automatische piloot, nu wist ik wat dat betekende. Op de stoel voor de dokter zat ik, te staren. Mijn handen tegen mijn buik. 'Klein lief babytje, waarom ben je nu dood?', kon ik alleen maar denken. Ik verlang zo naar jou. De dokter vroeg of ik iemand wilde bellen? Ik schudde mijn hoofd. Ik kon toch niet aan de telefoon tegen mijn man vertellen dat ons babytje niet zou komen. De dokter haalde de verpleegster en zette me in een kamertje apart. Na een dik kwartier kwam hij nog eens vragen of het een beetje ging en ik mocht naar huis rijden.

In de auto stroomden de tranen. Thuis nog steeds. Ik ben naar mijn ouders gereden en mijn vader kwam naar me toe. Het enige wat ik kon zeggen was:"Ik heb een dood babytje in mijn buik."Hij pakte me stevig vast en zei niets. Alleen een stevige omhelsing. Toen kwam mijn moeder erbij en die zei: "Er komt nog wel een ander babytje." Ik vond dat zooooo stom. Ik wilde dit babytje en geen ander.

Met moederdag, die zondag na dit nieuws dus,  had mijn dochtertje (5) een mooi rood zelfgeknipt hartje voor me. Daarop stond een versje. Het begon zo: Lieve mama, heb ik echt in jouw buik gezeten? .......  De rest kunnen jullie wel raden. Soms valt moederdag me dus een beetje zwaar. 

Dit jaar geef ik mijn moeder een etentje. Ze belde vorige week op en vroeg of ik met haar boodschappen zou gaan doen. Ze nodigt al mijn broers en zussen uit met de kinderen en ze weet niet hoeveel boodschappen ze dan moet halen. Sinds twee jaar kookt ze praktisch niet meer voor haar alleen, zonder mijn vader is dat niet echt leuk meer. Aangezien ik voor feesten en partijen voor groepen van soms wel 50 mensen kook, heb ik een beter inzicht wat we nodig hebben, zegt mijn moeder. Ze heeft gelijk. ik spreek zaterdagochtend met haar af, om half tien gaan we samen boodschappen doen. Bij haar om de hoek is er een C1000. Lekker dichtbij. We bespreken gauw wat we willen eten: kipsaté met nasi en beenham met champignons en krielaardappeltjes uit de oven. Verse groenten en fruit erbij. Zelf heeft ze een enorme pan soep gemaakt. Ja, van een schenkel en twee pakken soepvlees en de pan is groot genoeg om een heel weeshuis eten te geven. Je kent het gezegde wel.

In de winkel lopen we het lijstje af. Bij alles zegt ze: "Is dit genoeg of zal ik er nog één bijpakken?" Mijn antwoord is steeds: "Het is genoeg mam, echt waar!" Binnen een half uur hebben we de hele lijst afgewerkt. Maar ze twijfelt nog steeds. Telkens zegt ze: "Jij zal het wel weten, jij kookt vaak voor grote groepen." Maar de twijfel blijft hangen. In de koekjesgang pakt ze gauw nog extra cake mee, voor na het eten. Ze zegt erbij: "Woensdag krijg ik nog visite." Ik knik haar toe en lach. 

Thuis verdelen we de boodschappen, want ik kook het liefst op mijn eigen fornuis. "Ik breng alles mee en rond vijf uur staat het warm hier in huis", zeg ik tegen haar. Mijn moeder is een fantastisch mens. Met moederdag komt iedereen dit jaar tegelijkertijd thuis. Dat is heel lang geleden. Wat zal ze blij zijn en ze hoeft niet te koken.

Ik ben benieuwd of ze toch nog extra boodschappen in huis heeft gehaald, want ondanks dat ze zegt:"Jij kan dat." Weet ik dat ze twijfelt. Dat ze vannacht piekert of het wel genoeg is. Dat ze morgenochtend aan mijn zus vraagt of het wel zal lukken bij mij. En als mijn broer dan binnenkomt stelt ze hem dezelfde vraag. Dat is mijn mama. Ik zal ze morgen eens goed verwennen. 

En dan gaan mijn gedachten ook even naar mijn kleine babytje dat in 2002 niet kwam. Ik heb toen ook even getwijfeld. In 2003 kwam er dan toch nog een lieve kleine spruit uit mijn buik. 

Moederdag heel speciaal.

Reacties (3) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Zondag is het weer zo ver :)
Ja als OPA zeg ik maar morgen komt de hele handel weer langs,dat is gezellig.

Pork gaat meestal op de loop de kleinkinderen trekken aan zijn staart.
Pork geeft de DUIM.

DRIMPELS.
Mooie moederdagoverdenking ;-) Geniet er van morgen!