Mythen over liefde, ongrijpbaar fragiel web

Door Weltevree gepubliceerd op Friday 28 September 12:13

Men spreekt verheven over liefde, neerbuigend, gelaten of bewonderend, precies zoals men gebekt is

We zijn sociale dieren, zegt men graag.

 

Zonder liefde kan men niet gelukkig zijn, zegt men


Liefde is zo divers als gewillige prostituees. Het kan duur, goedkoop en op afroep zijn.
Het is een verlangen, vanzelfsprekend recht, neurotische behoefte, gewenning. Zoveel mensen zoveel zinnen, etc, en zo nog wat dooddoeners. Liefde is een werkwoord, zeggen sommigen terwijl anderen ervan zijn overtuigd dat het pas echte liefde is als men er niets voor hoeft te doen. Verliefdheid overkomt me, zomaar, als een vloedgolf, daar heb ik niets over te zeggen! Maak dat de kat wijs, maar mij niet. Die vlinders in mijn buik zijn fijn. Inderdaad.

Jij bent verliefd op verliefdheid, constateert men

Jij werkt de een na de andere partner af en na twee weken alleen leven kom je ‘toevallig’ de zoveelste grote liefde tegen. Niemand mag  roepen dat jij niet alléén met jezelf kunt zijn! Volgens jou zijn al die saaie uitgekakte lui bekrompen, preuts of knettergek. Jij hebt recht op een maatje...denk jij.

 Zodra jij hoort dat jij zoekt naar de enige ware partner, haal je de schouders op. Dat is mijn goede doel, mopper je, want een mens hoort niet alleen te zijn.. Als je hoort dat geen enkele relatie jou kan helen van de leegte die jij in jezelf voelt, lach je.

Hoe je het ook bekijkt: Liefde begint bij jezelf en is voor niemand gelijk.

Iemand die zichzelf te min vindt kan geen liefde geven, men geeft niets meer of minder dan zichzelf. Met een goed gevoel van eigenwaarde ben je klaar voor gelijkwaardige liefde, maar anders zoek je een relatie die getekend is door wederzijdse afhankelijkheid. Dat kan tijdelijk prima zijn om aan te groeien, maar indien het levenslang duurt heeft men elkaar aan het eind waarschijnlijk wel geheel leeggezogen.

 

In een liefdevol nest wordt respect en zorgzaamheid gekoesterd

Opdat een kind zich op eigen tempo zonder schade kan ontwikkelen. Een positieve instelling en goed bedoeld ideaal. Helaas bakt het leven ons poetsen waardoor kinderen tussen wal en schip geraken, op zichzelf teruggeworpen worden. Ik beschrijf hier maar één voorbeeld. Alle ander vormen van  misbruik zijn voldoende bekend, hetzij via zelf ervaren realiteit of we zien de gevolgen ervan bij een vriend of vriendin. Ik praten over het onderschatte belang voor kinderen van het hebben van TWEE zichzelf wegcijferende en liefdevolle ouders.

Goed voorbeeld doet goed volgen

Slecht voorbeeld snijdt echter veel dieper, onherroepelijker in de jonge mensenziel.
Een baby is in beginsel zuivere liefde, onschuldig, teer en totaal afhankelijk. In alle onschuld ploft het kind deze wereld in omdat volwassenen HET kunstje deden en daarna leert het kind in de praktijk over liefde voor de ouders, voor zichzelf, broertjes en zusjes, de natuur, vrienden, het werk, etc. Dat brengen ouders hun kinderen vanaf de eerste dag bij. Hoewel een kind zich dat de eerste jaren niet bewust is, wordt iedere gebeurtenis met bijbehorende gevoelens in het onderbewuste opgeslagen. Positief zowel als negatief.

Ouders leven liefde voor zoals zijzelf die kennen

Als het goed is voelt het kind zich veilig, denkt het dat het hier hoort te zijn en hier op aarde de plaatst verdient zonder er iets meer voor te doen dan puur jezelf te zijn. Mama doet haar kinderen voor hoe ze van papa houdt en dat gebeurt ook van de andere kant. In kleine gebaartjes, de blik in de ogen, een gestolen of zeer gedreven kus, de klaterende schaterlach omdat papa iets grappigs zegt. Kinderen voelen de warmte, maar ook de haat die tussen hun ouders zindert. Zij pikken die energie feilloos op en nemen dat als leidraad mee.

Een afwezige vader (of moeder)

Die ouder heeft echter méér op de kerfstok dan men beseft. Ik neem de vader als voorbeeld.
Het doet er voor kinderen niets toe of dit vertrek wel of niet goed bedoeld is, met de prachtigste volwassen idealen verstandig is omkleed. Verlies is verlies. Vooral als het kind gewend is aan die ene dag per maand en hij plotseling niet meer verschijnt. De vertrokken pa is geen getuige van wat hij aanricht en zeker niet als hij daarna twintig jaar uit het zicht verdwijnt. Op het moment dat hun autobiografische geheugen nog niet volledig werkt, kunnen de gevolgen voor kleuters desastreus zijn. Is zijn vertrek daarnaast gekenmerkt door een minderwaardige oorlog zullen kinderen daar tot aan hun volwassenheid van in de war zijn.

Zelfs als pa per ongeluk (de dood) vertrekt, krijgen zij daar een fikse knauw van. Het ligt aan het karakter van ieder kind en de tegenwoordigheid van geest van mama hoe dit wordt verwerkt. Wie dit zijn vrouw en de kinderen bewust aandoet is hen niet waard, maar daar hebben de achterblijvers geen boodschap aan. De aanwezige veiligheid is vernietigd en beangstigende emoties kleuren de blauwdruk die de intuïtie bepaalt. Kinderen weten (in het ergste geval) niet meer wat van hen is. Vertrouwen in beide ouders is geschaad. Gedane zaken nemen geen keer en zij moeten het samen met mama zien te rooien op de ruïne die over blijft.

 

Al is de overgebleven moeder liefdevol voor twee 

De koters nemen uit zelfbehoud de halve partnerrol over. Als mama dat in de gaten heeft kan zij proberen hen te helpen weer kind te durven zijn, doch indien het trauma zich naar binnen vreet helpt zelfs therapie niet. Men zal moeten berusten dat wantrouwen een positieve binding in liefde onmogelijk maakt, omdat haar kroost  ‘al groot’ wil/moet zijn. Deze kinderen raken in zichzelf gekeerd en hebben geen contact met de realiteit.  Ze zien een compliment als aanval, kunnen niet tegen kritiek en voelen zich geroepen de verloren papa te beschermen. Terwijl de kleintjes op hun tenen lopen en hun eigen gemis ontkennen, komen ze daarnaast nog veel meer tekort. Zij zien niet dat mama door haar man wordt verwend. Ze krijgt niet af en toe een lieve knuffel en papa organiseert nooit iets om haar te eren of samen iets leuks te doen. Emotioneel steken zij niets meer spelenderwijs op van moeders opvoeding en hun gevoel van eigenwaarde kan zich niet gezond ontwikkelen. Als mama geen nieuwe relatie heeft blijven zij verstoken van het voorbeeld dat een gelukkig ouderpaar hen voorleeft.

 

Hoe puberen deze door verlating eenzijdig ontwikkelde kinderen?

Een voorbeeld van gezond puberen stond als commentaar onder De mythe over de lastige puber

"Bij mij zit een puber op de bank en zegt: Ik kan er niets aan doen! Ik heb last van mijn huppeldepupse hersenkwab. Dat heeft hij uit de boekenkast gepikt."

Getraumatiseerde pubers hebben het dubbel zwaar.
Niet alleen hun ‘kind zijn’ staat op de tocht, hun vermeende partnerrol wordt een ondraagbare last. Terwijl ze diep vanbinnen kwaad zijn op alles en iedereen, staan zij zich deze terechte emotie niet toe (om moeder te beschermen als was zij hun kind). Hun lijf komt in opstand zoals de natuur dat aandrijft. Wellicht denken ze dat  ma er de schuld van is dat haar man verdween?

Deze pubers denken en beslissen voor ma in de illusie dat dit hun taak is.  Zodra ma daar een stokje voor steekt, haar kroost naar eer en geweten begeleid, voelen deze kinderen zich verstoten, zelfs nogmaals in de steek gelaten. Eenzaamheid alom. De puberale behoefte  om los te breken van het verleden en de ellende drngt zich op, maar deze kinderen zitten echter vast in een onontwarbare knoop, negatieve spiraal. Ze zijn onderhevig aan dubbele oproer.

Juist op dat moment zou de moeder steun en toeverlaat kunnen zijn

Ze moeten echter niets van hun moeder hebben, geven haar (een ander is er immers niet) er de schuld van dat ze hun draai niet vinden, zo onzeker zijn en obstinaat. Omdat ze anders hun hoofd niet boven water kunnen houden, gedragen zij zich vaak zo hooghartig, dat het grenst aan het onmogelijke. Geen psycholoog kan dat systeem doorbreken voordat de adolescenten daar zelf voor kiezen.

Moeder mag beslist geen terechte constateringen omtrent onwenselijk gedrag uiten. Dat wordt als waardeoordeel opgevat, gemene onbetrouwbare manipulatie om hen de terechte groei te ontnemen. Ma wordt als minderwaardig ervaren en ook zo behandeld in de vooronderstelling dat ze dit verdient. 
Het kind (dat moeders ouder speelde)  kan niet over zijn diepste roerselen spreken met de vrouw die hen heeft opgevoed. Wellicht uit angst dat tegelijk met een onbeheerste woedeuitbarsting ook haar of hun eigen onvoorwaardelijke liefde over is. Het is onduidelijk waar het kind wel of niet van los wil komen, het overziet vaak ook nog niet dat het, ooit de ouderrol overnam.

Machteloosheid staat binnen dit gezin intiem contact in de weg

 

In deze situatie zet een onschuldige constatering emotionele bommen op scherp.
• Wat ben je dwars (Ja, natuurlijk, ik kan niet anders, jij bent te dom, snapt niets)
• Je doet brutaal (Waarom niet? Jij bent nooit een echte moeder voor mij geweest)
• Kunnen we het gezellig houden? (Of jij zo lekker bezig was door pa weg te sturen)
• Ik tolereer geen grote mond  (Ik moest er altijd voor jou zijn dus nu hou jij je bek)
• Ik ben hier de baas (Niet over mij! Jij, wangedrocht, hebt altijd je taak verwaarloosd.)
• Kan het iets minder tegendraads? (Waarom? Jij hebt me in de steek gelaten, trut.)
Alles kan aanleiding zijn om moeder te kleineren. Zodra ma het leven relativeert toont haar jong volwassen kroost zich woedend onbegrepen. Iets humoristisch bekijken lukt in deze gespannen situatie zéker niet. Misschien zal men ma uit hun leven bannen om los te komen van de negatieve band. Het is te hopen dat zij voldoende onderbewuste zelfliefde opdeden, anders zullen zij de rest van hun leven op mishandelende partners vallen.

Zeker als paps na twintig jaar nog zijn snor blijft drukken is het te hopen dat mama de tegenwoordigheid van geest heeft de oproerkraaiers niet het huis uit de bonjouren. Al weet ze dat dit gedrag tijdelijk is, zij moet haar wellicht terechte constatering over asociaal gedrag, narcistische inslag, inslikken want zelfkennis dienen jongvolwassenen zelf te ontdekken. Dit kan jaren duren.

Het kan voorkomen dat kinderen na twintig jaar de vader bezoeken

Ze zijn blij met de verloren ouder en  terwijl ze de moeder uitsluiten hoopt ma dat dit weerzien wellicht één en ander opheldert, zodat de verhoudingen misschien kunnen verbeteren. Dat hoeft echter niet het geval te zijn. Soms kunnen deze kinderen de realiteit pas onder ogen zien nadat ma is overleden en pa het leeghoofd blijkt te zijn die hen ooit zo makkelijk in de steek liet. Dat een weglopende vader een heel gezin zinloos ten gronde richt zal hij beslist niet expres bedoelen, maar toch.....

Reacties (20) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Sakkerju... Weltevree! drie onderbrekingen... kon niet verder lezen door mijn eigen gejank en tranen die mijn ogen verblindde...herkenning. Super verwoord, je hebt een ongeooflijk doorzicht. Je moet!voor groter publiek gaan schrijven! Ik reageer graag iets uitgebreider in een mail...
p1eter... vergeef het hen, ze weten niet wat ze doen... puberende kinderen in deze ongezonde situatie vertellenover wanhoop en totale onzekerheid, die ze op de moeder projecteren. Dat moet ma zich niet aantrekken, bij het kind laten. Als moeder wist ik gelukkig wie ik was en zodra je je er door aangesproken voelt, is de oorlog niet meer te overzien. Rust bewaren dus...
Dat niet alleen de kinderen de dupe zijn van een echtscheiding wordt duidelijk van het lezen van je stuk. Zoals Tijs al zei: een brok in m'n keel.
Zelf heb ik dit (gelukkig) niet meegemaakt, maar wat een drama's lees ik hier op Xead. Ongelooflijk wat mensen elkaar aan kunnen doen. En vaak heel dramatisch voor de kinderen, maar ik vind het heel erg om te lezen wat kinderen jou als moeder dan toe durven te voegen.
Ik wens jullie allemaal heel veel sterkte en toch ook geluk. Mooi geschreven Dora.
Mijn ogen worden weer vochtig... Dit kun je niet lezen zonder een brok in de keel. Heel erg knap hoe jij ervaringen weet te vertellen en hoe je ondertussen feilloos adviezen geeft voor degenen waarvoor het nog niet te laat is. DUIM!
Ik wilde maar dat mijn kind de kans had gehad haar vader te mogen blijven zien. Dat de nieuwe vrouw van mijn ex haar had geaccepteerd en dat ze haar zusje en broertje mee had mogen maken. Helaas... Ik heb er zelfs een rechtzaak voor gevoerd...
Dit artikel gaat over wat er gebeurd als dat allemaal NIET lukt en wie daar de dupe van worden.
Dora, kom er snel op terug met meer woorden, interessant onderwerp!