Zomaar wat gedachtenspinsels

Door Josje gepubliceerd op Friday 28 September 12:13

Gevoelens en gedachten, wat kunnen deze chaotisch zijn!

Wat is geluk?

Ja, wat is geluk? Deze vraag ging deze week veelvuldig door mijn hoofd. Wat maakt een mens nu echt gelukkig? En wat staat het geluk van een individu in de weg? Is het een moeilijke jeugd? Is het de huidige economische situatie? Is het gebrek aan religie of juist een overdaad eraan? Om deze vragen enigszins te kunnen beantwoorden, begin ik met mijn persoonlijke situatie. 

Mijn verhaal

Er was ooit een tijd, zeer, zeer lang gelden, zo'n 9 jaar ongeveer, dat ik zeer ongelukkig was. Ik dacht zelfs aan zelfmoord toen, want ik vond mijn leven niet meer te leven, totaal onleefbaar. Ik zag er geen gat meer in, voor mij was alles volkomen duister. Ik zag wel dat ik acuut hulp nodig had, anders zou ik het niet lang meer redden, want mijn leven was kapot, totaal kapot, niets meer van te maken, wat ik ook had geprobeerd. Nu is elk mens persoonlijk op stuk naar een beetje geluk en de ene op een andere manier dan de andere persoon. Wat de ene mens gelukkig maakt, hoeft voor de ander absoluut niet te gelden, en kan een ander zelfs totaal ongelukkig maken. Dat komt omdat wij mensen allemaal zeer verschillend zijn. Gelukkig maar.

De basisbehoeften van een mens

Veiligheid

Een van de basisbehoeften van een mens is veiligheid, ik denk dat dat een van de belangrijkste behoeften van een mens is en als hieraan niet voldoende wordt voldaan, aan deze behoefte, dan kan een mens aardig scheefgroeien. Kijk maar naar oorlogsslachtoffers, asielzoekers, mensen met een posttraumatische stressstoornis en vele mensen met aanverwante stoornissen. De vraag is, wanneer deze basisbehoefte wreed is verstoord, of dit te genezen is. Het antwoord is dan hoe lang de veiligheidssituatie van een mens verstoord is (geweest) en wat voor hulp iemand hiervoor zoekt en krijgt.

Liefde

Ja, daar heb je nog zo'n basisbehoefte. Ik heb nogal veel moeite met dit woord, het doet pijn van binnen als ik het hoor of als ik het zie zoals het hierboven is beschreven. Ik weet niet zo goed wat ik ervan moet denken. Zoals ik wel eens eerder met jullie heb gedeeld, heb ik het veel in het geestelijke gezocht in mijn leven, maar het heeft voor mij helaas niet het gewenste resultaat gehad, integendeel, het was een vlucht en daarom heb ik zoveel moeite met het woord liefde, want mij werd verteld dat er buiten Gods liefde geen liefde mogelijk was en dat heeft mij in verwarring gebracht, in ernstige verwarring. Dus, mijn conclusie hieruit was: mensen die niet naar de kerk gaan, hebben dus geen liefde en zijn dus in beginsel ongelukkig. Ik kon me dat gewoon niet voorstellen en nog steeds niet, maar ja, ik zat toendertijd nu eenmaal in een zeer extreme kerkgenootschap met zeer extreme opvattingen en die opvattingen die hebben mij geen goed gedaan. 

Zekerheid

Ja, weer zo'n basisbehoefte, weer eentje die ook per persoon verschillend is en per persoon anders wordt beleefd, ik zocht het in het geloof en ik wil verder geen negatieve dingen over het geloof zeggen, alleen dat ik het er zo in zocht dat er daarnaast weinig tot geen ruimte was voor andere dingen, met andere woorden, ik was verslaafd aan het geloof, ik durfde me niet voor andere dingen of mensen open te stellen, want dan zou ik de hemel missen en naar de hel gaan. Ondertussen was mijn leven al zo'n hel geworden, dat ik maar een uitweg zag: deze kerk verlaten en voor mezelf kiezen. Ik kreeg dan wel de boodschap mee, dat de duivel mij zou vinden (de zoveelste bedreiging), nou dat was dan maar zo. Zo ging het ook niet langer, zo zou ik so wie so dood gaan, al was het dan maar door een burn-out die ik ondertussen had opgelopen.

Burnout

Ja, daar lig je dan, na 4 jaar Jezus te hebben gediend, tot bloedens toe, op bed, op de bank, uitgeteld, de hele dag, niets meer kunnend, zwak, ziek en misselijk. Angstig dat de mensen van de kerkgemeenschap contact met me zouden opnemen en me sommeren om terug naar de kerk te gaan omdat me dat alleen maar gelukkig zou maken, verder niets. Een psychiater zou me niet beter kunnen maken, alleen maar God. Ja, dat heb ik gemerkt. Hoe vaak heb ik niet gesmeekt om hulp om mijn verleden te kunnen verwerken en het enige antwoord dat ik kreeg, was dat God liefde was en dat ik mijn ouders dus moest liefhebben. Wel een heel andere vertolking van de werkelijkheid, volgens mij. Natuurlijk wilde ik dat graag  geloven, daarom was ik ook tot bekering gekomen, omdat ik genezing wilde, maar als ziektes en allerhande ander leed niet erkend wordt in de kerk, dan moet ik zoek naar andere hulp en dat heb ik dan ook gedaan, maar dat vertel ik in mijn volgende verhaal.

Reacties (1) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
ik was deze website totaal vergeten, maar ik vind mijn verhaal mooi in elkaar gezet en afgewisseld met afbeeldingen, ik ga zo het vervolg schrijven.