Geen Vaderdagverhaal zolang mannen geen mensen zijn

Door Weltevree gepubliceerd op Friday 28 September 12:13

Mannen en vrouwen denken vreemd over elkaar. Het is hoog tijd voor de Mensigratie HYPE !!!

Mythes over mannen en vrouwen

Het lijkt wel een blijvende verslaving

 

Die maakt meer kapot dan ons lief is. Als het zo doorgaat zitten we met zijn allen als dolle fokstieren en geile plofhennen in een supersonische duivelskeerkring. Moeten wij, onze nazaten en daarna weer hun kinderen de klos blijven van oude uitgekookte mythes? Nee! Kunnen we daar korte metten mee maken? Ja

De nieuwe hype wordt 

de beste, heerlijkste, vrijerste, nieuwste, liefste en gezondste!

Het brengt ons bij elkaar--*-- drijft ons niet verder uiteen!

 

Mens-i-gratie

Het is geen politieke partij. Het kent niet de verdeel-en-heers-hokjesgeest. Laten we allen gaarstomen, samen klaarkomen voor de mooiste feestelijkste samenleving die ons de meest positieve toekomst bieden zal. We hebben het gereedschap ervoor in huis, de kennis en de tijd ervoor.

Robert Long zong al in de 70er jaren

“Wie bang is voor morgen moet vandaag nog gaan hangen”  

De wereld liet hij ermee uit de voegen schudden, trapte soms heilige huisjes omver, schopte met zijn controversiële, maar zeer maatschappijkritische liedjes tegen de gevestigde orde aan. De Paus,  kleinburgerlijke bekrompenheid,homo's en lesbiennes, de dwaze moeders in Argentinië, kortom alles waar wat mis mee was. Wat heerlijk was het dat hij mijn denkbeelden verwoordde. Wie zijn eerste liedjes kent weet wat daarna, door de ‘rijke welvaart’ in het vergeetboek verschimmeld is geraakt en ziet hoe we nu zijn beland op precies hetzelfde punt, maar dan met andere ingrediënten.

De beuk erin, maar deze keer met inzicht, liefde en beleid.

Onze collectieve creatieve geest is tussen toen en nu langzaam maar zeker dood gedrukt door de behoefte van de wieg tot het graf te worden verzorgd. Prima, dat hoort ook zo in onze eerste levensjaren. Dan moet alles en iedereen ook om ons draaien, om stevig te kunnen aarden, maar…Inmiddels heeft een groot deel van de mensen verleerd op eigen benen te staan. Men roept gauw dat de regering, mijn man, vrouw, kind, buurman, het moet regelen. Er voor anderen willen zijn, je welvaart delen is geen middel meer tot geluk.

Overheden zijn niet onze ouders, noch de grootouders

De regering zal niet onvoorwaardelijk van ons houden. Als dat wel zo was had men ons (als groot) gezin niet mishandeld. Dan waren wij niet massaal verontmenselijkt. Was onze binnenwereld niet naar buiten gedreven in de jacht naar meer en meer, kon internet en feestboek het leven niet vervangen om schijnveiligheid te bieden. Om daar de opwindende onfeilbare mensen te spelen, die we in het echt niet meer durven wezen. Men is vergeten van fouten te kunnen leren. Facebook maakt niet vrij, het drijft de oppervlakkigheid nog verder op en ons innerlijk raakt steeds meer dicht gemetseld.

We hebben ons geluk aan de raarste en minst werkzame wet verkwanseld 

Aan wie is hier het bangst. Aan de fearfactor. Een diep doordrenkt gevoel van 'eng' heeft ons bevangen in de zoektocht naar geborgenheid. Angst voor elkaar en voor het leven. Het heeft ons via de donkere weg naar gelatenheid gevoerd wat men niet mag verwarren met tevredenheid. Ontmoedigd berusten we in wat we niet veranderen kunnen. We zijn door een pessimistische faalangstige epidemie besmet waarvan we kunnen genezen. Jong en oud samen! Alles is te veranderen indien we dat willen,

We moeten het natuurlijk dan wel durven willen!

Dat gezapige, het zal mijn tijd wel duren,

hoeft ons niet gevangen te blijven zetten.

We zijn bang voor alles en nog wat, zonder er de vinger op te kunnen leggen. Wij moeten niet meer afhankelijk willen zijn van angst, van anderen of van veranderen, als kinderen die rust en regelmaat hebben gemist. Op het moment dat we onze verantwoording nemen ziet de wereld er vertrouwder uit. Zodra we vanuit ons innerlijk leven, aan de hand van onze eigen sterke drijfveer, merkt men dat we zonder paps en mams heel goed en zelfstandig kunnen overleven. Via het geweten over goed en kwaad, 

De Mensigratie

Mensigratie is de nieuwe hype en dat woord houdt zoveel meer in dan een simpel plat letterkentinkje
• Het is gloednieuw,
• Stelt de mens centraal
• Ligt lekker in de mond, bekt lekker, zogezegd.
• Is voor de helft (mens) onze eigen taal en de andere helft geleend, bijwijze van integratie. Dat deel staat voor emi-immi-inti-anti-inte-segre-sacre- en nog veel meer soorten gratie. Wat willen we nog meer?
• Het is zoveel beter dan dat suggestieve ouderwetse woord emancipatie. Mishandelaars kunnen we niet bij deze vernieuwingshype gebruiken.

De eMANciPAtie

Waarom feministen de man in het midden zetten vond ik vroeger al raar. En ook nog dubbelop, man en pa, Alsof je ermee uit kon drukken hoe erg je ervan af moest, van die mannen. Nou ja, zeg. Dat moet toch vanzelf tegendraads uitwerken? Blijf toch eens met je tengels van de man af, dacht ik

Laat hem met rust totdat je zelf de boel op een rijtje hebt, dacht ik.
Splits hem niet de verantwoording van je eigen onvrede in de maag, dacht ik
Laat hem zijn eigen groei en leer hem zijn eigen maagvulling koken, dacht ik
Hoe kinderachtig is dat spelen in de zandbak van wellis-nietis, dacht ik,


Leer die man om te beginnen eerst eens echt kennen als mens, dacht ik

 

Dat alles is nu veertig jaar geleden en ergens in de verte weten nog enkele mensen wat er destijds aan heftigheden hervormingen de revue passeerde. Oude knarren, die men niets meer durft te vragen want we worden voor dom versleten. "Durf te vragen" ( oh. kijk ons eens, hoe we  hip opnieuw het wiel uitvinden) 

Er zijn tegenwoordig sessie voor dertigers, workshops om te leren elkander iets te durven vragen! Het schijnt een groot succes te zijn en dat is altijd nog beter dan bij de pakken neer te zitten. Ik heb er een filmpje van op Facebook staan en de link van één van de workshops hierin geplakt.

 

Voordat je anderen de schuld geeft van jouw ellende

moet je toch op eigen kracht

krachtvouw / krachtman

durven worden,

dacht ik!

Feministen 

Dat woord klonk mij vroeger in de oren als dikke inlegkruizen, dacht ik.
Zij zouden het zonder man doen, maar lieten zich wel door hen rondrijden, dacht ik
Je kunt beter samen sterk zijn, de taken verdelen, gelijkwaardigheid nastreven, dacht ik
Men moest ook huwelijk plus boterbriefje als levensverzekering op durven geven, dacht ik
Je moet dan ook niet meer mauwen dat je zelf voor het brood op de plank moet zorgen, dacht ik.

Ik wilde zo graag samen met mijn man een goed team zijn. Een warm nest voor de kinderen, waarin we elkaars sterke kanten konden delen. Tot ik, juist vanwege mijn optimisme, goede geloof in gelijkwaardigheid, flink bij de neus werd genomen en door de drek getrokken. Slechte keuze Dora... Mijn bloedeigen man bleek een arme wolf in schaapskleren. Vergeef het hem, hij wist verliefd niet beter. Het was een harde leerschool, toen duidelijk werd wie dáárvoor betalen moest. Dat ik aan alle kanten plus op elk gebied was gebruikt, uitgewoond, lichamelijk, financieel en maatschappelijk was een hard gelag. Waar twee vechten hebben er wel twee schuld. Even was ik uiteraard pislink omdat het allemaal zo oneerlijk was en ik met alle gevolgen alleen gelaten werd. Zes weken wellicht en wat is dat op een mensenleven?  Zachte heelmeesters maken stinkende wonden. Oké, dacht ik, dit was toevallig een zieligerd, een onbewust exemplaar, een mislukt maandagmorgenproduct. Jammer dan, maar daardoor moet ik niet alle mannen aan de hoogste boom opknopen. Door dit meesterlijke leerspel was ik ook wel schoon van valse hoop en dwaze emancipatoire gedachten. Al snel wist ik dat de hand in eigen boezem steken wel heel erg leerzaam was.

Een rasechte feministe was ik niet

Ik vond het zo hard om mannen buiten te sluiten

 

Wat ik ervoer was géén mannenwoede. Dat was vrouwenkwaadheid, die zich niet richtte op mannen, maar op alle mensen die de ander niet serieus namen, hen niet respecteerden. Ik had alle energie nodig om mijn kind te ondersteunen en dat deed ik, stak teveel op van het vechten tegen overmachten, die dachten dat ik het wel op zou geven en bewees dat je woede om kunt zetten tot succes, dacht ik. 

Ik zou uiteraard mijn bestaan alleen ook volledig gelukkig maken, dacht ik.

Men zou er blij mee zijn dat ik gelukkig was, ook zonder man volledig heel kon zijn, dacht ik

Ik hoefde enkel maar mezelf te zijn en dan zou hij die bij mij paste wel verschijnen, dacht ik
Tot ik merkte dat ik (door schade en schande) wel erg sterk geworden was. Vanaf dat moment kon ik niet meer bij vrouwen noch bij mannen terecht, merkte ik. In sommige opzichten hadden de 'inlegkruizen'  versus  'emancipatie' wel gelijk, maar ik zag de vrouwenbevrijding meer als pubers die klokken wilden luiden, maar de klepel te veel nodig hadden en zich daarover boos maakten. Ik kreeg zo genoeg van al dat vrouwengeklaag, terwijl ze zelf niets ondernamen om samen met hun man op zoek te gaan naar de oplossing die voor beiden goed was.

Kijk eerst wie van nature waarover de baas is, dacht ik.

Daaruit ontstond de idee om mensigratie in te voeren waarin mannen, vrouwen en kinderen niet bestaan. Waarin we samen een tros natuur zijn. Een prachtige bos met unieke mensen. Uiteraard bestaan er adellijke bouquetten, natuurlijke veldboeketten, grafstukken en doodskransen.

Japanse kunst Ikabana tuiltjes  of een ludiek bijeengeraapt zootje fleurigheden, De overeenkomst is wel dat al die stelige, soms stekelige, natuurprodukten uitmonden in het begrip MENS. De een in de knop, een ander in de bloei en op het laatst zijn we verlept, klaar voor compost. Mooier kan D. Weltevree het voor niemand meer maken.

Laten we volwassen worden, niet meer over elkaar heen rollenbollen in de geestelijke zandbak om te zien wie de sterkste is. Volgens mij komt al dat ruziën over de seksen omdat de goeden onder de kwaden lijden en dat heeft niets te maken met welk handvatje waar zit.
Die handvatten hebben we niet voor niets meegekregen en we bezorgen er elkaar veel plezier mee. Lijfelijk houvast, geestelijke bijstand, steun in praktische zaken. Meer is er niet voor nodig om ons collectief gelukkiger te maken.

Laten we de zogenaamde maakbare wereld vergeten zolang het betekent dat we bang zijn voor sterke mensen, zolang we de zwakkere bemedelijden opdat we hen met zijn allen kunnen helpen. Dat maakt eenheidsworsten van ons allemaal. Daar worden we eenzaam van.

Vechten hoort bij gewetenloze lieden die anderen moeten bezeren /kleineren /overheersen bespelen/ manipuleren en noem zo nog een heel encyclopedie negatief gedrag op.

Waarom zijn mensen negatief? Ze blazen zichzelf op, maken zich groter omdat ze zich de mindere voelen. Soort zoekt soort, laten zij elkaar maar hun eigen lesjes leren opdat de positieve mensen zich bij elkaar thuis kunnen voelen. We gaan het over een andere boeg gooien,

 

Zonder Moeder of Vaderdag 

We hebben vanaf heden de positieve Mensendag

Terug naar de natuur en blij zijn met elkaar en ieders eigenheid.

 

Reacties (30) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Prachtig artikel.
Ik vind het een goed artikel, ik ruik een streven naar gelijkheid, of accepetatie van verschillend zijn. Spiritueel gezien is het, naar mijn mening, een wandeling terug naar het licht. Waaruit we allen zijn ontstaan. In die zin zie ik het Adam en Evaverhaal ook als de eerste scheiding, maar ook niet voor niets aangebracht, de strijd tussen hun zonen werd de tweede scheiding. Je stuk inspireert me om hier op voort te borduren.
Sterretje, dank je wel voor deze mooie feedback. Het licht, zeker... Het hoort in mijn filosofie...
Goed geschreven! En mooi gebruik gemaakt van de lay-out.
Heerlijk artikel. Een duim van een man die altijd zichzelf blijft.
Euh die nieuwe mythe op de rol.... reuen en teven, waar zijn ze gebleven?
Mooi stuk Dora.
Kirsti....DAAR houd ik je aan...
Iedereen maar weer heel erg bedankt... Morgen staat een ander mythe op de rol...