Onvoorwaardelijke liefde van een ouder naar zijn/haar kind en natuurlijk ook andersom.

Door Bea68 gepubliceerd op Friday 28 September 12:13

Dit verhaal gaat over mijn volgende boek. Deze staat nu nog in de kinderschoenen. Over de onvoorwaardelijke liefde tussen ouder en kind, of andersom. Helaas is deze er niet altijd hier kan ik gedeeltelijk over meepraten. Kijk maar eens bij mijn andere verhalen. Maar als je ook maar iets herkend over jezelf of iemand anders hoop ik van je te lezen met een reactie. Opbouwende kritiek is ook welkom! Veel Leesplezier!!

 

Toen ikzelf moeder werd begreep ik pas wat mensen bedoelden met een onvoorwaardelijke liefde.

Totdan geen geluk gehad in de liefde en dus kon ik hem niet op die manier.

Maar van je kind, wie houd er nu niet van zijn/haar kind? En natuurlijk dit kind ook van zijn/haar ouders.

Natuurlijk zijn er uitzonderingen bij(helaas van dichtbij meegemaakt)

Vanaf het moment dat je kind geboren word loop je over van trots, je wil het wel van de daken schreeuwen.

Iedereen mag weten dat jij het mooiste, bijzonderste kindje van de hele wereld hebt gekregen!

Helaas denkt iedere nieuwbakken ouder er hetzelfde over dus iedereen heeft het meest bijzondere kind ooit gekregen.

De geboorte, een ramp, marteling en vele andere niet leuke woorden die dit omschrijven.

Vanaf het moment dat het kindje geboren is word ook in jou een ouder geboren.

Vanaf dan ben je niet meer alleen (Bea in mijn geval) maar bovenal mama.

Op dat moment ben je onzeker, bang om fouten te maken en om dingen verkeerd aan te pakken.

Want dat meest bijzondere kind verdiend de meest bijzondere opvoeding.

De eerste luier, het flesje, de eerste gulle lach die je kindje je schenkt, de eerste woordjes, wankele stapjes, los fietsen, zwemdiploma of andere sportdiploma, school enz enz.

Met de leeftijd en lengte groeit (helaas) ook de mond mee...

Woorden die je nooit verwacht had dat jou kind die zou uitspreken vullen de kamer.

Soms lijkt het wel of je kind alleen maar boos kan zijn, maar zelfs als je weleens de neiging hebt spontaan te gaan behangen en ze er vervolgens achter te plakken,komt het ooit weer goed.

Soms heb je het idee, nu pik ik het niet meer..nu zoek je het maar even zelf uit!

Als dat even te lang duurd komt hij of zij vanzelf naar je toe om het weer goed te maken, en soms zul je zelf de eerste stap maken.

Vaak door een simpel gebaar, een klein cadeautje of een lief woord,word je puber weer even (een klein lief)kind.

Vele van die momenten ga je meemaken en niet altijd zijn ze even leuk.

Maar er gaan ook vele mooie momenten in je leven komen..

Denk maar aan, je kind`s eerste verkering.. Het stamelen met een rood hoofd van mahaam ik heb verkering.

Dan word het tijd voor het gesprek van de bloemetjes en de bijtjes.

En soms is dat al te laat...

Dan word je eigenlijk veel vroeger dan jijzelf in gedachte had ineens oma of opa (soms van een fout vriendje,soms gelukkig ook niet)

 

Natuurlijk is sommig nieuws niet altijd even makkelijk, en moet je soms 10 x slikken.

Je zult boos moeten worden op zijn tijd.

Maar uiteindelijk zal je kind begrijpen dat je alle beslissingen in zijn of haar leven genomen hebt omdat je van hem of haar houd.

Dit bedoelen we nu met onvoorwaardelijke liefde, de liefde van een ouder naar een kind.

Kon het maar voor iedereen zo zijn.

 

 

Reacties (3) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Inderdaad Melani
Je bent de eerste..
Maar dan wel een heel leuk berichtje gelijk.
Ook pubers houden van hun ouders, alleen willen die dat zeker niet aan hun fam. en zeker hun ouders laten zien.
Maar Inderdaad blijft een kind het beste wat je overkomen is als je zelf geen liefde gekend hebt, of nauwelijks.
Dank je wel voor je reactie.
Bea
Hallo Bea,
Waarschijnlijk ben ik dan de eerste ;-) en ik moet je complimenteren; heel mooi en heel herkenbaar. Ik heb zelfs een account aangemaakt om te kunnen reageren.
Bij mij kwam het iets later, ik had niet meteen toen mijn geweldige zoon geboren werd het gevoel mama te zijn, dat kwam pas een of twee dagen later. Het moest even groeien en eerlijk gezegd voelde ik mij daar in eerste instantie schuldig over want dat lees je niet in de boeken. Tenminste ik niet. Maar nu bijna 13 jaar later ben ik iedere dag weer dankbaar voor mijn geweldige zoon. Hoewel hij nu begint te puberen en het stukje van de mond die groeit mij heel bekend voor komt blijft hij het allermooiste in mijn hele bestaan. Zelf heb ik helaas ook niet op een andere manier liefde leren kennen maar de liefde die je voor je kind voelt maakt alles goed.
groetjes,
Melani
Jammer dat dit verhaaltje nog door niemand gelezen is..
hopelijk komt daar nog verandering in!
Ik vond het zelf wel een leuk verhaaltje.