Identiteit, ben ik iemand of niemand

Door Stardust gepubliceerd op Friday 28 September 12:13

Wie ben ik? De vraag die ons al eeuwenlang bezighoudt. De vraag die je een leven lang bezig kan houden terwijl het leven zelf er soms van alles aan lijkt te doen om je van dat grote vraagstuk af te leiden! Zit daar niet een boodschap in? Hoe belangrijk is het eigenlijk om jezelf te leren kennen? Om jezelf te leren blijven? Weten we dat niet allang? Zoeken we naar iets dat niet gevonden kan worden omdat het er al ligt? Is het zowel zinvol als zinloos om te zoeken?

Wie ben ik? Wie ben ik niet?

Zinloos omdat je niet gevonden kan worden, simpelweg omdat je er al bent, wat je dan ook bent of denkt te zijn, weet je überhaupt wel wat je zoekt? Zoja dan heb je dus al een beeld van jezelf,  zo nee dan is het toch moeilijk zoeken als je niet weet waarnaar?

Zinvol omdat je er eerst achter moet komen dat je er al bent en daar kom je pas achter als je eerst gaat zoeken om er dan pas achter te komen dat je jezelf niet kunt vinden, omdat dat niet kon omdat je er al was?

Of?  Wie valt er bij of werpt iets tegen?

Gedichtje

Ik herken mijn weg niet als mijn weg

maar eerder aan de wegen die ik niet herken

weet alleen maar wie ik ben door wie ik niet ben

zoals je soms iemands naam even niet weet

maar wel zeker weet hoe hij niet heet...

 

Als ik er dan ook over nadenk, de tijd heb, me afvraag

ben ik iets vaags,

iets van vele mogelijkheden

vele persoonlijkheden,

iets onaantastbaars

maar ook iets alledaags

waarin ik velen ben, misschien wel jou

misschien die ene vrouw

uit 'goede tijden slechte tijden'

ik bedoel: misschien zei zij wel iets wat mijn hoofd interessant vond

ontving het als een waarheid waar ik ooit voor stond

of bracht het iets dat ik wilde vermijden.

 

En al dit alles, deze wonderbaarlijke gedachtes van gedaantes

zijn slechts verpakt in  één lijf

met een beperkte houdbaarheidsdatum,

 

van gemiddeld zo'n tachtig jaar,

misschien dat ik iets langer blijf...

Waar vonden wij het wonder niet meer bijzonder

Hetzelfde mens (van dat geboortekaartje) is gewoon geworden,

omdat het al weer een tijdje meegaat, alles went, blijkbaar

 

Ik zie een walvis voor me

waarom weet ik niet

waarop sporen zitten van een leven lang leven

in vrijheid, dat betekent ook het lijden

gezien de schrammen, parasieten

hele ecosystemen op en rond het oerlijf

Een eik, langzaam maar zeker groeiend

diepe wortels in de grond

takken in de lucht

leven gevend aan bewegend leven

 

 Ik zie Jezus voor me,

zittend in een kring met vrienden

en een vijand maar ook weer niet

want als er niet Judas was die hem verried

wat dan? Het moest toch gebeuren

dat hij ons voor ons verliet? 

 

Ik heb lief, daaraan herken ik mezelf als mezelf

ik heb lief en er is iets dat mij liefheeft

misschien is het alleen dat

wat essentieel is, is dat hetzelfde als dat,

wat mij dit leven geeft

en weg zal nemen

als het is uitgeleefd

 

 

 

Reacties (5) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Dank voor jullie reacties!
Mooi geschreven
Prachtig! Ik denk dus ik ben. : )
Toch een stuk rustiger als je weet dat je er bent
en wat je bent,
maar anders had dit mooie gedicht
waarschijnlijk het levenslicht
niet eens gekend
En wat een mooi gedichtje terug, dank!