Vrienden of mensen die je het langste kent?

Door Stardust gepubliceerd op Friday 28 September 12:13

Ooit las ik een spreuk, dat was zoiets als: "zijn je vrienden echte vrienden of mensen die je gewoon als langste kent" Stilstaan bij wie je bent en wat je wilt worden betekent ook dat je af en toe stil zult staan bij de mensen om je heen, die je je vrienden noemt. Wat voegen ze toe? Wat is het waard? Wie hou je over als je kritisch bent? Maar misschien ook: wat voeg ik toe aan het leven van een ander.

Nieuwe vrienden 'maken'

Er bestaan mensen, echt, die het heel belangrijk vinden dat er met kerst een lange rij met kaarten aan de muur hangt. Die een rijk sociaal leven hebben, een agenda vol afspraken en een kalender vol met namen. Ik hoor daar niet bij.

Ik hou mijn leven zo leeg mogelijk. Zodat er altijd ruimte is voor wat en wie er komt. Zodat er ook voldoende ruimte is voor mijn gedachten over de mensen die er wel zijn.

Als echte vrienden op één hand te tellen zijn, wat houdt dan 'de rest' in? Is het om te kunnen zeggen dat, als mijn collega's vragen op maandagmorgen of ik nog 'iets leuks'gedaan heb in het weekend, dat ik dan altijd wel iets leuks gedaan zou kunnen hebben van het weekend?

Ik kan het soms wel bewonderen, mensen met een tomeloze energie, die van babyshower naar bruiloft gaan, en van vrijgezellenparty naar verjaardag hoppen. En er daarna weer 5 facebookvrienden bij hebben weten te scoren.

Tegelijkertijd kan ik me erg verdrietig voelen als ik per ongeluk op zo'n verjaardag beland ben en ik zie dezelfde groepjes met elkaar praten, meestal over anderen, die er die avond nou net nìet bij zijn. Of mensen , die, als je beter kijkt, eenzaam die avond doorbrengen.

 

Soms zou ik er ineens iets tussendoor willen gooien: 'Maar wat houd je echt bezig?' Want ik weet dat jouw man vreemd is gegaan, of dat je nog verdriet hebt over je overleden vader, dat je met de lijn bezig bent maar het je niet wil lukken om af te vallen, ik weet toch van je angsten, en je dromen, dat, wat we allemaal hebben, maar waar we over zwijgen als we leuk 'moeten' zijn.

Ik zou willen zeggen: wat kan jou het nou schelen wat Barbie op haar bruiloft doet, of dat Rutte verkeerd zat en of de wortelen duurder geworden zijn? Willen vragen: Wie heeft er gisteravond lekker gesext met zijn of haar partner? Heb je nog gehuild om je vader, of gelachen om je eigen onzekerheden?

Misschien ben ik te streng, dat heb ik me ook afgevraagd: mensen willen soms juist even niet aan hun shit denken, willen juist soms dronken worden, lachen, of over andere mensen praten. Op die manier krijgen zij misschien weer energie. Maar er is een verschil tussen een goede en een slechte energie:

Deze week ging ik mee naar vrienden van een vriend. Nadat er genoeg alcohol in zat kon er gedanst en gelachen worden, er werd niks gevraagd, niet te persoonlijk, er werd niet ingegaan op persoonlijke vragen, er werd leuk gedaan, maar dan toch vooral na de alcohol. Ik dacht "oh ja...zo was het". Wat is mijn leven dan leeg (leeg zonder negatieve associatie) : De vrienden waarmee vrienden ben zie ik om de zoveel weken, en omdat dat er best wat zijn, duurt het soms maanden voordat ik de persoon weer een volgende keer zie.

Zo is er een vriendin die ik tijden niet spreek, waar soms meer dan een half jaar tussen zit. En toch gingen we dan weer 10 dagen met elkaar op vakantie, incl. haar kinderen, waarvan één autistisch. En dat ging vanzelf. Avonden buiten op het terras, met of zonder alcohol, met of zonder kinderen, lachend, soms tot in onze broek pissend aan toe.Of huilend van de soms moeilijke weg in het leven.

Op die manier kan ik het händelen, naar mijn idee écht leven, en genieten van die persoon en die vriendschap, op dat moment. Net hoe het komt. Net hoe het loopt. Sommigen noemen dat saai: sommigen wilden minstens 1 x in de 2 weken afspreken, voelden zich miskend dat zij 'weer' als eerste contact op moesten nemen, zeiden: ik hoor nooit wat van je, of  jij kunt ook nooit' ik begreep het eerst niet: ik heb een zaak, een partner, ouders, een huishouden, een hobby, een kat, een lijf,  dat aandacht nodig heeft...ik kan wel! Maar niet in jouw tempo....!  

Ik begreep het later wel. Omdat ik het ook zo heb geprobeerd, maar dit is voor mij tot nu toe de beste manier om te leven. Mijn leven is vol - ledig. Misschien saai in de ogen van een ander, maar dan zou die ander beter moeten kijken naar me, maar dat kan dan weer niet,  want die moet alweer naar je volgende afspraak... dan maar liever een oordeel plaatsen"Jij kunt ook nooit".... Ik veroordeel jou niet om je snelle leventje, veroordeel mij niet om mijn saaie leventje. Want..wat zou je er van vinden als het andersom zou gaan, ik ineens zou zeggen: "Jij wil ook altijd afspreken" of "ik hoor altijd wat van je""moet ik jouw gaten opvullen, waar jij bang voor bent?" "Kun je jezelf niet vermaken." En, als je dan zonodig van mijn vriendschap wilt genieten, wil je dat dan juist niet om wie ik ben en waar ik voor sta?!"

Om op zijn "echte meisjes vinden zichzelf" af te sluiten "Live and let be lived"(of zo iets kroms) ...

Reacties (4) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Dank jullie voor de ccomplimenten x
ik kan me helemaal in je verhaal vinden. Goed geschreven
Ze zijn op 1 hand te tellen ;-)
Ik kan me helemaal in je verhaal vinden veel kennissen mar weinig echte vrienden die je sporadisch ontmoet. Duim taco