Een huwelijk dat zelfs een wereldoorlog negeerde

Door Mijler gepubliceerd op Friday 28 September 12:13

Een waar verhaal over een huwelijk dat niet doorging op Dolle Dinsdag 1944

Zelfs een wereldoorlog kon geen wig vormen in een al achtenzestig jarig huwelijk

 

Honderd drieëntachtig is de gezamenlijke leeftijd van mijn zus Cor en haar man Frans. Zij is negentig en hij drieënnegentig. Mijn zus is zeventien jaar ouder dan ik en wij zijn de enige twee nog uit een gezin met acht kinderen. Van een gezamenlijk opgroeien in het gezin was bij ons geen sprake. Toen ik vijf jaar was en me een beetje bewust werd van de huislijke geschiedenis traden Cor en Frans in het huwelijk en gingen elders wonen. Uiteraard kunnen zij mij nog interessante dingen vertellen over de eerste vijfentwintig jaar van ons gezin. Ik praat dan over ruwweg de periode van 1920 tot 1945.

Hoera een foto

Een tijd waarin nog weinig op foto of schrift werd vastgelegd, zeker door de plattelandsfamilies en wij behoorden tot deze burgerij. Zo heb ik kortgeleden van haar een foto van mijn moeder te zien gekregen toen die vijftien jaar oud was. De enige uit haar jong vrijgezellenbestaan. Met haar achttiende trouwde ze met mijn vader en met haar tweeëntwintig was ze moeder van vier kinderen.

De geplande trouwdag

Bijzonder is het verhaal van de trouwdag van mijn zus Cor en Frans. Wij woonden toen in het kerkdorp Nieuw Borgvliet, deel uitmakend van de gemeente Bergen op Zoom. De kerkelijke trouwerij zou plaatsvinden in de parochiekerk van Nieuw Borgvliet en de wettelijke vastlegging in de gemeente Woensdrecht. Frans zou daarvoor eerst vanuit het dorp Hoogerheide naar ons thuis in Nieuw Borgvliet komen om zijn bruid op te halen en om daarna gezamenlijk de kerkdienst en de bruiloft te vieren.
Dit was op dinsdag vijf september 1944, tegen het einde van de tweede wereldoorlog

Op die dag speelde er zich in de noordelijke gebieden van Nederland emotionele taferelen af. Dit naar aanleiding van berichten dat ons land nu elk moment bevrijd kon worden van de Duitse bezetting. Vlaggen en vaandels werden tevoorschijn gehaald en mensen gingen de straat op om de geallieerden op te wachten.
De bevrijders waren tot Antwerpen gekomen. Er kwamen echter aanwijzingen dat de Duitse troepen zich aan het hergroeperen waren. Daardoor werd het in onze zuidelijke grensstreek boven Antwerpen extra gevaarlijk. De afstand Antwerpen tot Hoogerheide is maar vijftien kilometer en dus werd er van Antwerpen tot Bergen op zoom nog flink gevochten.
Deze gedenkwaardige dag staat in de geschiedenis geboekt als “Dolle Dinsdag.”

Voor het aanstaande huwelijk betekende dit dat Frans de deur niet uit kon en ergo dat het hunkerende paar niet in de eeuwige trouw verbonden kon worden. Daar stond de bruid in het smetteloos wit op deze zwarte dag nodeloos te wachten op haar lief.
De slecht geïnformeerde koster van de Rooms Katholieke kerk “Antonius Abt”kwam naar ons thuis met de dringende vraag, waar het aanstaande bruidspaar toch bleef. Was het nu maar de kerk van Antonius van Padua geweest, want dat is per slot van rekening de heilige bij uitstek voor gevonden voorwerpen.

Eind goed al goed

Duidelijk is, dat het later allemaal nog goed gekomen is. Cor en Frans zijn een maand later op drie oktober 1944 echt in de echt verbonden. Dit jaar hopen ze hun negenenzestigste trouwdag te vieren. Een oerdegelijk huwelijk waar zelfs een wereldoorlog geen vat op kreeg.

De foto van mijn moeder is origineel (van 1917)

De trouwfoto niet. Is wel van 1944

 

Reacties (4) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Mooi en bijzonder verhaal, duim!
Ja, ik kende hem al uiteraard, maar oeps Henk. Haha, ons kent ons, bij jou kan ik wel efkes de puntjes op de i. Was je der efkes nie bei? mij zus? ... Das niks voor jou(w)
Mooi verhaal! Negenenzestig jaar getrouwd, daar neem ik mijn petje voor af!
Een mooi verhaal! Bijna zeventig jaar getrouwd, wow! Een dikke duim verdiend