Praten of communiceren: doen is een tweede

Door Spijkerschrift gepubliceerd op Friday 28 September 12:13

Of al die hedendaagse media nu zo'n vooruitgang is? Gewoon pen en papier werkt gelukkig ook nog steeds.

Deze week kwam ik tot de conclusie dat ik van een zekere tijdslijn afstam. Zo’n eentje die Facebook hanteert. Mijn tijdslijn begint voor het ontstaan van het mobieltje. Sterker nog, van voor de personal computer. Ik herinner mij nog als de dag van gisteren, dat mijn moeder thuis kwam met een leenpc van de bieb. Er zaten van die zwarte vierkante dingen bij - floppy’s – en met wat gehannes en gedoe, was het mogelijk om enkele zinnen te typen. Een soort van geheimschrift, want ik snapte er geen mieter van. En dat ding waarschijnlijk ook niet. Die was weer snel terug naar de uitleenbalie. Lastig communiceren met die techniek, dacht ik nog.

Mijn kinderen kunnen zich geen leven voorstellen zonder deze digitale techniek. Ze weten niet beter. Gingen mijn liefdesbrieven vroeger via de post - smachtend en vol onzekerheid hing ik toen aan de brievenbus. Tegenwoordig 'ga je met iemand' via een smsje, zoals ik dat van de week ervaarde. Driftig tikkend werd het aanzoek heen en weer gezonden. En nog geen tien tellen later was er een stelletje geboren. Tja, daar kan geen postbode tegenop.

Maar die ouderwetse brieven zijn hier in huis niet helemaal passé. Bij het opruimen vond ik een heftige, zeer recentelijke woordenwisseling tussen mijn dochter en haar vriendinnetje. In die interne mail werd beschreven hoe de vriendschap ervoor stond. De een wilde niet langer meer bevriend wezen, waarop de ander vroeg of dat opging voor het hartsvriendinnen zijn of de gewone vriendschap. Deze schijnt dus uit gradaties te bestaan. Nee, ze bedoelde hartsvriendinnen en die andere eigenlijk ook liever niet meer. “Helemaal niet meer!?” Kort in koeienletters volgde daarop: “Ja. Sorry hoor.” Nou, dat vond het meisje dus een zeer kinderachtige reactie en gelijk werden er ook enige nare vergelijkingen gemaakt van het ene uiterlijk met die van de ander. Dat vond ik niet zo netjes. Vooral niet toen de beide meiden ook nog eens elkaars tekortkomingen erbij haalden.

Gelukkig kwamen de dames, na enkele dagen niet met elkaar te hebben gesproken, weer tot bezinning. “Het voelde toch niet zo goed om elkaar te negeren op het schoolplein,” verklaart dochterlief haar vernieuwde vriendschap. Gelukkig maar, ik ben blij hun stemmetjes weer als vanouds te horen via skype, waarbij ze elkaar complimenteren met elkaars bril en outfit. Zo zie je maar weer, op wat voor manier de communicatie ook verloopt. Blijven praten is de remedie.

 

Reacties (1) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Leuk artikel.
Ja ik herken het die van mij zijn tieners. Ze zijn zo handig ermee.
Heb je mijn artikel blackberry voor moeders gelezen?
De oplossing.
Duim en fan
Tex