Jonge alleenstaande moeders

Door Babycakes gepubliceerd op Friday 28 September 12:13

Het mooiste geschenk ter wereld of een rampenplan?

Daar sta je dan. Twee testen in je hand, beide met twee streepjes.
Ik hoor het mijzelf nog zeggen: 'nee schat, dat kan helemaal niet! Ik ben gewoon aan de pil'.
En toch, toch liggen er nu dus twee positieve zwangerschapstesten in mijn hand.

Waar moest ik beginnen? Waar kreeg ik hulp? Waar moest ik naartoe? Wie moest ik eigenlijk melden dat ik zwanger was? Hoe nu verder zonder vriend? Hoe ga ik het allemaal betalen?
De vragen spookten urenlang door mijn hoofd maar er was gelukkig overal een antwoord op.
Niet het antwoord wat je wil zien, horen en lezen maar wel een antwoord waar je iets mee kan. Actie ondernemen, dát wilde ik.

We spoelen eventjes ruim een jaar vooruit. Terwijl ik dit typ zit mijn zoontje te spelen met een enorme berg blokjes in de box. Hij kijkt op, ziet dat ik naar hem kijk en geeft me een smile van oor tot oor. Kriebels in mijn buik en een grote glimlach die niet te bedwingen is, zijn het resultaat.
Ik ben verliefd. Niet zómaar verliefd, nee, zó verliefd dat je er zelf bijna bang van wordt.
'Houden van' noemen ze dat. Maar had mij dit een dik jaar terug verteld en ik had er geen bal van geloofd.
Ik zag mijzelf al afglijden, zag mijzelf al in een crisisopvang eindigen en zag mijzelf al volledig kapot gaan aan verdriet. Wat ik niet zag, was de optie voor abortus. In mijn optiek was die optie er namelijk niet. Dit kindje zat er, dit kindje kwam er. Maar  wat zou ik het moeilijk krijgen en wat voelde ik me alleen!

Na advies van mijn huisarts en verloskundige besloot ik vanalles uit te zoeken. Zo kwam ik op een website voor tienermoeders. Hoewel ik er eentje zou worden voelde ik mij er niet in thuis. De onderwerpen die daar besproken werden gingen vooral over welke kleur dekentjes het mooiste stonden bij de kleur haartjes en daar had ik dus helemaal niets aan. Ik kon pas verder nadat ik erachter kwam dat mij situatie eigenlijk niet eens een directe ramp was. Niet ernstig genoeg om naar het FIOM te gaan, niet ernstig genoeg om recht te hebben op allerlei toeslagen of gemeentelijk ingrijpen. Langzaam kwam het besef 'ik heb een dak boven mijn hoofd, een baan en een vangnet van familie'. Ik kon het drukkende stressgevoel iets loslaten en vanaf dat moment was ik alleen nog maar trots.
Trots op mijn groeiende buik, trots op mijn beslissing, eigenlijk simpelweg trots op mijzelf.

Een jonge alleenstaande moeder hoeft niet meteen zielig te zijn. Ik roep een ieder die meewarige blikken geeft zodra ze mijn verhaal horen op om eens de andere kant te bekijken. Wie van zijn ouders is er nou eigenlijk precies zielig? Wie heeft er nou besloten niets meer van zich te laten horen? Geef geen oordeel maar vraag. Stel de vragen eens die niemand durft te stellen en waar altijd maar een antwoord op verondersteld wordt. Luister eens naar het échte antwoord en luister eens naar de dingen waarover normaal gesproken niet gepraat wordt.

Mijn punt in dit artikel is redelijk simpel. Door je te vertellen hoe het er bij mij aan toe gaat (en ging) bewijs ik dat er meiden zijn met doorzettingsvermogen en een grote berg innerlijke kracht.
Het kán een rampenplan worden maar ik ben er van overtuigd dat dat voor een groot deel aan jezelf ligt.
Hoe sta jij er in? Je straalt het uit. Houd dat altijd in je achterhoofd en wees je bewust van het feit dat doemdenken de situatie niet oplost. Leg je neer bij het feit dat er niet altijd een oplossing ís voor een probleem waar je tegenaan loopt. maak er het beste van en doe zo hard mogelijk je best het aan te passen naar de best mogelijke situatie. Jong, alleen en moeder zijn vereist een stapeltje creativiteit en optimisme.
Niet meer, niet minder. Trek aan de bel zodra je ziet dat er écht iets niet goed gaat. Zoals al eerder gezegd, voor alles is ergens een mouw aan te passen!
 

Reacties (7) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Wow, wat een prachtig verhaal heb je hier neergepend!
Ik ben zelf ook een jonge alleenstaande moeder (22j) van twee kindjes. Je kan niet geloven hoe lang ik al op zoek ben naar een persoon als jou! Het internet staat inderdaad vol met vooroordelen over het jonge ouderschap, waarom kunnen ze ons niet complimenteren en ons een duwtje in de rug geven?
Ik ben van nature een positief ingesteld iemand, maar wordt de laatste tijd ook wel eens geconfronteerd met de moeilijkheden van het opvoeden van twee jonge spruitjes! De kunst bestaat erin, hier een goede weg doorheen te vinden! En hierin verschillen wij zeker niet van de iets 'oudere' moeders!
Ik zou heel graag in contact komen met jou, mail?
Ik hoop hierop een positieve reactie te mogen ontvangen.
Liefs,
Alexandra
'Once you replace negative thoughts with positive ones, you'll start having positive results'
als eerste petje af voor je! Ik ben dan geen tiener moeder maar sinds een dik jaar wel alleenstaand werkende moeder (pfft mond vol!) Heb een pracht van een zoon van inmiddels 2 jaar oud. En geniet ontzettend van hem. Soms is er bij mij ook wel eens een schuld gevoel omdat mama moet werken, maar als ik thuis ben ben ik e ook voor hem. En tja op mijn werk weet men dat als er iets is met mijn kleine man dan ben ik weg! hahaha. Mijn moeder past 2 dagen in de week op. Wat mij veel geld bespaard op kinderopvang. "helaas" val ik bij alle regelingen van de gemeente etc buiten de boot, maar ook dat mag de pret niet drukken! Succes meid en geniet van je mannetje.
Nu al reacties! Wat leuk :)Fijn te lezen dat er herkenning is. Ik voel mij er soms nog best alleen in gezien je altijd maar te horen krijgt dat tienerzwangerschappen en tienermoeders een 'probleem' zijn. Laatst besloot ik mijn verhaal waar ik kon te vertellen, ik kán niet de enige zijn die het tegendeel bewijst toch? Waar zijn die andere alleenstaande moeders en wanneer staan die eens op om te vechten tegen de oordelen? Ik heb nog heel erg veel niet geschreven, dat vond ik allemaal niet geheel relevant. Wel is mijn planning inderdaad hier over verder te schrijven. Dat knulletje van mij levert nog heel wat lachwekkende situaties maar ook moeilijkheden op. Dank voor de duimen en de fans! Dat stimuleert om door te schrijven!
Goed geschreven. Het ligt denk ik ook aan jezelf en je instelling. Duim omhoog!
Heel goed omschreven. Ben zelf een alleenstaande moeder van 2 pubers. Ik ben net klaar hierover een boek aan het schrijven, rond 10 mei aanstaande wordt mijn boek verwacht !
Woow mooi geschreven met zoveel waarheid erin. Idd veel mensen denken maar wat en oordelen al zzonder dat ze het echte antwoord weten! Petjes af voor jouw en geniet maar lekker van je zoon. Je zou er over kunnen schrijven? Lijkt me wel leuk. Duim en fan nu.
Nou meis, petje af...
Ik heb je artikel met steeds meer groeiend respect gelezen want inderdaad, er spreekt doorzettingsvermogen en inzicht uit... Een positieve instelling en moed ook. En zoveel waardevolle moederliefde ( Psst niet verder vertellen, maar ik herken in jou wel iets van mezelf en ik was ouder toen het me overkwam)