Een leugentje om best wil? Nee.

Door Danique1 gepubliceerd op Friday 28 September 12:13

Iedereen maakt wel eens een leugentje om bestwil. Maar, dit zijn geen leugentjes om bestwil meer..

Leugentje om bestwil?

Een leugen om bestwil is een leugen bedoeld om de waarheid achter te houden voor iemand die de leugen aanhoort. Al is de bedoeling erachter vaak wel goed; de situatie is er niet naar om de waarheid te vertellen en daarom wordt het achtergehouden. Maar, is dat eigenlijk wel goed te keuren. 

Ook voor degene die de leugens verspreid is het niet altijd fijn. Hij of zij kan rond lopen met onwijze schuldgevoelens. En dat is precies waar ik het nu over wil hebben.

Schuldgevoelens

De rede van mijn leugens is voor mij voor de hand liggend. In het geheim hou ik alles achter wat betreft mijn anorexia. Iets wat waarschijnlijk ook bij deze ziekte hoort. Hoewel dit voor de anorexia positief is, aangezien zij haar gang kan gaan. Levert het mij heel veel schuldgevoelens op tegenover mijn ouders.. Ik doe ze onwijs veel verdriet met mijn vertoning. Hoewel ik blijf zeggen dat ik mijn best doe om het gevecht aan te gaan, en dat ik het keihard blijf aanvechten weet ik diep van binnen dat dit een leugen is. Een leugen die me wel goed aankomt. Een waarheid die te pijnlijk is voor mijn ouders. 
Hoe kan ik mijn ouders de waarheid vertellen wat betreft mijn dagelijkse marteling? Kan een ouder dit wel aan? Ze zeggen altijd dat het ergste wat een ouder kan overkomen, zijn/haar kind verliezen is... Maar, hoe erg moet het zijn als je ziet dat je kind zich dagelijks martelt en steeds verder de afgrond in kruipt. Ik zou het ze niet aan kunnen doen. Keurt dat mijn leugen goed? NEE. 
Zelfs mijn leugens zijn een hel voor mijn ouders wanneer het uitkomt... 
'Ik heb veel geslapen, en wat huishouden gedaan, mam' 
Lees: 'Ik heb me de hele dag afgebeuld, geen moment gezeten en bijna niks gegeten'
'Ik ben heel erg moe, en kan niet meer, terwijl ik me zo rustig heb gehouden'
Lees: 'Ik ben heel erg moe van het niet eten en dwangmatig bewegen' 

Gemeen rotwijf..

Hoe durf ik dit mijn familie aan te doen, die het altijd zo goed met me voor heeft gehad en altijd goed voor me heeft gezorgd... Waarom moest nou juist IK ziek worden? En wel de ziekte anorexia... Als ik heel eerlijk ben had ik liever een andere dodelijke ziekte als kanker, en dat klinkt heel erg gemeen tegenover de mensen die leiden aan die ziekte. Mijn excuses voor die mensen. Al is anorexia ook een dodelijke ziekte, wordt daarop gereageerd met veel onbegrip... Dat maakt het nog ondragelijker voor mij. Ik zou dolgraag eerlijk willen zijn.. maar dat kan ik mijn omgeving echt niet aandoen. Laat mij maar opdraaien voor de hel die ik aanricht, daar wil ik hen niet mee lastig vallen. Het is al erg genoeg dat zij mijn lijdensweg aan moeten zien.

Lieve pappa en mamma, het spijt me... 

Ik heb jullie dit nooit aan willen doen.. Al mijn leugens maken me een slecht mens. Ik zou willen dat ik eerlijk kon zijn, en alles waar ik tegenaan loop kon delen en dat jullie er voor me zouden zijn... 
Maar, ik ben alleen. Jullie begrijpen me niet, het is een onbegrijpelijke ziekte volgens jullie, die ik mezelf aan doe en waar alleen ik uit kan komen. Ik kan de knop om draaien... Maar.... niet alleen....
Ik heb jullie nodig, maar waar zijn jullie? I'm alone in this endless nightmare...
I'm still suffering.. 

Love me, or hate me because of my lies...


 

Reacties (3) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Eens met bovenstaande reacties. Hoe moeilijk ook, de waarheid is vaak beter dan de leugen
Een leugen doet meer kwaad dan goed,
Net als een halve waarheid en al is de leugen nog zo snel de waarheid achterhaalt hem wel. Soms kan er een heel leven aan kapot gaan voordat men dat begrijpt. Leugens om bestwil zijn ook niet de dingen die jij hier noemt. Jezelf verbergen voor anderen is heel funest voor je geestelijke gezondheid, want jij hebt er recht op om hier te zijn. Iemand niet vertellen dat die jurk niet staat kun je ook omzeilen door de schoenen of het haar positief te beschrijven, bijvoorbeeld.
Leugens scheppen altijd afstand en soms voelt de ander heel goed dat je liegt, als zeg je niets. Inderdaad, heel grote schuldgevoelens krijg je niet voor niets en die zijn nodig om schoon schip te maken. Poeh wat een lang verhaal...maar ik meen het uit de grond van mijn hart. Ik heb teveel mensen verloren aan de leugens, die ze moesten ophangen.
Een leugen is en blijft een leugen hoe klein ook. We denken vaak dat het om bestwil is, maar een leugen blijft je achtervolgen en aan je geweten knagen. Gelukkig maar anders zouden we geen verschil meer tussen goed en kwaad kunnen onderscheiden. En iets opbiechten is vaak een verademing voor je eigen lichaam, daarbuiten kan je steun zoeken bij diegenen die je niet wil kwetsen, maar vooral durf hulp te vragen voor het te laat is, hun ogen steken zeker niet in hun kassen zoals wij het hier wel eens zeggen, anorexia is niet bepaald een mooi beeld van een persoon, en goed zichtbaar ook al denk je van niet. Je hebt de eerste stap naar hulp gezet dat vind ik al heel knap van je. Liefs claire