De vroeggeboorte en het verlies van mijn kind

Door Schaduwkind gepubliceerd op Friday 28 September 12:13

Kevin* zijn levensverhaal. Hij was er maar kort, maar heeft ons heel veel gegeven

Het verhaal van Kevin* begint in mei 2002; de maand dat ik tot de ontdekking kom dat ik zwanger ben.Uitgerekend in januari 2003, wie weet wel een nieuwjaarskindje...
In de 6e week krijg ik een bloeding, waarna ik naar de huisarts ga.Ook omdat ik net een miskraam heb gehad.Ik word doorgestuurd voor een echo maar alles blijkt goed te zijn, waarschijnlijk een adertje in de baarmoedermond gesprongen. Geschrokken maar erg blij gaan we weer naar huis waarna we gaan proberen te genieten.Eerst maar eens die 3 maanden door zien te komen.
Ondertussen gaan we alles regelen en krijg ik ook mijn eerste bezoek aan de verloskundige, langzaam maar zeker gaan de weken voorbij
Dan ben ik 12 weken zwanger; we liggen te slapen en ineens voel ik iets tussen mijn benen. Half in slaap voel ik een en het blijkt bloed te zijn. Heel veel bloed. We gaan naar beneden en ik word helemaal hysterisch, ervan uitgaande dat ik een miskraam heb. En dat met 12 weken, het kindje leeft!!!
's Ochtendsvroeg bellen we de arts en wederom krijgen we een echo. maar ook nu blijkt het kindje vrolijk rond te spartelen en is er helemaal niets aan de hand. Een bloeding zonder duidelijk oorzaak...
Vanaf nu lijkt alles weer goed te gaan en langzaam krijgen we weer een beetje vertrouwen. De weken gaan gestaag voorbij en bij elke controle bij de verloskundige slaag ik met vlag en wimpel. We beginnen met het kamertje en beginnen al een beetje uit te kijken naar de bevalling.

Maar op woensdag 6 november begin ik te klagen over rugpijn, een zeer vervelende pijn.De dag daarna gaan we dan ook maar eens kijken naar een buikband, wellicht dat dat iets zal helpen. En ja hoor, de pijn werd minder....

vrijdag 8 november;
Ik wordt wakker en kan niet uit bed komen van de pijn. Klaas is al naar zijn werk dus die kan niet helpen. Al rollend kom ik uit bed en strompel naar beneden.Doordat ik in beweging kom zakt de pijn alweer een beetje en ga ik mijn dingetjes doen. later op de dag voel ik me toch niet echt fit...lijkt wel een griepje, een beetje buikpijn en die rug is ook nog steeds zo vervelend. Ook moet ik vaak overgeven en heb ik het zo vreselijk koud. Ik ga maar op de bank liggen met een lekkere warme deken, wachten tot Klaas thuis is, dan ga ik lekker naar bed.

Als hij dan eindelijk thuiskomt, zo rond 18.00 uur, heb ik het helemaal gehad en ben dolblij. Maar Klaas niet, hij kijkt naar me en hij schrikt van hoe ik eruit zie. Direct belt hij naar de huisartsenpost om een arts te laten komen.
Vanaf dit moment weet ik niet echt veel meer en gaat alles een beetje langs me heen.
De telefoniste van de HP heeft niet erg veel opleiding gehad, ze stelt vragen als; heeft ze koorts?'ja' buikpijn?' ja' Ziet ze sterretjes als ze naar het licht kijkt? 'ja' troebele urine? 'ja' ...
Maar een arts hoeft er niet tekomen, volgens haar. dan wordt Klaas kwaad en zegt dat we dan wel naar daar komen. dus wij in de auto naar Drachten. Als we daar komen krijgen we ineens voorang op iedereen. De arts neemt mijn temperatuur op en ik heb flinke koorts, meer dan 40 graden...Volgens de arts heb ik een nierbekken-ontsteking en moet even een nachtje in het ziekenhuis blijven om aan een AB-infuus te gaan.
Als ik op de kamer lig en Klaas even naar huis gaat om spulletjes voor de nacht te halen, komen ze me aansluiten aan het CTG-apparaat, gewoon even controleren en dan mag hij weer af, gelukig want fijn voelt het niet met die rug en buikpijn. het is vreselijk druk op de kraamafdeling en daardoor duurt het even iets langer voordat ze weer komen om het apparaat af te sluiten. Dan ineens gaat het mis.....Er is geen hartslag meer te zien bij ons kindje....Er worden mensen bijgehaald en ik krijg een echo om te kijken hoe het met ons kindje gaat.
Op dat moment komt Klaas binnen met mijn ouders, die heeft hij ook maar ingelicht.Ze komen op hetzelfde moment als dat we te horen krijgen dat het kindje wordt gehaald...Maar dat kan nog helemaal niet, het is nog 2 maanden te vroeg, ik ben nog maar 31 weken zwanger, 8 november i.p.v. 8 januari. Maar toch zal het wel moeten en ook met grote spoed. Tijd voor een ruggeprik is er ook niet, het moet onder volledige narcose dus mag Klaas er niet bij blijven.


 

Om half 9 's avonds op 8 november 2002 werd Kevin geboren
1230 gram en 39 centimeter

Ik word naar de uitslaapkamer gebracht en Klaas mag naar Kevin die wordt klaargemaakt voor het vervoer naar het AZG (nu UMCG) in Groningen. Hij is natuurlijk veel te vroeg en in Drachten hebben ze niet de middelen om zo'n jong kindje te kunnen helpen.Ik blijf in Drachten overnachten. Ik weet nog helemaal niets van Kevin, ja, dat hij er is, maar het voelt zo gek.

Op het moment dat ik wakker werd uit de narcose lag ik op een bed in de lift, een arts feliciteerde me toen met mijn zoon en vroeg naar z'n naam. dus jadat weet ik, maar voor mijn gevoel is alles een droom geweest. Ik heb geen dikke buik meer, maar ik heb ook geen kindje bij me, alleen een foto die Klaas me heeft gegeven.

De dag daarop word ik wakker en komt alles een beetje terug, ik besef ineens dat ik een zoon heb en dat hij in Groningen ligt, een heel eind van mij vandaan. Een verpleegster komt binnen en vraagt of ik al iets weet, nee natuurlijk niet, hoe kand at nu? Dus gaat ze even voor me bellen.
Alles blijkt goed te gaan en hij heeft zelfs al geplast, wat een goed teken blijkt te zijn. Klaas komt en nu wil ik natuurlijk graag naar Kevin, maar het schiet maar niet op. Ik moet op mijn ontslag wachten en op een ambulance. Dan, eindelijk mogen we dan naar Kev' ...
In Groningen word ik eerst weer op de zaal gelegd omdat blijkt dat het nog geen bezoekuur was, de kindjes liggen te rusten. Op dat moment laten we het gebeuren maar later zijn we nog flink pissig geworden over dat feit. Na het rustuurtje mag ik dan eindelijk naar mijn lieverd. Maar hoe zou hij eruit zien?
Als we bij hem komen weet ik meteen dat hìj mijn zoon is, ik herken hem gelijk. Wat is hij mooi! en wat vreselijk klein!! Hij blijkt veel te klein voor zijn leeftijd.
Geen moment komt er bij mij op dat hij het misschien niet gaat redden door zijn vroeggeboorte. Zoals hij daar ligt, dat is een doorzettertje, hij zal niet opgeven. We krijgen allemaal uitleg over alle apparaten die om Kevin heenstaan. Hij ligt aangesloten aan de monitor die zijn hartslag, ademhaling en saturatie (het zuurstofgehalte in het bloed; normaal rond de 98-99%) meten. Er wordt verteld wat er kan gebeuren, wat apneu's zijn ( te vroeggeboren kindjes willen nog wel eens vergeten om adem te halen , dat wordt een apneu genoemd) en wat brady's zijn ( doordat ze niet meer ademen zakt de hartslag) Sommige kindjes komen hier weer zelf uit, andere niet, die worden even een handje geholpen door ze onder de voetjes te kietelen of een klapje tegen het kontje te geven.
Het blijkt dat Kevin vrij veel dipjes heeft ( zo worden die apneu's en brady's genoemd)

Vanaf dat moment zijn we zo vaak als we maar kunnen bij Kevin. De eerste avond wordt mij gevraagd of ik Kevin even bij me wil......Tùùrlijk!...maar kàn dat dan? We weten ondertussen van het kangoeroeën (buidelen) maar toch!...Hij is zo klein en hij is nog maar net 1 dag oud.. maar ja hoor, het mag echt. Ik trek mijn shirt uit en Kevin wordt bij me gelegd. O, wat is hij klein en licht, maar vooral..prachtig! Ik lig echt te genieten, na een uurtje gaat hij weer in de couveuse en moeten we afscheid nemen, maar o, wat is dat moeilijk. Woensdag 13 november mag ik naar huis, maar daat voelt echt vreselijk want Kevin mag natuurlijk niet mee, hij moet de eerste maanden nog daar blijven. Maar hij gaat met sprongen vooruit dus we genieten echt van hem. Op 18 november heeft hij zelfs voor het eerst kleertjes aan. Maar Kevin krijgt ook ondersteuning bij het ademhalen, hij heeft te vaak dipjes en gaat aan de C-pap, 2 dagen later heeft hij alleen nog een neusbrilletje (low-flow) maar zijn saturatie is niet goed. Op 20 november horen we dat Kevin een hartkwaaltje heeft, Tetralogie van Fallot
Hiervoor krijgt hij een operatie als hij een half jaar is. Dus eerst maar even hierdoor komen dan zien we dan wel weer.

Op 4 december gaat Kevin over naar de specialcare, het blijkt dat hij de low-flow uit z'n neusje heeft getrokken en hij heeft weinig tot geen dips.
Op 10 december geven we hem zijn eerste flesje, hiervoor kreeg hij alleen sondevoeding. maar als hij straks thuis is, moet hij natuurlijk gewoon drinken, dus gaan we oefenen. Nog een dag later blijkt dat Kevin terug mag naar Drachten. gelukkig, dat maakt alles veel makkelijk en nu duurt het vast niet lang voor Kevin naar huis mag. Maar nee, 3 dagen later gaat hij weer naar Groningen, hij heeft het RS-virus opgelopen en dat is funnest voor die ukjes.Maar alles gaat goed en Kevin knapt snel weer op. Dus komen we weer naar de specialcare.

8 januari, de dag dat ik van Kevin was uitgerekend, doe ik hem voor het eerst in badje, hij is nu precies 2 maanden oud en weegt nu 2525 gram. Op 14 januari komt Kevin dan eindelijk in een bedje en lijkt bijna thuis te komen. maar de 17e krijegen we te horen dat ze een shunt willen plaatsen bij Kev' omdat hij toch vrij laag zit in de saturatie, dit zal dan voorbereidend zijn op de operaie die hij straks krijgt.

De operatie om de shunt te plaatsen staat gepland op 21 januari om 8 uur 's ochtends. Kevin is de eerste en dan...nog 10 dagen en hij zal thuis komen...... Om 7 uur zijn we al bij Kevin, nog even knuffelen en vasthouden voor we afscheid moeten nemen. 8 Uur brengen we hem naar de operatiezaal, waar we op de hal afscheid nemen. We mogen niet verder mee.Kevin kijkt naar me met oogjes vol angst...hij weet echt niet wat er gaat gebeuren....Dag ventje, tot straks...hou je taai...Straks is mama weer bij je, zodra je wakker wordt.
Het wachten duurt lang maar eindelijk krijgen we een telefoontje dat de operatie voorbij is en dat we mogen komen. Kevin ligt aan nog veel meer draadjes en slangetjes dan dat we gewend waren en hij is helemaal opgeblazen van het vocht maarde operatie is voorbij. De saturatie is nog niet wa het moet zijn, maar volgens de artsen komt dat door het gekneusd zijn van de longen, dat komt vanzelf weer goed. Dus wij gaan opgelucht naar huis om het verhaal aan de opa's en oma's te kunnen vertellen. Als we 's avonds thuis zijn krijgen we telefoon; Kevin wordt nogmaals geopereerd, zijn saturatie daalt nog steeds en wel naar heel erg lage waarden. Wij gaan dus weer terug naar Groningen, wel te laat om nog naar Kevin te kunnen maar thuis kun je ook niets en ik wil vlakbij zijn.

Na een ellenlange nacht wachten krijgen we weer bericht dat de operatie voorbij is maar de chirurg wil eerst met ons praten. het blijkt dat er problemen zijn geweest. De eerst shunt die ze hadden geplaatst bleek te zijn verstopt dus hebben ze een nieuwe aangeleg, maar ook die ging weer dichtzitten. Ze hebben daarna een grotere shunt gebruikt waarna het wel goed ging. Zijn bloed was raar aan het reageren op de anti-stollingsmiddelen die Kevin kreeg, zijn bloed ging juist wèl stollen en daardoor gingen die shunts dichtzitten. Nu hadden ze een paar keer een nieuwe gemaakt, maar daardoor is wel de ader erg rafelig geworden. Ook hebben ze Kevin nog niet kunnen hechten omdat hij zo verzwakt is door de operatie. Dus we moeten niet schrikken als we hem zien, de wond is afgedekt met een gaasje en verder niets. dat hechten doen ze later, als hij weer is aangesterkt. Gewaarschuwd gaan we dus naar Kevin, daar zien we dat de saturatie op 100% staat terwijl dat helemaal niet mogelijk is, dat had iets van 85 % moeten zijn. Maar ook daar is uitleg voor. dat komt door die grote shunt en de nieuwe antistollingsmiddelen die ze nu gebruiken, het bloed stroomt nu natuurlijk wel goed en dan is die shunt eigenlijk te groot, maar ze slagen er in hem te stabiliseren. Kevin krijgt weer voeding en zodra hij voor het eerst gaat plassen mag hij terug naar de andere afdeling. Dan gaan we eerst maar naar huis, Kevin slaapt nog en we kunnen dus mooi even douchen en omkleden.
maar als we in de auto zitten en Groningen nog niet uit zijn gaat Klaas zijn telefoon. We moeten nu meteen terugkomen.....Het gaat slecht....erg slecht.

Kevin blijkt een hartstilstand te hebben gehad en ze zijn bezig met openhart-reanimatie als we bij hem komen. We krijgen tijd om afscheid van hem te nemen want hij is zo snel weggezakt dat er niets meer was te redden...Kevin zou overlijden zodra ze stopten met reanimeren.....We nemen afscheid, ik fluister dat ik van hem hou en dat hij nu eindelijk mag gaan rusten en niet meer hoeft te vechten.
We zeggen dat ze moeten stoppen met reanimeren, ze moeten hem laten gaan, hoe moeilijk dat ook is. De artsen wijken achteruit en wij zien dat Kevin's hartje stopt......en ook echt niet meer gaat kloppen.

Kevin is overleden op 22 januari om 12.30 uur

We worden naar een kamertje gebracht waar we alleen worden gelaten met Kevin. We wassen hem en trekken hem de kleertjes aan die waren bedoeld voor zijn thuiskomst. Maar thuiskomen zou hij niet meer. We moeten nu alles regel voor de begravenis. En tot het besef komen dat Kevin er niet meer is. Op maandag 27 januari is Kevin begraven....


Rust Zacht, lieve Kevin

Reacties (20) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
sterkte
pff wat een verhaal en wat vreseleijk om dit mee te moeten maken heel veel sterkte gewenst
Verschrikkelijk... ik heb er geen woorden voor. Sterkte.
sprakeloos
sterkte
Wat een vreselijke pijn.
Heel veel sterkte.
Vreselijk, net wat Pipeloen zegt een gebeurtenis die je je hele leven zult meedragen. Ik wens jullie veel sterkte.
jeetje, wat mooi beschreven van een vreselijk verhaal .
Dit zul je nooit vergeten , maar hopelijk wel een plaatsje kunnen geven !
ik wens je / jullie heel veel sterkte !