De bulderende lach van....God?

Door Jorgen gepubliceerd op Friday 28 September 12:13

De stelligheid van een man en de invloed van boven!

Hoe het begon

 

Vertwijfeld en een beetje in de war trok ik de deur achter mij dicht, dit was het dan dacht ik een beetje verdrietig, hier zat ik echt niet op te wachten, maar ja dingen lopen nu eenmaal anders en gaan niet altijd zoals jij het wenst.

Mislukt!

Ik had, volgens mij, er alles aan gedaan om het te laten slagen, maar voor een mislukking heb je een mens nodig voor een victorie twee….Ik reed naar mijn nieuw ingerichte appartement, de verflucht kwam je nog van alle kanten tegemoet, de verpakkingen van de stoelen en de kasten lagen nog her en der verspreid over de vloer en het bed moest nog opgemaakt worden.
Een beetje verbitterd ging ik op mijn balkon zitten, het was mooi najaarsweer, beneden raasde het verkeer over de weg, het uitzicht was prachtig, ik zat op 7 hoog en kijk over de stad heen en zag over de gebouwen, in de verte, de mooie Brabantse bossen.

Duss.......

Ik zat vol goede voornemens, ik zou nooit meer een vaste relatie beginnen, ik zou mij nooit meer binden, ik wil gewoon alleen blijven. Misschien eens een vriendinnetje voor een weekend, of wat langer, maar dan wel op vrijdagavond komen en zondag voor studio sport weer naar huis, ja dat zou mijn leven worden! Lang leve de vrijheid!! Ik zou er niet meer met open ogen intuinen, ik was blijkbaar, na een paar mislukkingen, niet geschikt om met een vrouwspersoon samen te wonen (andere opties zijn voor mij niet bespreekbaar!).

Ben ik nou gek?

Vaag, heel erg vaag hoorde ik boven mij iemand lachen, ik keek omhoog, mijn bovenburen konden het niet zijn want die had ik niet, ik keek nogmaals omhoog, maar kon niets ontdekken, zal wel ,dacht ik bij mijzelf, zal de stress wel zijn van de verhuizing of zoiets. Mijn stelligheid over het hebben of starten van een eventuele nieuwe relatie ging zo ver dat ik met grote mond verkondigde: Voor mij geen relatie meer, al helemaal geen vrouw met kinderen, je denkt toch zeker niet dat ik de kinderen van een ander ga opvoeden!? Steeds weer kwam dat vage, zachte  gelach van boven, steeds weer zocht ik naar de bron, en steeds weer kon ik de herkomst niet achterhalen.
Het eerste weekend alleen verliep eigenlijk geruisloos, beetje tv kijken, een hapje eten, een lekker wijntje om mijzelf te troosten, lekker uitslapen, een stukje wandelen, zonder hond, want die was ook achter gebleven, immers, een hond op 7 hoog was niet praktisch, en veel mogelijkheden om de hond uit te laten, midden in de stad, waren er niet. Maandag, zoals gewoonlijk, met de fiets dit keer (de auto was ook achtergebleven, ik bedoel, wat moet ik met een auto midden in de stad als alles op loopafstand aanwezig is?) naar mijn werk. Iedereen op mijn werk was een beetje extra vriendelijk, vragen werden vermeden, algemeenheden uitgewisseld.
Op de weg terug naar huisverwende ik mijzelf met een lekker etentje, weliswaar alleen, maar het smaakte goed, dan hoefde ik thuis niet af te wassen, lekker praktisch toch? Terwijl ik mijn appartement binnen loop, en de computer aanzet, zie ik dat er gebeld is. Ik luister de voicemail af en zie daar, de zus van mijn beste vriend had mij uitgenodigd voor een kopje koffie, voor als mij alleen voelde of voor zomaar als ik eens wilde kletsen, zonder verplichtingen, je weet wel gewoon….
Ik was haar twee keer eerder tegengekomen, een leuke. lieve zelfstandige vrouw, intelligent, creatief en goed van de tongriem gesneden. De eerste keer was bij een barbecue bij haar broer en de tweede keer was op de bruiloft van haar broer, daar waar ik de ceremoniemeester was. Het klikte goed tussen ons, maar ik zat nog in een (aflopende) relatie en besteedde er verder geen aandacht aan. Na enige twijfeling besloot ik toch om haar terug te bellen en een afspraak te maken voor een kopje koffie. Een beetje onwennig draai ik haar nummer, is het wel verstandig flitste er door mijn hoofd heen, maar het was al te laat, haar voicemail…..Ik sprak in dat ik het leuk vond dat zij mij uitgenodigd had, en als ze tijd had, mij even terug mocht bellen zodat wij samen een afspraak konden maken voor de beloofde kop koffie. Weer hoorde ik een vaag gelach van boven komen, en weer kon ik de herkomst niet achterhalen…
Verdorie de telefoon gaat, net nu ik in bad lig te weken, omring door mijn Flintstone poppetjes die ik zo zorgvuldig had gespaard, de hele familie inclusief Bam Bam en Dino, mijn favoriet. Ik hijs mij het bad uit. ren naar de telefoon….te laat! Voicemail afgeluisterd, verrek weer die zus van mijn beste vriend. Het nummer stond nog in het geheugen, ik belde direct weer terug, en ja ze nam op. Het gesprek verliep prettig, zeer prettig zelfs, na een poosje nodigde zij mij uit om haar even te helpen met de Lego, haar zoon was jarig geweest en had veel Lego gekregen en dat moest in elkaar gezet worden, en een beetje hulp kon ze wel gebruiken…..Na vier keer een excuus bedacht te hebben om niet te gaan, ging ik overboord bij de vijfde keer, oke ik kom eraan, het is intussen al wel 12 uur in de nacht, maar vooruit dan maar.

Verkocht.....

Ik schoot snel wat kleren aan, pakte mijn fiets en reed naar haar huis….De deur gaat open, wij kijken elkaar aan en BENG…..daar gingen al mijn goede voornemens, zet maar bij het vuilnis, houd je grote mond maar….ik was verkocht. Het gelach werd luider van boven, en luider en luider, het ging over in onweer en bliksem, de slagen sloegen links en recht in, de vlammen kwamen eruit, het was niet meer te stoppen het werd een bulderende lach!
De vrouw in kwestie (intussen al ruim 12/5 jaar mijn vrouw)had twee kinderen (nu intussen drie), hield niet van sport, was zelfstandig, lief, humoristisch en liep niet door het huis, nee zij danste. Na die avond ben ik nooit meer weggegaan, mijn appartement is precies 1 week bewoond geweest, en ja ik had nu een vrouw met twee kinderen, twee kinderen van een ander, maar wat een lol, wat een feest, opvoeden is leuk als je het met zijn tweeën mag doen, zaterdag met de zoon naar voetbal, in de mist en in de kou naar de meest afgelegen gaten, Reusel, Eersel, Mierlo,Deurne,Oerle ik heb alle duistere gaten van Brabant gezien, maar wat een lol!!
Binnen een jaar waren wij getrouwd, de kinderen kwamen op een dag bij ons aan bed en vroegen wanneer wij gingen trouwen, want iedereen bij hun in de klas had een vader en moeder, en zij wilden dat ook….dus op een vrijdag de 13e  zijn wij getrouwd, en na 8 jaar kwam er een zoontje bij, ons zoontje, onze lieve Björn, een mix van ons allebei….de leuke dingen heeft hij van zijn moeder en de ondeugende dingen van zijn vader…….

Conclusie is dus.....

 

Dagelijks hoor ik nog dat gebulder van boven en ik denk dan maar, ja lach mij maar uit, maar ik had het niet beter kunnen treffen, wat een heerlijke vrouw, wat een leuk mens en wat een leuke kinderen, natuurlijk zijn er wel een mindere momenten, maar ach wie heeft dat niet? Steeds weer, als ik die kleine zie lopen, denk ik aan mijn stellige uitspraken en steeds weer wordt er hard gelachen van bovenaf, niet dat ik gelovig ben maar toch……

 

Voor vandaag, Make it Master en wees niet al te stellig!!!!!

 

Reacties (10) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Wat leuk geschreven is dit!
Ze zeggen wel eens hoop doet leven, en een dag niet gelachen is een dag niet geleefd.
Prachtig verhaal en leuk geschreven,mijn gag kan al niet meer kapot.

Pork geeft de DUIM.
FAN is hij al.

DRIMPELS zijn als dromen in het water.
Leuk verhaal! Tijdens het lezen besefte ik dat de geheimzinnige lach een terugkerend thema is. Mooie conclusie: Lach maar, ik heb het goed getroffen!
Ja, dat God humor heeft wist ik al een tijdje. Een man die zei nooit met een Turkse te trouwen is getrouwd met een Turkse. Een man die zei nooit in Ede in een flat te willen wonen en een kantoorbaan te hebben, woont nu dus in Ede en heeft een kantoorbaan. Een vrouw die zei nooit met een wiskundeleraar wilde trouwen, zelfde verhaal...
Prachtig, duim
Mooi artikel met een heerlijk positieve afloop.
Gelukkig is het uiteindelijk goed afgelopen.
duim!
En ik zei nooit met daklozen te willen werken, kwam met daklozen te werken bij toeval en wil eigenlijk niks anders meer ;)
Heel leuk verhaal, goed beschreven.
Goed eind.
Duim Tex