Nieuwe relatie na een leven met narcist/2

Door Kaarsje gepubliceerd op Friday 28 September 12:13

Narcisme, verwerken en de woede van, wanneer stopt het?

Langzaam stromen er reacties op mijn laatste artikel binnen op facebook en mijn Hyves, de meeste zeer positief. Merk dat veel mensen er zich in herkennen en daar ben ik best wel blij mee.

De enkele negatieve reacties, gaan met modder smijten en zelfs sms'en en bellen, tja ach, het zal voor hen ook de herkenning wel zijn. Het is natuurlijk niet leuk om terug te lezen dat er wel iemand aan het schrijven is, wat zolang onder een hele donkere steen verborgen word gehouden. Want hoe ging het als je geslagen werd, toch altijd onder de kleding lijn ? 

Wie zag het geestelijke geweld achter de voordeur? Niemand toch, behalve eventuele kinderen of de huisdieren. Altijd hing er een hele rare sfeer in huis, vrienden bleven vanzelf wel weg. Nu kan je zeggen, het waren geen echte vrienden, maar daar kan ik het niet mee eens zijn. Hoe kan je een vriend behouden, als je niet eerlijk kunt zijn over wat achter je eigen voordeur passeert? 

Kan er wel om heen draaien, maar die negatieve berichtjes doen wel pijn, lijkt wel of ze verheven zijn in de kunst van het kwetsen van mensen. Van enig respect was niets te bespeuren, ze hebben altijd hun eigen waarheid en tja, wij zijn helaas stom, gek, idioten, in hun ogen dan.

Mij werd vandaag via Facebook, via een persoonlijk bericht gevraagd, waar ik het lef vandaan haalde, omdat ik zijn ogen over hem schreef. Ach ja, daar heb je die grootheidswaanzin weer.  De herkenning van dingen kunnen funest zijn voor een Narcist en ik zou niet graag mee willen kijken in de huiskamer, wat die gene vanavond te wachten zal staan. Vermoeden van praten met de buitenwereld praten is not done. Ook al ken je ze niet, ik weet door ervaring helaas waar toe ze in staat zijn. Het ene dreigement volgt het andere op. Mondjesmaat krijg ik verhalen binnen van mensen die het ook hebben mee gemaakt en de pijn en onzekerheid, die daar achter zit.

Mannen hebben het er nog moeilijker mee als vrouwen, ja ja, zijn ook mannelijke slachtoffers.  Vrouwen praten er al moeilijk over, laat staan een man die mishandeld is in zijn relatie. Hoe moeilijk is is het om je nieuwe partner die alles qua scheiding netjes opgelost heeft, te zien kruipen? Van onmacht dan wel... 

Voor het leven zijn we getekend, maak ene opmerking en we kunnen  terug zijn bij af.  Maar dat doen we niet meer, hun zijn parasieten op onze reactie, maar eenmaal als die cirkel doorbroken is, is die ook ram door. Alle dreigementen met hun talloze zelfmoord pogingen die ze gaan verrichten, hun krokodillen tranen, och.....

Laat ze maar komen, is er de angst, jazeker is er angst, maar beter voor je zien, dan de angst om achterom te moeten gaan kijken. Die tijd heb ik gehad en voor vrouwen ben ik al helemaal niet bang, lees je mee? Wij zijn niet meer bang, we zijn aan het verwerken en nee niet meer onder een steen en niet meer stil! 

 

 

 

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.