De Deur Naar Het Verleden Gaat Open.

Door Prinsanna gepubliceerd op Friday 28 September 12:12

Mijn broer hebben een stap terug in het verleden gemaakt, het was heel vreemd en toch ook goed.

                                                   Dit deden wij tweede paasdag.


                                     EEN STUKJE UIT HET VERLEDEN IN HET HEDEN.

Met enige regelmaat plaats ik hoofdstukken van mijn boek: ”From Anna with Love,” op hyves en facebook. Het boek gaat over onze jeugd.
De laatste twee hoofdstukken gingen over André.
Mocht je het niet meer weten kun je ze altijd nog lezen.
In ieder geval, was André een man die op zijn manier een beetje licht bracht in onze verdrietige jeugd.
Hij ving mijn moeder en ons op toen wij geen woonruimte hadden.
Hij verwende ons, we kregen een fietsje, konden heerlijk buiten spelen,
hij gaf ons nieuwe kleertjes, speelde spelletjes met ons en las ons voor
wanneer we naar bed moesten.Mijn moeder hield niet van huisje, boompje beestje, ze bedroog André en ging er zonder afscheid van hem te nemen, met ons vandoor!
Toen ik het verhaal van André een paar weken geleden op facebook plaatste, kreeg ik een privebericht van een heel lieve FB vriendin.
Zij schreef : “Ik heb je verhaal weer met spanning gelezen en ben benieuwd hoe het verder gaat? Hebben jullie nog wel eens contact met André gehad? Hij was toch een lieve man voor jullie.”
Ik antwoordde haar dat wij nooit meer enig contact met André hadden gehad, maar dat haar woorden me wel raakten en dat ik het er eens met mijn broer over zou hebben.
Toen mijn broer die avond belde vroeg ik hem:”Denk jij nog wel eens aan André?”  Robin antwoordde:” Jazeker wel, hij was het enige veilige wat we in onze jeugd hadden, het tehuis vond ik trouwens ook wel veilig,
maar het was geen gezin en André wilde ons een gezin laten zijn.
Maar wat wil je nu eigenlijk zeggen Anna?”  Ik vertelde hem van het berichtje van mijn FB vriendin en dat ik daardoor best een beetje nieuwsgierig was geworden.
Hoe zou het met André zijn? Zou hij ook nog wel eens aan ons denken?
“Wil je dat echt allemaal weten?” vroeg mijn broer.
“ Jij niet dan?” vroeg ik hem terug.
Hij lachte;” dat is nou weer typisch jij, ik stel je een vraag en jij stelt er
een terug, maar goed ik wil best eens uitzoeken of hij daar nog steeds woont en hoe of wat.”
Twee dagen later kreeg ik een telefoontje van Robin, waarin hij vertelde dat André daar niet meer woonde, maar dat hij een paar verschillende Andre's had gevonden, die naar dezelfde achternaam luisterde en hij het verder ging uitzoeken.
Een dag later had hij hem gevonden en zelfs telefonisch contact gemaakt. Hij vertelde dat André, het erg leuk zou vinden om ons nog eens te ontmoeten en dat hij nog vaak aan ons dacht.
“Maar,” zei Robin;”luister Anna, ik wil niets doen zonder oom Alex en tante Christina, je weet hoe zeover de privacy en de bescherming van
de familie denken, dus....”
Zo gezegd zo gedaan, Robin sprak met oom Alex en ja, hij begreep onze nieuwsgierigheid wel, maar juichte het niet compleet toe.
“Weet je?” zei hij;” deze André, was toch iemand die zich niet in de beste kringen ophield, na het mislukken van zijn huwelijk, probeerde hij ook zijn geluk te zoeken in de kroeg en bij de dames van plezier.Wie weet waar hij in is beland na het bedrog van je moeder ? 
En daar moeten jullie toch wel voorzichtig mee zijn. Hier wil ik hem dus niet hebben en naar zijn huidige woonplaats te gaan lijkt me ook niet verstandig, als je het perse wilt zou ik voorstellen om op een neutrale plaats met deze man af te spreken.”
Als het toeval al bestaat, werkte het op wonderbaarlijke wijze met ons mee. Robin zou met zijn gezin de Pasen bij ons in de Ardennen vieren.
In de week voor Pasen maakt hij nogmaals contact met André, om af te spreken. André vertelde hem dat hij met zijn huidige partner de paasdagen zou vieren in Rochehaut, een dorpje niet zo idioot ver weg van hier. Het besluit was gauw genomen...wij gaan hem met Pasen ontmoeten.

Wanneer Robin de auto parkeert voor het hotel waar André verblijft, krijg ik toch wel kippenvel, het voelt net alsof je een deur naar het verleden opentrekt. Robin kijkt me aan, hij ziet altijd alles.
” Weet je het zeker zus?” Ik knik;”Ja, we zijn hier nu, we blijven ook niet zo lang, ik wil op tijd thuis zijn voor het familiediner.
”We stappen uit en lopen hand in hand over de kiezelsteentjes, die onder onze voeten kraken, naar het restaurant.De verlichting in het restaurant is nog niet op volle toeren en het is niet druk, er zitten maar een paar mensen daardoor herkennen we hem gelijk. Hij zit aan een tafeltje met een groot glas rode wijn, naast hem zit een man met donker krullend haar. Hij ziet ons binnenkomen en staat op, vragend zegt hij:”Anna? Robin?”  “Ja, André,” antwoord mijn broer terwijl hij stevig de hand drukt van de best wel oude erg kaal geworden man.
“Jeetje man, wat een kerel ben jij geworden!” zegt André vol ontzag terwijl hij naar mijn broer opkijkt.
En dan kijkt hij naar mij. “Dan ben jij nog maar klein gebleven, maar nog altijd het mooie prinsesje van vroeger.
Zeg, jongens wat leuk is dit, kan je niet vertellen hoe goed me dit doet, kom we gaan zitten.”
Hij nodigt ons uit naar het tafeltje waar hij zat, de man met de donkere haren staat op, steekt vriendelijk zijn hand uit en zegt:” Hallo, ik ben George, André heeft me alles verteld, wat leuk is dit voor hem, wat willen jullie drinken. “ Robin besteld een mineraalwater en ik en witte wijn.
Ik begrijp alleen niet zo goed wat die George hier doet,  André zou toch zijn partner meenemen? Ik kijk Robin aan met een blik van verstandhouding, waar hij niet op reageert.
“Zo, wat heerlijk om jullie te zien.” zegt André. “ Ik heb vaak aan jullie gedacht, jullie zien er zo goed gesitueerd uit, zoiets had ik al helemaal nooit verwacht na al die toestanden.” Robin en ik vertelden onze belevenissen zo'n beetje om de beurt. “ Ongelooflijk, ongelooflijk, arme Belly eigenlijk ook, ze heeft het met de dood moeten bekopen dus...” zei hij zacht.  Hij kreeg tranen in zijn ogen. De man die George heette, sloeg zijn arm om André heen en zei:”Ja, ik weet dat je het daar nog steeds moeilijk mee hebt.”
Nu zag ik dat Robin mij vragend aan keek en ik voelde me een beetje onbehaaglijk.
“Het is goed dat jullie gekomen zijn, nu kan André het afronden,” zei George. André knikte, pakte onze handen vast en zei:” Het is waar wat George zegt, ik heb het nooit verwerkt, ook nooit kunnen begrijpen dat je moeder mij zo maar ineens verliet en jullie mee nam. Ik kon het echt niet vatten, van mijn ex kon ik dat nog eerder, omdat ik haar bedrogen had met een slippertje, dat ging er nog wel..wel..in..maar.. maar Belly..ik was alleen maar goed voor haar..”  
“Misschien te goed, maar vergeet niet voor ons was je een lichtpuntje in onze jeugd en daarvoor willen we je bedanken en daarom zijn we hier.” antwoordde ik terwijl ik mijn hand losmaakte, ik had gezien dat Robin dat ook al had gedaan.“Wat een verhalen, dus jij studeert nu, schrijft boeken en bent kunstschilderes geworden en wat mooi dat werk voor Ethiopië, alleen jammer dat je fysiek niet zo sterk bent meisje.”  “ Dat is soms vervelend André, maar innerlijk ben ik een vechter en zo sterk als een leeuw hoor en ik heb een geweldige familie, ik heb het boek:”From Anna With Love ,” voor je meegebracht als aandenken aan deze dag,” antwoordde ik en overhandigde hem het boek. “Hoofdstuk zeven en acht gaan over onze tijd bij jouw thuis, als ik die hoofdstukken niet op internet gezet had, hadden we hier dus nooit gezeten.” 
“Maar goed dat je het dan wel gedaan hebt,” grinnikte André, terwijl hij het boek trots naast zich neerlegde. “En jij bent nu getrouwd en hebt een zoon, wat zal je daar trots op zijn.” Robin liet hem foto's zien van Hope en Benny en vroeg toen: “Hoe is het met jou verder gegaan dan? Werk je nog steeds in de thee branche? En je zou je nieuwe partner meenemen, is ze lief, ben je gelukkig.?
André aarzelde even en zei toen: “De theebranche, die ging over de kop,
ik zat totaal aan de grond, mijn ex plukte me nog steeds kaal. Mijn kinderen kreeg ik niet te zien, jullie werden mij ook afgepakt, ik begon vrouwen te haten, alles wat ik deed was in hun ogen nooit goed.
Een tijdje dacht ik erover zelfmoord te plegen, weet je er gewoon uit stappen.. “ Hij keek ons ietwat hulpeloos aan. “En toen?” vroeg Robin. “Ja, toen kwam hij mij tegen, “ glunderde George. “Je wist het helemaal niet meer die dag he André? “ André knikte.
“Toen ik hem die avond tegen kwam, dacht ik die gaat de morgen niet halen, ik heb hem mee naar huis genomen en hem tot zichzelf laten keren, laten zien wie hij werkelijk was, dat hij geen vrouw nodig had in zijn leven, ooh man, het heeft weken geduurd, he André?”
André knikte. Langzamerhand begon ik het te begrijpen, André was homo geworden, haha, wat een toestand. “En toen?” vroeg Robin.
“Toen,” zei André kwam ik er achter, dat ik ook gelukkig kon zijn met een man, George stelde geen eisen, hij liet me in m'n waarde, hij liet me, mezelf zijn. We zijn nu al ruim vijftien jaar bij elkaar, we houden van elkaar en hebben samen een succesvol bedrijf.We leven deels in Nederland en in de Provence, ja wat wil je nog meer, ik ben gelukkig en nog meer nu ik zie dat jullie uiteindelijk zo goed terecht gekomen zijn.
“Toch vind ik het heel vreemd, om je nu zo te zien André” zei ik.
Robin gaf me een licht schopje onder tafel tegen mijn voet, als teken dat ik moest stoppen, maar ik kon het niet laten en ging door. 
“Je was nogal gek op vrouwen en nu dit?” 
“Ik denk dat André altijd andere gevoelens heeft gehad maar niet aan zichzelf durfde toe te geven,” glimlachte George.
“Ik heb mama wel eens horen zeggen dat je in bed een slappe zak was, om met haar woorden te spreken,” zei ik ondeugend.
André lachte;”Belly was overal ontevreden over, laten we het maar even ergens anders over hebben, je bent wel een gevatte jongedame geworden hoor. Dat jullie zo goed terecht gekomen zijn is echt een wonder. “
“Dat is het zeker, André,” zei Robin en hij vervolgde:”Zie jij inmiddels je eigen kinderen. “  André schudde zijn hoofd.”Nee, jongen das het enige grote verdriet in mijn leven, mijn ex heeft ze in hun jeugd zo tegen me opgestookt, dat zelfs nu ze volwassen zijn ze niets meer met me te maken willen hebben, George heeft vorig jaar ook nog eens een poging gedaan, we wilden hen uitnodigen in ons huis in de Provence, maar we kregen alleen maar beledigingen naar ons hoofd, nee, ik heb het daarna definitief naast me neergelegd.”  “Goh, triest ,” zei ik en ik pakte even zijn hand, André was nog steeds een zachte vriendelijke man die gauw ontroerd raakte. We praatten nog wat en daarna namen we afscheid, met de belofte dat we zo af en toe wat van ons zouden laten horen.
Toen we weer in de auto zaten vroeg ik aan Robin, “Wat vond jij ervan?”
“Ja, wat zal ik daar nu eens op zeggen, ik vond het heel goed dat hij nu weet hoe het met ons en mama is verder gegaan, dat verdiende hij gewoon.
Maar ik had echt gedacht dat hij een vrouw had en dan komt ie daar met een vent aanzetten. Dat vond ik echt een beetje moeilijk en dan ga jij ook nog zeggen dat mama hem een slappe zak in bed vond, dat kun je toch niet zeggen.” Ik begon hard te lachen:” Waarom niet, dat had ze toch gezegd en het zal achteraf wel waar geweest zijn ook.
Ik snap er niets van, eerst zat hij zo achter de vrouwen aan dat zijn huwelijk stuk ging, toen ging ie naar de hoeren en nu is ie homo, hoe kan dat?”
“Misschien, wilde hij zichzelf vroeger steeds bewijzen, weet jij veel, laten we het er nu maar op houden, dat het best een goeie vent is en wat ie in zijn privéleven doet moet hij weten, als hij mij er maar niet mee lastig valt.”  Ik gaf Robin een klap op zijn knie en zei:”Je hebt gelijk broer, daar houden we het op!”
.

 


 

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.