Heimwee naar de Filipijnen

Door Royvangemert gepubliceerd op Friday 28 September 12:12

Heimwee naar mensen en land waar je maar 5 weken geweest bent. Is dat mogelijk? Blijkbaar wel....

Heimwee...

Voor een "normaal" mens is heimwee het verlangen naar huis als men bijvoorbeeld voor langere tijd het land zijn woonplaats verlaat. Mijn heimwee is echter het verlangen naar het land waar ik op vakantie ben geweest.

In december 2010 ben ik samen met mijn Filipijnse vriendin en haar dochter 30 dagen naar de Filpijnen geweest. Als toerist voor ongeveer anderhalve week en de rest van de tijd op famliebezoek.

Geen luxe in de tijd van het familiebezoek, vooral de eerste twee weken toen we op bezoek waren bij mijn schoonvader. Tatay (vader) zoals ik hem gelijk mocht noemen, hoewel het de eerste keer was dat we elkaar ontmoeten. Geen stromend water, wel electriciteit maar ook lang niet altijd.

De gehele familie was daar voor het eerst sinds jaren weer bij elkaar, de oudste dochter (mijn vriendin) was weer eens thuis dus dat was een goede reden voor een familie reunie. Alle broers en zussen met man, vrouw en kinderen waren aanwezig, een drukte van jewelste natuurlijk.

Meer dan 20 mensen in een huis gemaakt voor 4, naar westerse maatstaven dan.Maar ik voelde me er gelijk thuis en op mijn plek.Alle stress viel na een dag of twee al vanme af, zo relaxed voelde ik me daar. Ik kan me geen gelukkigere tijd herineren als die twee weken daar in Anomar, Surigoa.

Daarna zijn we ook nog op familiebezoek geweest bij neven en nichten die weer op andere eilanden wonen. Jazeker ook daar hebben we veel plezier gehad, ook al omdat we een paar broers, zussen en kinderen hadden meegenomen. Met enkele van hen in die paar weken een hechte relatie opgebouwd. 

Het verlangen om terug te keren lijkt alleen maar meer te worden ipv minder, ik dacht in het begin het slijt wel. Ik heb ook hier in Nederland een fantastische moeder en zus, begrijp met niet verkeerd maar het knaagt aan me.

Bij het zien van straatkinderen op tv denk ik aan de kinderen op straat in Manila, slapend op straat. Als ik een bbq ruik, sluit ik mijn ogen en denk aan de bbq's op het strand en tijdens kerst thuis bij Tatay. Als ik kijk naar de foto van mijn overleden vader zie ik ook Tatay.

Nu rest alleen de droom om nog eens terug te keren, het liefst voorgoed. De mensen daar mogen daar dan minder bezitten maar zijn gelukkiger dan de mensen hier in het westen. En ik zou er graag tussen wonen.....

 

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.