Handtastelijkheden van mensen infunctie

Door GHopman gepubliceerd op Friday 28 September 12:12

De catering

 


De catering
Note: zie pagina onderaan!


Het is erg druk op de receptie. Een grote zaal gevuld met honderden mensen, die allemaal mijn baas en zijn vrouw komen feliciteren met het 25-jarig bestaan van zijn bedrijf. Iedereen is uitgenodigd, dus ook mijn man, mijn kinderen en ik zijn aanwezig. Het is heerlijk om je hiervoor eens leuk aan te kleden en ik heb er erg mijn best voor gedaan. Nu eens de gebruikelijke spijkerbroek kunnen vervangen door een prachtige lange feestjurk van zwart satijn, met een lage halslijn. Mijn lange zwarte haar heb ik opgestoken waardoor mijn smalle hals nog beter uitkomt. In mijn oren flonkeren de nieuwe oorbellen die ik van mijn man heb gekregen.


Eigenlijk begon het feest al voor de receptie, want de personeelsleden met familie kregen een rondleiding door de nieuwe aanbouw van het bedrijf en een uitleg van alle nieuwe apparatuur, die de grote drukkerij annex uitgeverij inmiddels tot een van de grootste topbedrijven van het land had gemaakt. Ik voel me ook best trots dat ik een van de hoofdredacteuren ben die er mag werken. Ik heb een hoge functie en veel mensen onder me op de redactie.


De receptie is in volle gang. We ontmoeten er heel veel mensen die we kennen vanuit het vak, mijn man is hoofdredacteur van een krant en zo hebben we dus onze gezamenlijke belangstelling fijn kunnen samenvoegen. Het hotel waar deze receptie wordt gehouden is enorm groot en de verzorging en bediening perfect. Alles is tot in de puntjes verzorgd, aan niets ontbreekt het. Zelfs voor de kinderen wordt gezorgd, voor de kleinere een mogelijkheid om tekenfilms te kijken, en er zijn allerlei jonge acteurs die de grotere kinderen vermaakten.


Mijn man staat met een groep mensen van andere kranten te discussiëren en zelf ben ik omringd door de vrouwen van de medewerkers. Er werken niet zo heel veel vrouwen bij de uitgeverij en dat vind ik zelf wel jammer. Meestal gaan gesprekken tussen vrouwen bij dergelijke gelegenheden vaak over de kinderen, het huis, de hulp. Al interesseren die gespreken me niet echt, toch voeg ik me er tussen. Soms is het wel leuk wat luchtige gesprekken te voeren, de receptie is tenslotte geen werk.


Terwijl we druk in gesprek zijn, komt de ober met een blad vol glazen en geeft iedereen het drankje wat ze besteld hebben. Als hij het laatste glas op tafel wil zetten raakt hij me aan. Hij legt zijn hand op mijn schouder en even voel ik hoe zijn vingers langs mijn nek strijken.
Alsof door de bliksem geraakt voel ik me, maar voor ik naar de ober kan opkijken, is hij al weg. Allemachtig, wat was dat? Ik voel dat ik een kleur krijg, heb het warm en koud tegelijk, ik neem het glas en drink snel een slokje waarbij ik dan het glas half voor mijn gezicht houd. Ik keer heel nonchalant mij hoofd om te kijken welke ober dat nou geweest is, maar ik zie eigenlijk in de drukte helemaal geen bedienend personeel. De gesprekken aan tafel duren voort en uiteindelijk vergeet ik het voorval.


Na de receptie volgt er een groot diner voor al het personeel en hun aanhang. De kinderen worden opgehaald of thuisgebracht en daar opgevangen door een oppas. In de eetzaal staan de tafels in kleine rechthoeken opgesteld en aan elke tafel kunnen 8 personen plaatsnemen. Wij krijgen een tafel met twee redacteuren van de krant en hun vrouwen en het echtpaar waarvan de vrouw bij het bedrijf de public relations verzorgd en tevens een voorstander is van meer vrouwen op de werkvloer. En dat laatste doet ze goed, ook is zij diegene die voor vandaag de extra catering heeft verzorgd.
Gezellige en prettige tafelpartners dus en al snel zijn we weer druk in gesprek verwikkeld. Voor het diner aanvangt, is er nog gelegenheid me even op te frissen en blij me even te kunnen afzonderen, wandel ik op mijn gemak naar de ruimte waar het toilet zich bevindt. In de hal waar ik doorheen loop, staan verscheidene vitrines opgesteld met de mooiste bijouterieën en belangstellend blijf ik even kijken. Er zijn meerdere mensen om me heen, want er hangen ook etsen tentoongesteld die veel aandacht van de mensen trekken. Ineens voel ik iemand achter me staan en voor ik me kan omdraaien voel ik een hand op mijn schouder en vingers die mijn nek en hals strelen. Als verlamd blijf ik staan, het gaat zo subtiel, zo zacht, dat ik verstijfd ben. Ik kan me nauwelijks bewegen en durf niet om te kijken. Dan komen er andere mensen bij ons staan en voor ik er erg in heb, is diegene die dit deed weg en buig ik mijn knalrode hoofd. Snel loop ik naar het toilet en sluit me even op. Mijn hart gaat tekeer. Ik moet alarm slaan, dit mag ik niet laten gebeuren, wie zou dit doen? En tegelijkertijd beken ik mezelf dat ik het heel opwindend vind. De aanraking blijf ik voelen en er aan terugdenken maakt, dat ik me prettig voel. Wat betekent dit? Dat ik meer wil, iemand anders wil?
Nee, ik heb het prima, mijn man doet me niets tekort, maar waarom windt dit me zo op? Is het het onbekende?


Even later maak ik me voor de spiegel nogmaals op en omdat ik zie dat de kleur nog niet weg is uit mijn gezicht, probeer ik mijn wangen met wat poeder te bedekken. Dan ga ik terug aan tafel. De gesprekken nemen mijn aandacht in beslag en gelukkig denk ik niet meer aan het voorval. Er volgt een heerlijk diner en alles is tot in de puntjes verzorgd. Aan het eind van het diner, worden er warme klamme handdoekjes uitgedeeld, om je handen lekker fris te krijgen. Als mij mijn schaaltje met handdoek wordt aangereikt raken mijn vingers de vingers van de ober en weer gebeurt het. Omdat ik voel dat ik meteen weer rood word, durf ik hem gewoon niet aan te kijken, maar het lijkt wel of hij uren mijn vingers vasthoudt. Ik zie de mouw van zijn zwarte pak, daaronder de manchet van zijn spierwitte overhemd. Zijn handen zien krachtig en hij draagt geen ring aan de hand. Moet ik doen alsof er niets gebeurd is?
Ik neem het handdoekje uit het schaaltje en houdt het voor mijn gezicht, misschien dat men daarom zal denken dat ik zo rood ben geworden, omdat de handdoekjes nogal heet zijn.


In een enkel ogenblik waag ik te kijken, maar hoe is het mogelijk? Ik zie geen enkele ober in de buurt. “Gaat het goed met je, schat?” vraagt mijn man. “Ja, prima”, stamel ik, “het is nogal warm hier, dat is alles”.
Er wordt nog een hele tijd nagetafeld, koffie gedronken en dan nemen we allemaal langzaamaan afscheid van elkaar en gaan mijn man en ik naar huis.
De hele nacht lig ik wakker, ik kan alleen maar denken aan wat er is gebeurd. Het voorval met die ober verdringt alle fijne gesprekken die ik heb gehad die dag.


De volgende ochtend probeer ik toch op tijd op de zaak te zijn. Ik ga meteen naar het kantoor van onze vrouw van Public Relations en complimenteer haar over de keuze van catering. Ik vraag haar naam de naam van het cateringbedrijf en verzin de smoes dat mijn man via zijn werk ook binnenkort iets moest organiseren. “Die naam geef ik je graag”, zei de vrouw, “je weet dat ik er naar streef zoveel mogelijk vrouwen op de werkvloer te krijgen, en dit bedrijf staat er om bekend dat zij alleen maar vrouwen in dienst hebben!”, vult ze aan.
Ik schrik me rot en trek helemaal wit weg. “Voel je je niet goed”, vraagt ze nog, maar ik mompel een verontschuldiging dat ik wat last van mijn maag heb en vlieg haar kantoor uit.


Eenmaal weer achter mijn eigen bureau zit ik gewoon te trillen. Alleen maar vrouwen in dienst? Ik heb toch echt een mannenarm en hand gezien, die me heeft aangeraakt. Wat is er gebeurd en wie was het?

 

 

 


NOTE: dit is een eerste hoofdstuk.
Het is mogelijk een vervolg te schrijven. Wil je meeschrijven? Je aandeel in een Word bestand opmaken.
Stuur dat in 1500 woorden naar gwmhopman@gmail.com

Reacties (3) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
zeer goed neergeschreven en spannend artikel ! echt top! ben benieuwd naar het vervolg ! dikke duim en fan erbij
Mooi geschreven, welkom op Xead! Leuk idee om mee te kunnen schrijven (ben helaas te druk de laatste tijd)
Spannend, ben benieuwd hoe het afloopt.