Hoe Haat En Onvrede Alles Verwoest.

Door Prinsanna gepubliceerd op Friday 28 September 12:12

Belly heeft geen baan en woonruimte meer. Om niet met haar twee kinderen op straat te komen te staan, gebruikt ze de liefde en goedheid van Andre.

                                                                DE HAAT VAN BELLY


“ 'T beste meid, “ had Louis gezegd. “Zo, zie je maar, een meid als jij komt altijd weer op haar pootjes terecht en je weet het he?
Als ik eenmaal in mijn nieuwe stekkie zit en je mocht geld nodig hebben, weet je ome Louis vast wel weer te vinden.”
Hij knipoogde tegen haar terwijl hij haar een klap op de kont gaf.
“We zullen zien! Ga je goed Louis.” antwoordde Belly terwijl ze gracieus het café uitliep.
André stond naast zijn goudkleurige Ford Escort en hield beleefd het portier voor haar open , “wat zei hij ? “ vroeg hij nieuwsgierig.
Belly haalde haar schouders op en stapte in.
André kende Belly inmiddels goed genoeg om te begrijpen dat hij geen antwoord op zijn vraag zou krijgen en begon maar over iets anders en startte tegelijkertijd zijn Escort.
“Weet je, schat,” zei hij, terwijl hij Belly liefdevol aankeek. “Het is woensdag, de kinderen zijn vanmiddag vrij. Ze hebben me nu al een paar keer gezien en ik geloof dat ze me wel mogen.”
“Dat doen ze ook, ze vinden het leuk als je komt, vooral als je die gekke spelletjes met ze speelt.”
André lachte, “Ja' dat deed ik met mijn eigen kinderen ook altijd, lagen ze helemaal in een deuk.” Hij zweeg even en staarde wat voor zich uit.
“Maar goed, wat ik wilde zeggen, ze hoeven vanmiddag niet naar school, als ik jullie nu eens trakteer op Mac Donalds dan vertel ik onder het eten dat jullie van de week verhuizen en bij mij komen wonen.”
“Dat kun je doen.” zei Belly zonder veel emotie.
Het was gelukkig nog niet zo heel druk bij de Mac Donalds die André had uitgekozen.
Hij had eerst wat rondgetoerd en in een bossige omgeving de auto geparkeerd.
”Kom jongens gaan we hier verstoppertje spelen, ik ben hem en ga jullie zoeken.

”Jaaaaaaa, jaaaaaa, dat is leuk,” schreeuwden Robin en Anna. “Kom Belly,” had hij geroepen, “doe je ook mee?”
“Ja,mama, toe,” riep Robin.
“Ik wacht hier wel ,” antwoordde Belly terwijl ze op een bankje neer plofte en een sigaret opstak.
Opgewonden en met rode wangen van het rennen, zaten Robin en Anna aan hun tafeltje, ze waren nog nooit bij Mac. Donalds geweest
en keken hun ogen uit.
“Kan je daarin?” vroeg Robin aan André en wees op het ballenbad,  waar hij een paar kinderen zag spartelen.
“Ja, straks mag dat, maar eerst wat eten. Ik ga voor jullie een verrassingszak halen, wat wil jij Belly?” “
Doe mij maar een hamburger en wat patat.”
André ging naar de balie om te bestellen.
“Wat is het leuk hier he, mama?” zei Robin genietend.”Jaaaaa, ik ga hier niet meer weg!” juichde Anna.
“Doe eens even rustig!” snauwde Belly.
André kwam terug en de kinderen peuterden vol verwachting de zak open.
“Ik heb een elf,” riep Anna opgewonden terwijl ze een plastic elfje de lucht in hield en het zogenaamd naar Robin liet vliegen.
Robin haalde op zijn beurt een plastic tovenaartje uit zijn zak te voorschijn en riep:”Wees maar bang, elf , ik zal je pakken.!”
“Nou, zo is het mooi geweest, eten nu”, zei Belly en terwijl ze op haar cola wees: ”Hebben ze hier geen bier?”“Nee meissie, dit is een restaurant voor kinderen, dus je zal het met je cola moeten doen tot je thuis bent.
André zat met zichtbaar genoegen te kijken hoe de kinderen alles tot de laatste kruimel op aten.
“Mogen we nu​?” vroeg Robin. André knikte en ze renden naar het ballenbad.
“Ze zijn echt heel lief die twee.” zei André tegen Belly, die wat verveeld met haar vork in de friet prikte.
“Ja, dat zijn ze ook en jij bent ook lief voor hen, jemig wat kan jij goed met kinderen omgaan. Ik snap echt niet waarom jij je kids niet mag zien ?”
“Fouten gemaakt he.” was zijn antwoord. “Kijk mop, ik zit als vertegenwoordiger veel op de weg, in het begin was ik soms dagen weg.
Dan bleef ik in de buurt waar ik de thee aan de man probeerde
te brengen overnachten.
Ja, en toen is het een keertje fout gegaan, ik kwam dat vrouwtje tegen en bingo.
Via een klote collega kwam Esther erachter. Ik kon geen goed meer doen.
Ze wilde scheiden en dat deed ze ook. Zij en haar moeder hebben de kinderen zo tegen me opgestookt, dat ze hun vader, ik dus, niet meer wilden zien.”
Hij veegde met zijn hand over zijn kalende voorhoofd, terwijl hij Belly verdrietig aan keek.
Bijna kreeg ze medelijden met hem en wilde ze iets liefs zeggen,
maar de haat die van haar hart bezit had genomen, maakte dat ze iets
heel anders zei; “Ik zal je dit vertellen, als iemand mij nog een keer besodemieterd, krijgt ie spijt van de dag dat ie geboren is.”
André schrok zichtbaar van haar harde uitspraak.
Belly zag dat wel maar ging onverstoorbaar verder: “Okay, nu gaan we dus bij jou wonen. Luister, ik ben gewend aan geld, ik wil geld voor het huishouden en kleding, zelf had ik gedacht aan zo'n vierhonderd gulden per week, kun je dat missen als vertegenwoordiger in theesoorten?”
De vraag overdonderde André een beetje en hij stamelde :”Kijk, mijn salaris schommelt en ik heb natuurlijk de alimentatie, maar ik zal mijn uiterste best doen om het voor elkaar te krijgen. “
“Mooi.”zei Belly terwijl ze verleidelijk naar hem glimlachte.

Die avond zat André op de bank in Belly's woonkamer. Robin zat aan de ene kant naast hem en Anna aan de andere. Bij Mac Donalds had hij de kinderen al willen vertellen van de verhuizing, maar ze waren zo vol van alles om hen heen geweest dat hem dat niet gelukt was.
Daarom had hij gewacht tot ze thuis waren, Belly zat in een stoel tegenover hen met haar fles wijn binnen handbereik.
“Moet ik ook naar een andere school dan?” vroeg Robin.
“Ja, dat zal moeten, ik woon hier niet in de buurt, maar de school is wel vlak bij mijn huis.”
“Dan zie ik m'n vriendjes niet meer”, zei Robin nadenkend.
“Ik heb ook een vriendinnetje, maar die mag nooit bij me spelen van mama.” vertrouwde Anna hem openhartig toe.
“Moet dat!” snauwde Belly. Anna begon steeds meer op haar zusje Christina te lijken, vooral als ze zo deed, irriteerde haar dat mateloos.
Ze wilde liever niet aan het verleden herinnerd worden. Christina moest nu ook al een jaar of twintig zijn, ze had haar familie al acht jaar niet gezien en dat wilde ze liever zo houden ook.
“Jullie krijgen weer nieuwe vriendjes en vriendinnetjes, let maar op!” zei André vriendelijk tegen de kinderen.
Anna keek hem aan, sloeg toen plotseling haar armpjes om zijn hals en zei; ”Ik vind jou lief!”

Het huis van André lag buiten Utrecht, in de richting van Westbroek.
Het was er erg landelijk en voor de kinderen, die uit een drukke stad kwamen, een waar paradijs.
De verhuizing was bijna gelijk gevallen met de zomervakantie, dus hadden ze alle tijd om de buurt te verkennen.
De zon straalde overvloedig die zomer, daarom waren ze bijna de hele dag buiten.
Ze hadden van André ieder een fietsje gekregen waar ze de hele buurt mee verkenden.Uren konden ze samen bezig zijn met het vangen van kikkers, die ze dan in een teil achter het huis lieten zwemmen, of gingen gewapend met een zak brood de schapen in het weiland voeren.
Robin en Anna konden zichzelf goed  vermaken en waren met kleine dingen zielsgelukkig. Het leven buiten deed hen goed.
Belly daar en tegen kon haar draai niet echt vinden.
André stond iedere dag al om zes uur op om zijn werk te beginnen.
Belly verliet haar bed pas om een uur of tien, verschanste zich daarna in haar ochtendjas voor de televisie, terwijl ze de ene sigaret na de andere aanstak.
Uit pure verveling begon ze om een uur of twaalf haar eerste glas sherry te drinken.Tegen het eind van de middag flanste ze het avondeten in elkaar en wachtte tot André weer thuiskwam en dat kon heel verschillend zijn.
Wanneer hij laat kwam gaf ze de kinderen alvast te eten, daarna mochten ze nog even televisie kijken en dan naar bed.
André moest vaak overwerken om Belly de vierhonderd gulden per week te kunnen geven, maar hij klaagde niet, afspraak was afspraak vond hij.
Bovendien was hij erg aan de kinderen gaan hechten, hij voelde dat ze oprecht van hem hielden.
Hij snapte alleen niet waarom Belly altijd zo koeltjes tegen hen deed, als hij erover begon, zei ze, dat hij niet moest zeuren en dat stak hem. Het irriteerde hem ook dat ze zoveel dronk, goed hij was zelf ook wel een liefhebber van een borrel, maar Belly dronk het alsof het limonade was.
Ze kon best heel lief zijn, vooral als hij vrijdags met het geld kwam,
maar dan ineens kon ze weer een harde ondoorgrondelijke vrouw zijn, waar je vooral niet te dicht bij moest komen.

Het was aan het eind van de zomervakantie toen het gebeurde.
André was die avond laat, Robin en Anna lagen al op bed toen André thuiskwam.
Hij was amper binnen toen de telefoon ging, hij pakte op.
Belly zag hem verkleuren, terwijl hij stamelde:” ja.. ja ..ze woont bij mij, ja. Nou en? Mag ik ook nog iets van mijn leven maken. Ja, twee kinderen ook. Gaat jou dat iets aan? Mag mijn kinderen van jou toch niet zien. Wat ? Meer betalen, geen denken aan. Ik heb niet meer. O, nee ik stuur hen niet weg, dat zou je wel willen he?
Wat advocaat? O ja, de rechter!! Zo te horen heb je je zaakjes al aardig voor elkaar!
Weet je wat jij kunt.. opzouten!!” Woedend smeet hij de telefoon neer.
Was dat je ex ? Vroeg Belly bijna overbodig.
“Ja, dat was Esther, ze wil de alimentatie met driehonderd gulden omhoog drijven, ze heeft al een advocaat genomen.”
Hij zuchtte diep. “Ik kan er misschien niet onderuit mop.” “En dan?” vroeg Belly terwijl ze hem vragend aankeek.
“En dan, ja wat denk je dan ?” zei André en zijn stem klonk boos voor de eerste keer sinds ze hem kende.
“Zou het niet weten ?” antwoordde Belly verveeld.
“Nou ik wel, dat betekent een einde aan je gezuip en dure kledingsmaak.
Ik werk me hier kapot en jij voert geen moer uit! Je laat je eigen kinderen ook maar aanmodderen. Je zal het met minder moeten doen en anders zoek je ook maar een baantje!”“Zooooo, je meeent 't.” Belly stond op .
“Als je me maar in je nest hebt, he vuile hypocriet.”schreeuwde ze en wat ze allemaal nog meer riep raasde en tierde wordt hier niet opgeschreven , wel dat er boven aan de trap een angstig klein meisje zat met de handjes voor haar oren. Haar broertje sloeg zijn armpjes om haar heen terwijl hij zacht fluisterde, “Stil maar Anna, niet bang zijn ik ben bij je.”

 

Reacties (2) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Dank je Chayenna, wat een mooie naam heb jij trouwens! Fijne woensdag!
prachtig omschreven