Narcisme, maar soms die twijfel...

Door Kaarsje gepubliceerd op Friday 28 September 12:12

Narcisme, maar toch soms die twijfel......

Ik zit wel eens te peinzen, zoals nu, het is één uur in de nacht en mijn nieuwe ventje slaapt al, ik had totaal geen zin om mee naar bed te gaan. Vraag me niet waarom, want hij had een hele lange werkdag gedraaid. Ik heb hem gemist en dan toch, na een uurtje dat hij bij me is en hij aan het relaxen is, bekruipt me dat gevoel van onrust weer. Ik krijg te weinig aandacht naar mijn zin, hij doet iets, wat mij op dat moment niet echt trekt. Ik wou knuffelen en lekker dicht intiem tegen hem aanleunen, zou het dan toch dat ik veeleisend ben? 

Ik hoor het mijn ex nog brullen, jij wil altijd meer, je eist teveel, je bent gestoord. Vaak galmen die woorden nog na in mijn hoofd. Zelfs tot op de dag van vandaag, draai ik overdag als ik alleen ben geen muziek, stel je voor dat ik vrolijk ben als de werkende thuis ben? Dat was echt not done!  Een losse opmerking die mijn nieuwe partner maakt hakt er in als een mokerslag en neem ik te serieus, maar daar door, dwing ik mezelf weer in een dwangbuis.  Hij weet het wel van me ondertussen, ik zal nooit iets vragen en als ik al iets vraag, doe ik er drie dagen over, ik vertrouw hem echt wel, maar die echo blijft. Iets vragen aan een narcist is als vragen om slaag, vernederen en dagenlang negeren.  Dus vragen is afgeleerd, mijn nieuwe vriend geeft me de ruimte daar in, maar het is zo verdomde moeilijk! Soms denk ik wel eens, te snel, ik was nog niet klaar, maar wanneer ben je klaar na zo'n relatie? Als ze aan je kist gaan morrelen, ik zou het niet weten. 

Naar de buitenwereld kom ik sterk over en dat ben ik ook wel, ik kan het heel goed vinden met mezelf. Maar kan het niet ontkennen dat ik een bepaalde mate van mensen angst heb. Ik ben goed in wat ik doe, maar ik heb altijd het gevoel dat ik tekort schiet, wat ik ook doe.  Ik wil ook alles kunnen, want ik wil nooit meer horen, je bent daar te dom voor, laat mij maar, ik kan het beter..... Dan dat gemene lachje erachter aan. Ik had het gisteren even helemaal gehad, maar niet dat ik even vraag hou me vast, niets zeggen, hou me alleen maar even vast. 

Dit gevoel en denken kan je aan bijna niemand uitleggen die er zelf niet in gezeten heeft, weg is niet over en sluiten. Het is net alsof het een deel van me geworden is, onder mijn huid is gaan zitten en daar verder etterd. Ik voel me bijna een dief van de zon al ik er even inzit, want dan doe je niet, ja ik geniet, maar dat was nooit toe gelaten. 

Nu dat alles mag en hij het me ook gunt, kan ik er niet van genieten, die stomme angst, elke dag opnieuw! 

 

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.