Het leven met een narcist, 4

Door Kaarsje gepubliceerd op Friday 28 September 12:12

Narcisme, het leven tijdens en na........

Het is al een tijdje geleden dat ik hier over geschreven heb, maar er is ondertussen ook zo ontzettend veel gebeurd, ik kan het bijna zelf niet geloven. Houd het verband met narcisme, ja zeker, want hoe ik het ook wendt of keer, hij is op oorlogspad om mijn leven en dat van mijn zoon kapot te maken. Tenminste hij heeft een hele flinke poging daar toe gewaagt. 

Hij heeft alles, maar dan ook alles in zijn werk gezet om mij op straat te krijgen, in sommige mensen hun ogen ging ik zelfs aan achtervolgings waanzin leiden. Is ook niet zo gek, want hij reed wel twintig keer op een dag door mijn straat heen. Dat ondanks een straat verbod, normale mensen zouden daar schrik van hebben, een narcist helaas niet. 

De politie deed er niets aan omdat hij effectief niet mijn leven bedreigde, hoe ik ook zaken aangaf, ik werd niet geloofd. Zo is er ooit aangifte tegen hem gedaan door een ouder bij de politie, dat hij zijn kind opjoeg met de auto. Let wel, ik heb het hier over een kind van toen 11 jaar oud, die hij opdreef, optrekken met de auto en dan vlak achter hem keihard afremmen. De politie heeft het toen als melding opgezet en niet als aangifte. Ik snap nog altijd niet hoe sommige mensen met alles weg kunnen komen. Maar goed terug naar onze eigen situatie.

Hij heeft mijn werk kapot weten te krijgen, vraag me niet hoe, maar ik kreeg van cliënten allemaal vreemde reacties op mails die ik geschreven zou hebben. Wel mijn mail adressen allemaal veranderd, maar was wel al een deel kwaad geschied. Hij had mijn huurcontract van mijn huis weten te ontbinden, vraag me niet hoe, want alles stond op mijn  naam. Plots was hij ook weer mijn fiscaal partner en liep ik een flink bedrag aan belasting mis. Kreeg aanmaningen van leningen die hij had afgesloten, maar niet afloste. We zijn nog altijd op papier getrouwd en hij staat nog altijd nergens ingeschreven, dus hij is volgens de wet niet vindbaar, ik toen wel. Hij heeft een melding gedaan bij jeugdzorg en ik was bijna mijn zoon kwijt geweest door zijn leugens. 

En waarom, nou omdat ik een nieuwe partner gevonden heb, dat kan hij niet uitstaan. Ik was toch zijn nietsnut, zijn boksbal, zijn idioot die niets waard was? Zijn kind was toch de gestoorde, de maf kikker, die gun je toch aan niemand anders? Soms denk ik wel eens, had ik maar nooit een andere man leren kennen. Want echt makkelijk is het niet, hij laat ons nog steeds niet met rust, waarom zou hij ook? In zijn ogen zijn wij zijn eigendom, hij heeft ons nodig om op te voeden, wij hun niet als we eenmaal los zijn met die verslavende relatie.

Waarom noem ik het een verslaving?

Ik ga niet zeggen dat het onze schuld is dat we in hun fuik getrapt zijn, dat zeker niet, ze hebben hun manieren van afstoten en aantrekken. Die momenten dat ze aangeven dat ze zonder ons helemaal niets zijn, dat ze zo graag anders willen, maar niet weten hoe. Ze spelen dus, naar mijn inziens dan , op ons gevers instinct in. Wij zullen ze wel redden, maar de gevers verliezen die strijd, omdat wij voelen en anders denken. Maar het loslaten van een hopeloos iemand neemt jaren in beslag, want geen mens wil immers toegeven dat iets boven je kunnen ligt. Tot dat jezelf totaal in de goot ligt en dan krijg je nog een aantal schoppen na. Als je niet in de goot ligt, gaan ze daar hun uiterste best voor doen, want oh wee als je zonder ze iemand bent.

Eigenlijk zuigt een narcist onze krachten weg en wij blijven totaal leeg achter.

Reacties (3) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Bedankt voor de reacties en een fan erbij...
zeer mooi neergeschreven ! duim en fan erbij !
Mooi geschreven!