Oh ja, pap en mam ik moet nog wat vertellen..

Door Danique1 gepubliceerd op Friday 28 September 12:12

Dit is voor alles wat jullie mij hebben aangedaan... Dit is de echte waarheid, en niet de verdraaide waarheid van jullie. Ik kan jullie niet meer aanzien..

Lieve pappa en mamma,

Als jullie eens wisten hoeveel pijn jullie mij hebben gedaan... Alles draait altijd maar om jullie, en al jullie verdriet. Denken jullie uberhaupt wel eens aan mij? 
Jullie hebben me keihard als een baksteen laten vallen. En dan bedoel ik dat jullie nooit iets hebben gemerkt tussen mij en mijn broer. Hij bedreigde me als ik zijn klusjes in huis niet wilde doen, hij sloeg me, misbruikte me, niet een keer, niet twee keer, nee veel meer dan dat. Waar waren jullie al die tijd? WERK, want werk is jullie alles. Het verslind jullie en vreet jullie op, zo erg dat er niets meer over blijft voor jullie dochter. Jullie dochter die alles maar zelf heeft gedaan, want alles ging toch goed met haar op school en met vriendjes en vriendinnetjes? 

Ik was de perfecte dochter voor jullie

'Danique, hang jij de was op?'.. uhh ik heb het al gedaan.
'Danique, laat jij de honden uit?'..  ''       ''
'Danique, stofzuig jij even'..    ''          ''
'Danique, er moet nog gedweild worden'..    ''           ''


Jaren lang keken jullie niet naar me om..

En toch sloeg het toe, de depressie, die K*T depressie..

In plaats van er voor me te zijn, deden jullie er een schepje boven op.. Jullie begonnen steeds meer onmacht en onbegrip voor mij te voelen. En omdat jullie mijn gedrag totaal niet begrepen moest ik de overhoringen ondergaan. Jullie gingen me uren lang, tot midden in de nacht, overhoren wat betreft mijn gedrag. Dit heeft zoveel in mij gesloopt. Elk antwoord was gemeen, slecht en walgelijk en verdiende klappen volgens jullie. Niets zeggen betekende eveneens klappen. En wegkijken behoorde ook tot de categorie van klappen. Elk woord wat nog uit mijn mond kwam, was volgens jullie; gemeen & walgelijk. 

Ik stierf tijdens elke overhoring, en ook dat hadden jullie niet door. 

Hoe dieper ik in mijn depressie zakte, hoe vaker we overhoringen hadden.. en door de overhoringen zakte ik weer dieper weg in de depressie. Tot in het onmenselijke aan toe, want de dag kwam ik alleen nog door met mezelf lichamelijke pijn toebrengen om de pijn die jullie me aandeden maar niet te hoeven voelen. Liever lichamelijk dan wat jullie me aandeden. De dag dat jullie erachter kwam dat ik mezelf sneed, kreeg ik er een blauw oog bij.

Van perfecte dochter, naar perfecte robot. 

Op 16 jarige leeftijd was er nagenoeg niks meer van mij over. Ik was veranderd. En wel een transformatie van mens naar robot. Ik deed alles voor jullie, en het belangrijkste ik probeerde mijn functie te vervullen van jullie gelukkig maken. Het is me tot op de dag van vandaag niet gelukt. 
Van hulpverlener werd ik naar hulpverlener gestuurd.. keer op keer werd ik nadat ik er een vertrouwde gedumpt omdat ze niet wisten wat ze met me aan moesten. Voor mij opnieuw de bevestiging dat ik het niet waard was en echt zo verschrikkelijk, walgelijk en gemeen was zoals mijn ouders me lieten weten.
Maar ik had nog niet alles gehad... Ondanks de hel thuis, kreeg ik herbelevingen van het misbruik van mijn broer... en vervolgens kwamen daar de overhoringen en klappen bij. Het voelde alsof ik dag en nacht misbruikt, overhoord en geslagen werd.. Was het niet echt, dan herbeleefde ik het wel. 

Houden jullie van me? 

Ik heb het niet gemerkt. Jullie verschuilen je achter de onmacht  en machteloosheid. Nog altijd vinden jullie me slecht omdat ik het zo ver heb laten komen dat we voor de rechter stonden. ONZIN, vonden jullie.  Tot op de dag van vandaag kan ik mezelf dit niet vergeven.. eveneens het misbruik. Kinderspel was het toch volgens zedenzaken?

'Pak je leven op, ga verder, iedereen maakt wat mee!' 

Aan alle kanten probeer ik verder te gaan... De depressie is nog altijd keihard. En ook de anorexia en posttraumatische stressstoornis houden me vast. Maar ik besef dat ik verder moet, ondanks al mijn pogingen lukt het met niet en voel ik me opnieuw zinloos. Zinloos omdat jullie me geen tijd gunnen  om dingen te verwerken en ik nog altijd keihard over mezelf heen wals. Dat is jullie manier... Maar maakt het mij tot een beter mens? Is dit de manier voor mij? Zo voelt het voor mij niet. 
Ik heb tijd nodig, tijd die ik al jaren niet krijg.. Al dat gelul met hulpverleners zijn jullie zat, ik moet het zelf redden. Juist nu... Nu mijn lichaam langzaam aan het sterven is. 

 

'Doe ik, pap en mam! Ik hou van jullie'

Reacties (9) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Sterkte, pas op jezelf, en lees de woorden van de bovenstaande reacties van rowena en amiad goed
Kan me alleen aansluiten: ga weg want dit gaat je slopen! Zorg dat er rust komt in je leven, zet alles op een rijtje en bouw een nieuw en ander leven voor jezelf op.
Zoals hier la is gezegd, ga eruit. Zoek hulp naar een nieuw leven. Je bent het waard om te leven en je gaves aan al diegene te schenken die op je zitten te wachten. Het is misschien allemaal nog verborgen, al die kansen, al die liefde van mensen die echt van je zullen gaan houden. Nogmaals stap eruit, maar zoek wel hulp want je positie is kwetsbaar.
Zeer gevoelig...vergeef je ouders vergef iedereen die je kwaad heft gedaan ook al vergeet je het niet. Duim Taco
Ik sluit me bij Rowena aan, kies voor je zelf. Je leeft in een giftige en gevaarlijke omgeving. Je kunt het aan, dat weet ik zeker
Lieve schat, ik heb het al vaker tegen je gezegd, maar nu lijkt het alsof je het zelf ook door begint te krijgen.
Je moet daar weg! Je moet nu voor je eigen kiezen, of je ouders het daar nu wel of niet mee eens zijn, dit kan niet!
Ik vind het verschrikkelijk voor je en ik ben boos op je ouders. Ze hebben je echt laten zitten, met alles! Met al jou verdriet en pijn, je onmacht en je woede! Echt meis, kies voor je eigen leven! En ik heb vertrouwen in jou, dat als jij er echt voor gaat (En dan bedoel ik door bijvoorbeeld op jezelf te gaan wonen) dat jij er uiteindelijk gaat komen. Het klinkt misschien heel hard, maar ik heb het gevoel dat jou ouders je juist in deze situatie ''houden''.
Ik denk aan je!
Liefs
Heel VERSCHRIKKELIJK. Probeer deze personen uit je leven te bannen. Ik heb dat pas na 55 jr kunnen doen. Maar beter laat dan .......Sterkte en een goed weekeinde.