Is er echt vrijheid van meningsuiting?

Door Weltevree gepubliceerd op Friday 28 September 12:12

Wellicht roept mijn bekentenis wel herrie of tweespalt op. Ik vrees het ergste. Wat zegt u? Nee, ik ontving geen doodsbedreiging via mail en ook niet zoiets als hou je koest!

Kies ik om te zwijgen?  

Blijft de frustratie van: ik mag niet eerlijk zijn 

 

Mijn dilemma:


1. Ik verwacht te worden afgezeken, weggekeken, doodgezwegen
2. Ik weet niet zeker of mijn mening goed valt en ga dus af op ervaring en aanname.
3. Voor zover ik dat om me heen zie, doet iedereen dat zonder gene! Men vult maar raak in, beweert zonder hoor-wederhoor van alles over elkaar. Mag ik me daar dan óók aan bezondigen omdat iedereen dat doet?
4. Eerlijkheid vereist moed. Gedurende mijn leven viel vijftig procent van mijn vermoedens fout al bleek later dat ik het wel degelijk bij het juiste eind had gehad. Een gave?
5. Werd men kwaad omdat ik toen de spijker op de kop sloeg?
6. Soms schrok ik me een klaplong. Ik denk positief. Als de ander het negatief oppikte veranderde ik tijdelijk in een verpletterd bibberflensje. Geen knapperkantje te bekennen, geen hartigheid meer aan. Hoe kon men zoiets vreselijks van me denken? Daar ging ik niet dood van, want ik ken mezelf, maar het is toch vervelend.

7. Ik wil moedig zijn, heb niets te vrezen, maar… Ik ben bang.

8. Dat is onverstandig, want angst wordt de zichzelf waarmakende droom. Dat is een ongeschreven wet die ons af moet leren bang te zijn en met positieve inzet positieve dingen te verwachten.
9. Wellicht ben ik de enige die denkt wat ik nu nog niet durf te zeggen? Ben ik een kritische muggenziftster? Eenzaam en dat ben ik me terdege bewust.
10. Natuurlijk gooi ik er heilige huisjes mee omver, stoot ik mensen voor het hoofd.
11. Vergeef het mij. Dat is NIET mijn bedoeling!

 

Hoe komt het dat mijn mening soms teveel gewicht in de schaal legt?

 

De andere keer niet eens wordt gehoord?

De keren dat ik met mijn woorden boze reacties oogstte is schrikbarend, alarmerend. Zijn sommige zielen eenvoudig te snel op hun teentjes getrapt en wat zegt dat dan over mij? Ben ik misschien:

1. Onaangepast?
2. Te confronterend?
3. Dom en ongevoelig?
4. Ben ik een slechte diplomaat?
5. Wil ik wel een goede tacticus zijn? Ik kan niet eens schaken!

Zijn anderen derhalve zoveel gevoeliger, cq beter?


Zelf zeg ik: Ik raak makkelijk een gevoelige snaar, maar spreekwoorden en gezegden hebben geen waarde meer. Tegenwoordig lijken het lege frasen. Freudieke inhoudsloze woordseltjes. Komt dat omdat men vroeger op school uitvoerig aandacht besteedde aan de inhoud, de onderliggende betekenis? Spraken spreekwoorden ook zo tot uw verbeelding als de tweede en derde dimensie in taal?

Tot mijn grote verbazing merkte ik dat jongeren er totaal niets mee kunnen.

Mijn dochter leefde verscholen in haar eigen wereld. De eerste keer dat ze me glashard beschuldigde van de onzin die ze over me had uitgedacht (heilig ervan overtuigd dat ze gelijk had) schrok ik me rot. Ze kon me wel vermoorden en maakte zich op voor een fel rondje wellis-nietes. Wat ze naar mijn hoofd slingerde was niet te bevatten. Terwijl een heel woordenboek door mijn hoofd vloog zweeg ik lange tijd verbijsterd. Haar projecties waren wanstaltig. Ik ben niet bang voor een discussie, maar vergezochte verzinsels zijn me te min. Alle verwijten illustreerden enkel het wantrouwen dat ze vanaf haar vierde had en dat is geen zinvolle aanzet voor goed overleg. Ze zat me provocerend gaar te stoven met woedend brandende ogen. Uiteindelijk reageerde ik: “Dit zegt meer van jou dan van mij,”  De stilte daarna maakte het er allemaal niet beter op: “Wie de schoen past, trekke hem aan, ” vulde ik ten lange leste aan waarna ze stampend verdween achter de bonzende woonkamerdeur. Tot op het bot beledigd. Jammer dan. 

Wat je zegt ben je zelf. De pot verwijt de ketel dat ie zwart ziet.

Haal eerst de balk uit uw eigen oog voordat u valt over de splinter in het oog van de ander. Indien u hier gratis mocht verpozen, laat dan niet voor d' eigenaar van het pand de schillen en dozen. Het waren ooit richtlijnen voor mijn leven. Mijns inziens is dit een speelse taalvorm met een hoog levenswijsheidsgehalte vanuit de tijd dat het volk geen enkel psychologieboek had gelezen. Is mijn liefde ervoor een eigenaardigheid omdat het kinderen niet meer wordt bijgebracht? Een waar gemis.

Vermits er tussen volwassenen van gelijkwaardigheid sprake is 

blijft ieder mens verantwoordelijk voor zijn gedrag, reacties en gevoelsleven. Maakt een andere mening u boos? Die ergernis moet reeds aanwezig zijn geweest en alleen u weet dáár de oorzaak van. Tijd voor sporenonderzoek of denkt u dat er geen patroon in uw opgefokte reacties te ontdekken is?

1. Door welk woord voelt u zich aangesproken?
2. Wordt u terecht of onterecht beschuldigd?
3. Voelt u zich betrapt en zo ja waarop?
4. Wijst men u wellicht op iets dat u liever niet wilt weten van uzelf?
5. Schuilt er een kern van waarheid in de visie van de ander op u?
6. Was u al boos maar werd het door deze aantijging nog erger?
Dat is toch een aardig scala vragen over de ‘onbeheersbare’ emotie die u overvalt.
De beledigde denkt helemaal niets want waar boosheid regeert is voor openheid geen plaats. Daarnaast heeft men grenzeloos recht op boosheid. Althans dat vindt men. Het is tevens ‘normaal’ dat de-in-de-kuif-gepikte een schuldige aanwijst, meestal iemand buiten zichzelf.

Schiet u makkelijk in de verdediging? 

”Dan had jij mij maar niet boos moeten maken.”

1. Legt u de verantwoording  voor uw reactie in andermans schoot?

2. Wint u tijd om weer tot uzelf te komen?
3. Bent u te verward om er direct een goed weerwoord op te geven? Moet dat dan meteen?
4. Snapt u uw boosheid?
Ik heb wel een vermoeden hoe dat actie-reactie gebeuren werkt.
Een volwassene moet van zichzelf alles weten, snel kunnen pareren. Dat is ‘IN’
Onzeker gestotter, toegeven dat je erover na moet denken en blozen is ‘OUT’
Persoonlijk vind ik het vertederend, maar de meeste mensen kruipen dan nog verder weg en weh je gebeente als je voor de TV afgaat. Hang dan je bewezen kwaliteiten maar in de wilgen want men maakt je in het openbaar meedogenloos af. Dan had ie maar niet… bladiebla.
Wie heeft ons opgedragen als volwassenen alweters te zijn? Legt u zich dat zelf op? Een onzekere wil zich niet laten kennen, maar de te felle reactie verklapt zo veel. Wellicht bent u niet boos op de ander, maar komt uw sluimerende besef van onvrede wel voort uit twijfel omtrent u eigen motieven. In dat geval werkt boosheid-1. Als bliksemafleider- 2. U kunt denken dat deze reactie niet uw verantwoording is!- 3. U hoeft niet bij uzelf naar binnen te kijken. Jammer is dat, want het zegt vanalles over uzelf, niets over de aanstichter van uw woede.

Stel: ik heb u beledigd. 

Ik verwacht dat we daar een gesprek over aangaan of een boom over op kunnen zetten teneinde elkaar in het midden te treffen. Het is interessant om onze motieven te vergelijken. Meestal zal men elkaar (waar nodig) vergeven voor de eigenheid. Waarom herrie over een meningsverschil, want méér is het immers niet. In het verleden is die wens op een gesprek echter een illusie gebleken: de opschudder kon het bij voorbaat al schudden.
“Ben je gek? Hoe durf jij nu nog iets te willen bespreken?”
“Nou, we moeten het toch eens worden over de gezamenlijk zorg voor onze docht..” Ik mocht niet eens uitspreken. “Ik prakkiseer er niet over te praten met jou!” Altijd woedend nee. Ik tast nog steeds in het duister. Hoe dom was ik? Eens beledigd, altijd beledigd. Eens gestolen altijd een dief en wie niet horen wil moet maar voelen? Op straffe van uitsluiting mocht ik niet nogmaals een gesprek aanvragen want ‘big boss’ was beledigd…. Zo kan niemand zijn mening aan elkaar toetsen en daarom denk ik nog steeds dat het ook niet de bedoeling van de 'big boss' was om iets te delen. Helaas hanteert men in een groep vaak de wet van de meeste stemmen gelden en die ene persoon delft altijd het onderspit. Ergio conclusio: De kop van jut is geboren en de rest kan heerlijk het gevoel hebben dat men met zijn allen gelijk heeft. Geharrewar is not done, want wij zijn vriendelijk lief voor elkaar, behalve voor dat ene zwarte lam dan... Is het echt een misdaad om het oneens te zijn met elkaar? Is het eerlijk om de afwijkende mening aan te grijpen als aanjager van alle kwaad?

Een paar vraagjes:

Zijn we verslaafd aan de één zijn dood is de ander zijn brood? Maakt u wel eens handig gebruik van andermans ellende om er voordeel van te hebben? Hoort u dan dat stemmetje op uw schouder “Niet zo netjes, scoren over andermans rug…”
Ik zie de linken met de huidige media. Uiteraard leeft men mee, hallekiedeedieioo, succes verzekerd. Google is ook meteen van de partij. U en ik weten dat zoveel dode kinderen de krant halen, maar is het nieuws als Pauw en Witteman er met Friso of dit busongeluk een deskundige bijslepen? Hupsakeetje, alweer een makkelijk ingevuld tv-ideetje. Waarom? Iedereen weet toch hoeveel verdriet die ouders hebben? De vragen die gesteld worden leveren geen enkele meerwaarde op. Zijn kijkers en lezers een uitgehongerde meute die alles klakkeloos vreet? Zodra we als vliegende reporter de juiste media-empathie etaleren, zitten we goed? Dat maakt een sensationeel gevoelig meelevende indruk en heb niet het lef er vraagtekens bij te zetten. Met berichten over de Elfstedentocht, een puur volksvermaak, waarop alle Nederlanders en masse heerlijk hypen, had ik toch minder moeite. Het ging om een plezierige traditie. Ik nodig iedereen uit om aan lijkenpikkerij te doen op mijn doodernstige bedoelde bekentenis.

Soms word ik misselijk van het onder het absolute nulpunt

afgegleden beschavingniveau.

Is ‘meeliften’ op de rug van desastreuze rampen integer?

Mogen we dat soort nieuws gebruiken alsof het media-melkkoeien zijn?

 

Reacties (9) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Een artikel dat je laat nadenken. Graag gelezen.
Duim erbij!
Dit is nou eens een lekker pittig artikel met een pittige veelomvattende inhoud die genoeg denkstof geeft om de dag door te komen. Duim hiervoor en inderdaad jammer dat er niet veel meer wordt gedaan aan de voor mij zoveel betekende gezegden. De taal krijgt er een prachtige dimensie door en er schuilt vaak zoveel waarheid achter. Ook aan spreuken zouden we meer mogen doen... voorbeeld, Als oprecht democraat eerbiedig ik iedere mening. Het is immers het goed recht van mijn buurman om altijd ongelijk te hebben.
Goed artikel! Geeft stof tot nadenken.
Wow, goed beschreven, ga nog eens denken en lezen!
Zo, zo, wat een groot artikel is dit zeg. Een echte nadenker.
Ik lees het morgen nog maar eens een keer.
Schrijversduim verdient.
Heel goed artikel, dwingt je om er over na te denken. Iets uitpraten kun je niet alleen, daar weet ik helaas het een en ander van.
Een goede overdenking zet je neer. We leven in een snelle tijd helaas. Hierdoor reageren we soms ook wel eens te snel en te heftig.