Ik en mijn gezin.

Door Jacky75 gepubliceerd op Friday 28 September 12:12

Ik en mijn gezin

Hoe ziet mijn gezin eruit!

Zoals ik in mijn profiel al zei, ik ben een vrouw van 36 jaar. En mijn verloofde, Barry, is een man van 34 jaar.

Dan is er nog een jonge meid van 16 en een jongen van 14 en dan nog een meid van 6 jaar oud. ook hebben we sinds 1 jaar een honde van 1 1/2 jaar oud.

In 1993 heb ik mijn ex leren kennen en in '95 zijn we getrouwd, omdat ik zwanger was. Maar, ja oke zoiets zeg je altijd achteraf, ik wou dat ik hem nooit ahad leren kennen. Maar liefde maakt blind. Ik was altijd de klos, we waren niet rijk( zeg maar alles behalve).En omdat hij dat niet kon hebben, werd ik altijd geslagen, als we een keer weer blut waren. Ik ben meerdere keren wel bij hem weg gegaan of pogingen daar toe gedaan, maar elke keer zei hij weer: "Sorry, ik heb spijt van wat ik heb gedaan!" Tot op gegeven moment was voor mij de maat vol. Toen heb ik tegen hem gezegt, de dag voor zijn verjaardag: "Ik kan zo niet leven, ik wil van je scheiden". En alles wat ik deed was verkeerd, ik kon toen niks, mocht niks, dus toen ik weg wilde kon ik niet weg. En die nacht was voor mij veel te lang en heel angstig. Ik ben toen gewoon op bed gegaan en hij kwam vrij vlot achter mij aan. hij had een papieren zakdoekje en een aansteker mee genomen. En wat hij toen gedaan en gezegt heeft vergeet ik liever, maar hoe ik het ook wend of keer, ik krijg het niet uit mijn systeem. Hij stak toen het zakdoekje aan en zei: "Tot de dood ons scheidt, waren jou en mijn woorden. Dus dan scheidt de dood ons hier." En dat zakdoekje ging naast mij op mijn kussen. En toen dacht ik alleen maar aan mijn kinderen, die toen 3 en 2 jaar oud waren. Wat zou er gebeuren, hoe gaat dit aflopen.

 

Het zakdoekje vatte gelukkig geen vlam, dus er gebeurde toen weinig.Maar ik durfde niet te slapen en heb de hele nacht gedaan alsof ik sliep, voor het geval hij weer iets zou doen. En de volgende dag, ben ik toch door de nacht sterker geworden en heb hem gezegd dat ik weg ging. En dat was nog wel zijn verjaardag. Ik heb toen ook de fiets gepakt en met tranen in mijn ogen heb ik de kinderen bij hem achter gelaten en ben op de fiets gestapt. Wij woonden toen in Emmen, ver van de familie vandaan, die woonden toen in Stadskanaal(zijn familie) en Veendam(mijn familie). En omdat dat dichter bij was ben ik naar zijn familie gereden. En die keek erg vreemd op toen ik daar op de fiets aan kwam, ik had verder niks bij me, geen kleding, geen tas, geen geld. En toen ik daar een uurtje gezeten had zag ik dat mijn moeder daar ineens voor de deur stond. "Wat is er aan de hand?" Vroeg ze, ze was al bij ons huis geweest, mijn toenmalige man was immers jarig. En toen hij haar niet binnen wilde laten, wist ze dat er iets aan de hand was. En daarna is ze op zoek gegaan, als eerste bij mijn schoonouders en daar vond ze me ook. Ik ben met haar mee gegaan naar huis en heb alles uitgelegt. Ze is toen toch behoorlijk geschrokken, ook al heeft ze altijd geweten dat er iets niet in de haak zat, Dat heb ik haar overigens nooit vertelt.  

 

Mijn gezin, Nu

 

Ik heb toen mijn huis in Veendam gevonden. Mijn moeder heeft daar behoorlijk mee geholpen, want ik wist helemaal niets eigenlijk van het leven en het rijlen en zeilen ervan. Ik ben door mijn ex altijd klein gehouden. Met mijn 2 kinderen heb ik toen een leuk huisje gehad en zij hadden het veel rustiger op dat moment.

 

 

Toen moest ik achter een baan aan, anders kon ik niet leven. Alle uitzendbureau's aan gedaan en bij 1 kreeg ik al snel het antwoord dat ik een baan had, bij de kassen in Zuidbroek. Ik had aangegeven dat ik productiewerk wel wilde doen. En mocht toen naar een nieuwe werkgever. De kinderen gingen naar een heel lief gastgezin. Ik had daar ontzettend veel plezier, na de kat uit de boom te hebben gekeken. Ik was toen niet zo heel erg met mannen meer bezig, want die vertrouwde ik niet meer. Maar toch ontmoette ik daar mijn huidige vriend, hij was mijn baas. Na heel lang na denken, doe ik hier wel goed aan, durf ik dit wel, heb ik toch maar ja gezegt. Maar heb hem wel vertelt van wat er de jaren ervoor allemaal heeft afgespeelt.

 

 

Maar na lange gesprekken heb ik hem in mijn hart durven sluiten. En sindsdien vertrouw ik hem volledig, hij is anders dan mijn ex. Hij respecteert me zoals ik ben en wij hebben samen een hele nare tijd achter de rug. Hij en zijn broer hebben afstand moeten doen van de kas. Het werd te duur allemaal. Ik vind het wel jammer, maar het is beter zo.

We hebben nu een eigen gezin met een lieve dochter. En mijn 2 kinderen, die hij ook in zijn hart heeft gesloten. Al was dat voor hem niet makkelijk, om 2 kleine kinderen ineens te hebben op je 21e.Maar mijn kinderen waar hij niet de lusten van heeft gehad, noemt hij nu ook "mijn kinderen". En dat doet mij goed. Ook al hebben we een zoon die PDD_NOS heeft. Barry heeft er meer voor over dan zijn eigen vader.

Maar hierover zal ik in een ander verhaal vertellen.

jacky75

Reacties (2) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
mooi geschreven een dikke duim van mij
Mooi geschreven.