Hoe kom je los van je ouders?

Door Danique1 gepubliceerd op Friday 28 September 12:12

Ooit breekt er een tijd aan dat je op eigen benen moet gaan staan.

Ik wil weg, weg, weg!

Al vijf jaar lang zeg ik tegen mijn ouders dat ik er aan toe ben om op mezelf te wonen. Oke, ik geef toe dat vijftien jaar wel iets te vroeg is en je niet in staat bent om financieel voor jezelf te zorgen. Toch wil ik de afgelopen jaren niks anders.. gewoon omdat de situatie thuis niet geweldig voor me is, maar ook omdat ik snak naar het gevoel van vrijheid. De moeilijke tijd waar we doorheen zijn gegaan heeft nog meer van mijn eigen 'ik' weggenomen. Belofte na beloftes is niet nagekomen door mijn ouders... Op mijn achttiende zou ik op kamers gaan voor mijn studie beloofde ze me, en ze zouden me gaan helpen. Ik heb die drie jaar keihard gevochten om me staande te houden... Tot het moment daar was:

'Dat hebben we nooit gezegd, Danique...'

 

Geloofde ik al die jaren in een FUCKING leugen?????????

Mijn wereld stortte in. Was dit waar ik naar toe had geleefd? Had ik hiervoor gevochten? En daar kwam nog een piepklein dingetje bij: De ondertoezichtstelling liep af... Mijn voogd liet me in de steek.

Ook met leugens...


Het was weer zo laat: De dag van de vrijheid werd de dag van mijn nieuwe gevangenschap. 

Maar ik was niet te stoppen en ging ervoor. Niemand zou mij krijgen.. en dus begon ik in September mijn studie en bleef gewoon bij mijn ouders wonen. Mij hoorde je niet meer. Daarnaast ging ik veel werken en sparen, want ik zou snel weg gaan thuis.... 
En zo spaarde ik mijn hele uitzet al bij elkaar en ben ik er zo ongeveer helemaal klaar voor. Klaar om weg te gaan en eindelijk mijn EIGEN LEVEN op te bouwen. Althans: nog een baan. 

Nee, Danique, onmogelijk.

Daar steken mijn ouders weer om de hoek...
'Danique, jij kan helemaal niet op jezelf wonen. Je kan niet eens voor jezelf zorgen... Ik ben dat kutgezeik over eten helemaal zat. Als jij weg gaat kan je wel alvast aan je begravenis nadenken, het wordt je dood' 
'Nee, dat is juist een motivatie om voor mezelf te moeten zorgen omdat ik dat anders helemaal niet red', antwoord ik.
'Onzin, laat het ons eerst maar zien' 

Daar gaan we weer.. Anorexia is onwil toch?

Ja, volgens mijn vader wel. En daarmee is het opnieuw genoeg voor mij. Hoe kan ik leven in een huis die mijn ziekte alleen maar beschouwen als onwil? Ik moet keihard vechten in mijn eentje... wat nog eens moeilijker gemaakt wordt door mijn ouders. Ik kan mezelf niet toestaan om uberhaupt te leven met gevoelens en deze mensen. Zonder de anorexia had ik al verloren thuis. Weggaan zou ook goed voor me zijn om mijn problemen onder ogen te komen, iets wat ik hier niet aankan met deze mensen. 

Is het dan belachelijk om ondanks dat ik ziek ben misschien toch op mezelf te gaan wonen en uit deze negatieve situatie van woede, verdriet, angst en onbegrip te zijn en in mijn eigen tempo zonder dwang, en op mijn manier de anorexia te overwinnen. Zal ik er niet veel beter uit komen als ik achter mijn eigen stappen sta en hiervoor wil gaan? Nu eet ik nog altijd onder dwang van mijn ouders... kan dit niet... MOET... en dus heb ik het volgende probleem: HELP VOEDSEL IN MIJ... 

 

Hoe kom ik hieruit????

Ik heb al talloze keren met mijn ouders gepraat over hoe belangrijk dit voor me is.. Begrepen wordt ik niet nee, maar dat is nauwelijks. Thuis blijven brengt me nog meer in de problemen dan gewoon weg gaan en mezelf terug te vinden. Danique, zonder anorexia of PTSS dan wel.. want ik geloof erin dat zij er nog is. En mijn nieuwe opties had ik al voor gesteld. Ik wilde ver weg studeren en werken, duaal, zodat ik het kon combineren. En ver weg, zodat ik wel weg moest. Maar ook dat werd alweer omgedraaid door mijn ouders zodat ik gewoon 'thuis kon blijven'... EN NU? EN NU? EN NU?
Ik zit door al mijn opties heen... wetende dat er geen uitweg meer blijkt te zijn. 

Is dit mijn lot?
 

 

Reacties (9) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Bedankt voor al jullie steunende reacties.. Ik kan de stap nog niet maken... doodsbang...
Er is al zoveel advies gegeven , waag de stap en vraag of je terug mag komen , dan zijn je ouders ook nog eens vereerd !
als je dat idee van op jezelf wonen eenmaal in je hoofd hebt, moet je het doorzetten. veel ouders kunnen hun kind niet loslaten, maar dat is eigenlijk uit egoïsme. een jonge vrouw, zoals jij moet in staat worden geacht haar eigen beslissingen te kunnen (en mogen) nemen. desnoods met vallen en opstaan, maar dat hoort er ook bij.Kortom: doorzetten en laat het zien!
Probeer toch het huis uit te gaan, ik denk dat je dan de rust kunt vinden om aan jezelf te werken. Uit alles wat ik van je lees heb ik het gevoel dat je ouders je meer tegenwerken dan je steunen. Kies voor jezelf en blijf uitkijken naar hulp. Je bent er aan toe om weg te gaan.
Heel veel sterkte, wat je ook besluit.
Wat heb je hier mooi geschreven! Ik herken er veel in.. Veel sterkte en succes!
Heftig Danique!
Toch denk ik dat het goed voor jou is om op jezelf te gaan wonen.
Toen ik eind vorig jaar samen ging wonen, was ik als de dood voor mijn anorexia, ik kon dan tenslotte mijn eigen gang gaan, geen gezeur meer van mijn ouders qua eten...
Toch ging het bij mij juist beter, voelde me verantwoordelijker. En nu? Nu sta ik (bijna..) dagelijks een gezonde maaltijd te maken.
Ik vind het jammer dat jou ouders niet in willen/kunnen zien dat anorexia een ziekte is..
Ik wil je echt één advies geven : Ga voor je eigen leven! En persoonlijk denk ik dat uit huis gaan op dit moment de beste keuze is voor jou..
Sterkte!
Wat een ellende. En loskomen van je ouders hoort er bij. En zeker bij jou ouders. Maar ook ouders moeten los komen van hun kind. Gezien je leeftijd zal het praktisch moeilijk worden. Ga eens langs bij bureau jeugdzorg en vraag om mogelijkheden zoals bijvoorbeeld begeleid wonen? Stichting www.mee.nl kan hierover ook hulp (gratis) bieden.
Vertrouw iemand je moeilijkheden toe. Maar dat zal niet gemakkelijk zijn voor jou, gelezen dat jij bent beschadigd.